null Beeld

Alfacam failliet verklaard

Vanmorgen heeft de Antwerpse rechtbank van Koophandel het mediadienstenbedrijf Alfacam failliet verklaard. In 2008 sprak Humo met toenmalig CEO Gabriël Fehervari, als één van de 100 rijkste Belgen, over Alfacam.

(Verschenen in Humo 3542 op 22-07-2008)

'Ik ben ervan overtuigd: wij zullen een plaats veroveren naast Eén en vtm'

Langs de spoorweg Brussel-Antwerpen rijzen ter hoogte van Kontich-Kazerne twee gigantische groene brooddozen uit de grond. Vroeger werden hier conserven ingeblikt, nu televisie en films. Dit doolhof van magazijnen, kantoren en studio’s is de uitvalsbasis van Alfacam, de onbetwiste wereldleider in high definition-televisie.

Wie een mega-evenement – denk: Olympische Spelen, het EK Voetbal of de nieuwe wereldtournee van Andre? Rieu – haarscherp in beeld wil brengen, kan niet om Al- facam heen. Dat heeft het bedrijf te danken aan de koppigheid van oprichter en CEO Gabrie?l Feher- vari, een 48-jarige zoon van Hongaarse vluchtelingen.

Het succes is de mediamogul duidelijk niet naar het hoofd gestegen. De sfeer bij Alfacam is los, ongedwongen. In de bedrijfskantine is er elke vrijdag om vijf uur een happy hour. Voor formeel gedoe geen plaats – voor het interview leunt een medewerkster nonchalant door de deuropening: ‘Koffie, Fe??’ Fe? grinnikt: ‘Een overblijfsel van mijn tijd bij de jezui?eten. Die hadden de gewoonte om iedereen bij de familienaam te noemen.’ En dus sneuvelden er drie lettergrepen. Niet erg, want eigenlijk is de naam Fehervari ook een nom d’artiste.

Gabrie?l Fehervari «Mijn vader heette eigenlijk Flinzer, maar in 1953 heeft hij zijn naam veranderd in Fehervari. Flinzer was een Duitse naam, en dat lag moeilijk, zo kort na de oorlog. Driekwart van de Hongaarse bevolking was van Duitse origine en de Russen wilden die invloed wat minderen. Dus werden heel wat namen verhongaarst.

»Fehervari is een naam zoals Van Mechelen bij ons: Fehe?rva?r is een stad in Hongarije. De -i duidt op de genitiefvorm.»

HUMO Uw ouders zijn het land ontvlucht nadat de Russen de op- stand van ’56 hadden neergeslagen.

Fehervari (knikt) «Ze waren jong en pasgetrouwd. Ze zijn vertrokken terwijl vanuit het oosten de eerste Russische tanks het land binnenreden. Gelukkig was de zuidgrens toen nog redelijk permeabel.

»Niet dat het een gezondheidswandeling was, verre van. Het was een erg spannende tocht, met runners die je de grens over gidsten. Zo zijn mijn ouders in Joegoslavie? terechtgekomen, en daar hebben ze drie maanden lang in een kamp van de Verenigde Naties geleefd. Van daaruit werden vluchtelingen verdeeld over Europa en de rest van de wereld: op basis van je capaciteiten en voorkeuren werd je doorgestuurd naar je definitieve bestemming. Mijn vader was burgerijk ingenieur scheepsbouw en die hadden ze nodig in Belgie?. Eind mei 1957 zijn ze op de trein gestapt, met bestemming Hoboken. Daar kon hij aan de slag bij Cockerill Yards.

»Toen ze in Antwerpen aankwa- men, hadden ze niets meer. Een klein koffertje met een paar spullen: dat was het.»

HUMO Waarom waren ze precies uit Hongarije vertrokken?

Fehervari «Dat mijn moeder zwanger was van mijn broer heeft zeker een rol gespeeld. Maar ze was ook fanatiek gelovig. Typisch: als de overheid je vrijheid van denken beknot, radicaliseer je automatisch. Ze was een aanhanger van kardinaal Mindszenty, die het verzet tegen de communisten organiseerde (en die na het neerslaan van de opstand asiel aanvroeg in de Amerikaanse ambassade in Boedapest; hij zou vijftien jaar in het gebouw blijven, red.).

»Natuurlijk hadden ze ook economische motieven: in heel Europa groeide de welvaart explosief, behalve in het Oostblok. Terwijl landen als Hongarije en Tsjechoslowakije voor de oorlog even westers waren als wij. In die jaren zijn een paar honderdduizend Hongaren ge- vlucht. Een demografische ramp, want het waren vooral de jongeren en de intelligentsia die vertrokken. Ik ken tientallen Hongaren hier in Belgie? – er zijn er vijfduizend – en ruim de helft is universitair geschoold.»

Alfacam failliet verklaard (2): het geluid van geld

HUMO Hoe is de integratie van uw ouders verlopen?

Fehervari «Ze zijn he?e?l goed opgevangen. Hongaren zijn katholiek, dus ze hebben dezelfde culturele basics als Vlamingen. En fysiek verschillen ze ook niet erg. Daardoor hadden mijn ouders een voorsprong. Het is redelijk vlot gegaan.

