concertrecensie★★★★✩

Alex Cameron in de AB Club: 'Onderweg naar de top'

'I used to be the number one entertainer, now I'm bumpkin with a knife / I'll never get my show back' kreunt Alex Cameron aan het einde van de set, en het is onzin. Als Cameron net een uur lang iets heeft bewezen, dan dat hij onderweg is naar de top, niet op de terugweg.

Want dat is 'The Comeback' ook: een topsong, en maar eentje van de vele die de Australiër vanavond heeft laten horen. Derde album 'Miami Memory'' is net uit, en dat album laat voor het eerst een ietwat andere Cameron horen: niet langer neemt hij hier de gedaante van allerhande marginale personages aan, voor het eerst horen we vaagweg zijn eigen stem. En dan is eerste nummer 'Bad For The Boys' een significante beginselverklaring.

Ja, het gaat weer over 'Mike with the motorbike' en Dan, die – 'what a shame!' – een 'sexual harrasment claim' aan zijn broek kreeg, maar eerder dan zoals vroeger gewoon de rol van zo'n vettig marcelleke op zich te nemen, kijkt Cameron toe: 'I feel bad for the boys', zingt hij. En ook: 'No one wants to hear their fucking stories'. Er zijn dan ook dingen veranderd.

Cameron is ondertussen gelukkig samen met actrice Jemima Kirke (u kent haar als de ietwat onberekenbare Jessa uit 'Girls') en dat is hoorbaar. Wat zeggen we? Cameron is dolgelukkig. In 'Other Ladies' bezweert hij haar dat ze geen angst moet hebben voor groupies, en dat is maar goed zo, want in het publiek tonen enkel dames zich ietwat gewillig om dat toch eens te testen. 'Miami Memory' zelf is echter de grotere liefdesverklaring, zij het dan in eigen stijl. De zanger hangt zijn ode op aan een hotelverblijf in Miami, het enthousiast meegezongen refrein gaat van 'Eating your ass like an oyster / The way you came like a tsunami'. De kamerdeur stond per ongeluk ook nog open, dat detail geeft hij met plezier mee.

Maar zo is het in zijn wereld. Cameron mag dan jongleren met imago's, van vieze praat zijn schtick gemaakt hebben, het is ook één van de betere songschrijvers van zijn generatie. 'Country Figs' is daar nog maar een bewijs van, met zijn huppelende jarentachtig-toetsen. Natuurlijk danst de zanger er op als Brett Anderson. Zo ziet hij er ook wat uit met zijn zwartgeverfd haar en zijn leren gilet; als de homoseksuele bikersversie van de Suedezanger. Het is een imago als een ander. Even vanzelfsprekend krijgt saxofonist, 'business partner', en – vooral! – jeugdvriend Roy Molloy zijn momentje. Wie dacht dat hij zoals gewoonlijk zijn barkruk zou recenseren, moet even geduld hebben. Een lange uitleg van Cameron dat de muzikant een man van meningen is, en die nu vooral over auto's heeft, lokt een landgenoot op het podium die mag vertellen over zijn oude Honda Prelude. Waarna de Alister in kwestie toch vriendelijk verzocht wordt de stoel te bespreken waarop hij plaats mocht nemen. Tja.

Verder blijft 'eighties boven' het devies. Bij de synths van 'Stepdad' moeten we denken aan Van Halen, bij 'The Comeback' nog meer. 'Gaslight' is pure powerpop zoals ze enkel in dat plastieken decennium werd gemaakt, het refrein ronduit onweerstaanbaar. 'Other Ladies' is dan weer een net-niet-plakkerige soulballad uit de sixties, maar niet heus; Cameron blijft altijd nét aan de goeie kant van pastiche. Hij mag er nog met zoveel panache staan, dit is geen grap. Ja, ook 'Far From Born Again' niet, dat de zanger laat rijmen op 'She's doing porn again'. Het is een oprechte lofzang op de zelfredzaamheid van sekswerkers: 'What I'm seeing? In control in command: she's just a woman in charge of her plan.' U doet daarmee wat u wil, de mens bedoelt het goed.

Nog zo'n meezinger, gebracht met alle schwung die hij in dat lange benige lijf heeft zitten: 'PC With Me'. En dan is er 'Stranger's Kiss', een bloedmooi nummer waarin gitariste Lila Larson oorspronkelijke duettiste Angel Olsen met gemak doet vergeten. En eigenlijk is dat het enige wat u moet onthouden van vanavond. Vergeet al dat geschmier, de onnozele intermezzo's met Molloy, en schrijf op dat Cameron een paar van de beste en soms van de pakkendste popsongs van deze tijden heeft geschreven. De beste houdt hij voor het voorlaatst, en dat is 'Running Out Of Luck'. Dat schreef hij samen met Brandon Flowers, en voor u denkt dat dat wel zo gemakkelijk is: meestal gaat het omgekeerd, en helpt Cameron The Killers met een nummertje hier of daar. Een bedankje mocht wel eens. Het wordt een euforisch momentje, waar eigenlijk niets meer na past. Dat 'Mongrel' toch nog even moet – 'ik heb dit nummer gemist!' -- vooruit dan maar.

Wanneer Cameron het nadien voor bekeken houdt, is dat met een schalks 'als je nummers gemist hebt, geen nood: volgende keer speel ik ze zéker!'. Van een man die zich halverwege het concert beklaagt dat hij het advies had gevolgd dat hij om overexposure te vermijden even moest wegblijven, geloven we dat. Volgende zomer struikelt u op elk festival over de Australiër. Hij heeft er zin in, en geloof ons: u ook. Maar dat ontdekt u dan wel.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234