»Alleen: de taal, he?? Mijn vader heeft goed Vlaams leren spreken, maar mijn moeder niet. Het grootste probleem was dat er bij Cockerill veel Frans werd gesproken, het kader was volledig francofoon. Bij ons thuis was alles in het Frans te doen: we keken naar RTB-televisie en we luisterden naar RTB-radio.

»Moeder had vriendinnen die al ja- ren in Edegem woonden maar geen woord Nederlands spraken. Ze wa- ren er zelfs trots op dat ze bij de kruidenier – Juul heette de mens – hun bestelling in het Frans deden, ook al sprak Juul geen fluit Frans. Ge?nant machtsvertoon.»

HUMO Waren uw ouders gelukkig in Belgie??

Fehervari «Mijn vader absoluut we?l, maar mijn moeder minder. Dat had niet alleen met heimwee te maken. In Hongarije had ze aan de universiteit economie gestudeerd, maar in Vlaanderen was het in de jaren 60 niet de gewoonte dat vrouwen gingen werken. Terwijl al haar Hongaarse vriendinnen thuis carrie?re maakten, offerde zij zich op voor de kinderen. Dat was erg pijnlijk voor haar.

»Geluk is heel relatief, maar ik vind dat mijn ouders veel bereikt hebben. Ze zijn from scratch opnieuw moeten beginnen en ze hebben zich flink opgewerkt.»

HUMO Hoe was de financie?le si tuatie thuis?

Fehervari «In het begin hadden we het niet breed. Mijn vader verdiende goed de kost, maar de meeste van zijn collega’s en vrienden hadden gee?rfd: die financie?le voorsprong misten wij. Daarom werd er thuis heel conscie?ntieus met geld omgesprongen. We deden a?lles zelf: bricoleren, schilderen, mijn moeder naaide zelf de gordijnen en kleren... Vader noteerde ook nauwgezet alle inkomsten en uitgaven in een boekje. En op het eind van de maand mo?e?st de rekening kloppen. Hij vond dat leuk. Een ingenieur, he??»

HUMO Kreeg u zakgeld?

Fehervari «Ja: een vast bedrag, en geen frank me?e?r. Daarom zijn we van jongs af aan gaan bijklussen. Toen ik veertien was, ben ik in de kerstvakantie gaan afwassen in de Pelgrimstafel, een restaurant in Edegem. 5.000 frank voor een week werk, ik weet het nog goed. Ik heb er een radio mee gekocht – die staat nu, 35 jaar later, nog altijd in onze keuken.

»Op mijn achttiende kocht ik al mijn eerste auto. Een BMW 1602 van een collega van vader: 22.000 frank, zelf betaald. Ik heb er een lpg-tank in gestoken, want dat ding verbruikte elf liter. Ik denk dat ik in die tijd al 100.000, misschien zelfs 150.000 frank per jaar verdiende. Ik was niet lui. Ik werkte graag en hard. Nog altijd, trouwens.

»(Glimlacht) Weet je wat ik mis? Vroeger kreeg je nog e?cht geld. Als jobstudent heb ik eens een dag in het Crest-hotel gewerkt: ’s avonds kreeg ik 1.800 frank, briefjes in een omslag.»

HUMO U mist het geritsel van bankbiljetten?

Fehervari «Dat geeft toch een directe voldoening? Psychologisch niet onbelangrijk.»

HUMO In 1982 treft een nieuw drama uw familie: Cockerill Yards ging bankroet.

Fehervari «Na de mijnen e?e?n van de eerste grote industriee?n die dichtgingen. Terwijl iedereen dacht dat het nooit zo ver zou komen. In 1976 had ik zelf nog een maand bij Cockerill gewerkt, in de metaalzagerij. De sfeer onder de arbeiders vergeet ik nooit: ‘We kunnen ons alles permitteren, want dit bedrijf gaat toch nooit op de fles.’ Ik vind nog altijd dat de arbeiders gedeeltelijk mee verantwoordelijk zijn voor het faillissement.

»Ze lieten de noodzakelijke afvloeiingen niet toe, en ze remden het productieproces af. Dat zag je aan de energiefactuur – altijd een goede barometer voor productiviteit. Pas maandag na de middag was het elektriciteits- gebruik op peil. En vrijdagmiddag ging het alweer steil bergaf.

»Gelukkig is mijn vader niet lang werkloos geweest: na vier weken zat hij al bij de Boelwerf in Temse. Niet gemakkelijk, overlopen naar de aartsvijand, maar hij had tenminste een job. Toen later ook de Boelwerf failliet ging, was hij geluk- kig al met pensioen.»

HUMO En u dacht: ‘Mij gaan ze niet hebben, ik word later zelfstandige’?

Fehervari «In de jaren zestig was de teneur: kies voor een groot bedrijf, dan zit je goed tot aan je pensioen. Die overtuiging is inderdaad gesneuveld door dat bankroet. Vandaag is jobhopping de norm: ik krijg hier soms cv’s van 35-jarigen die al een dozijn bedrijven achter de rug hebben. Da’s van het goede te veel.

»In die periode heb ik beslist dat ik mijn lot in eigen handen wilde houden. Mijn broer heeft trouwens ook een eigen bedrijf. Als zelfstandige heb je tenminste controle: als mijn bedrijf bankroet gaat, is het mijn fout. Je bent uiteraard afhankelijk van de conjunctuur, maar de kunst is om schommelingen op tijd te detecteren en bij te sturen.»

Alfacam failliet verklaard: 'Culot'

HUMO Wist u al vroeg in welke sector u zou terechtkomen?

Fehervari «Nee. Maar ik wist wel wat me interesseerde. Reizen, in de eerste plaats: ik heb vanaf mijn achttiende gegidst. Boedapest, Praag, Rome... In 1984 en 1985 heb ik zelf nog reizen georganiseerd naar Syrie?, Jordanie? en de rest van het Midden-Oosten.

»De media hebben me ook altijd geboeid. Daarom ben ik journalistieke wetenschappen gaan studeren. Ik ben zelfs ooit ingeschreven geweest als journalist, bij de krant 24 uur. Helaas ging die nog vo?o?r mijn eerste werkdag failliet (lacht)

HUMO Journalistiek was niet uw enige opleiding. U bent ook nog ’s jurist, en licentiaat Politieke en Sociale Wetenschappen. En economie hebt u er ook bijgenomen.

Fehervari «Go?h ja... Dat klinkt indrukwekkender dan het is: ik heb er zeven jaar over gedaan. Maar ’t is waar, ik heb me nooit verveeld aan de universiteit.

»In Leuven ben ik bij de VRL terechtgekomen, de Vrije Radio Leuven. Ik ben daar aangenomen door Jo Met De Banjo, die toen station manager was. Karl Symons werkte er ook. Hij heeft me aan mijn eerste echte job geholpen, als productie-assistent bij Videohouse.»

HUMO Toen nog een piepklein fa- ciliteitenbedrijfje.

Fehervari (grijnst) «Nu nog. »Daar heb ik de smaak te pakken gekregen. Je moet weten: in 1985 was de audiovisuele industrie onbestaande. Videohouse was één van de enige privébedrijven, zeker in de nieuwsgaring. Het was ook de periode van de opkomst van de VHS-cassette: plots wilde elk zichzelf respecterend bedrijf een bedrijfsfilm. Het gat in de markt!»

HUMO Dat u snel detecteerde.Kort daarna hebt u Alfacam uit de grond gestampt. Met dank aan de BBL, die u een starterslening van een half miljoen frank gaf.

Fehervari «Een astronomisch bedrag, indertijd. Tussen haakjes: het was een kaskrediet. Als ik met dat geld een boot had willen kopen, had ik dat evengoed gekund. Je kreeg die lening puur op basis van je universitaire diploma, ze vroegen geen énkele andere borg. Ik vraag me af of zoiets nu nog mogelijk is. Ik zou het ’s moeten vragen bij ING.

»Dat geld was een buffer: het gaf ons een gerust gevoel. Mijn vrouw (Karin Stoop, die nog altijd mee aan het hoofd staat van Alfacam, red.) en ik hebben een paar camera’s gehuurd en de meest dringende oprichtingskosten gedekt. We zijn niet naar de winkel gelopen voor het duurste fotokopieerapparaat – wat veel starters zouden doen.»

HUMO We schrijven 1985: Alfacam bestaat nog maar net en de zaken lopen meteen goed.

Fehervari «En weet u waarom? Omdat wij niet lui zijn. Het geheim is: vroeg opstaan en de dag efficiënt indelen.»

HUMO Uw eerste grote contract hebt u binnengehaald na een cafébezoek.

Fehervari «Ons eerste contract voor de Night of the Proms, ja, op zaterdag 19 oktober 1985. Mijn vrouw volgde een avondcursus Spaans in de Sudermanstraat, en na de les waren we samen een pint gaan drinken in café Den Doedelzak aan de overkant. Daar zag ik een affiche hangen voor de Proms. Ik heb gewoon naar de organisatoren gebeld en gevraagd of ik de captatie mocht doen. En ze hebben ja gezegd. Dat maakt het verschil: culot hebben. Doorgaan waar anderen zeggen: ‘Dat lukt nooit.’

»Dit klinkt nu erg anekdotisch, maar het gaat veel dieper: dat is de manier om contracten binnen te halen. Ook in het buitenland. Ons allereerste contract buiten Europa – het Eurovisiesongfestival van 1999 in Israël – was het resultaat van blijven proberen. Verschillende keren naar ginder vliegen. Mensen proberen te overtuigen.

»De organisatoren naar hier uitnodigen en ze nog ’s proberen te overtuigen. (Denkt na) Er is een mooi Vlaams spreekwoord: ‘Wie niets doet kan niets verkeerd doen.’ Ik maak ongetwijfeld ook fouten, meer dan anderen zelfs. Maar ik probeer uit mijn fouten te leren.»

HUMO Bent u naar het buitenland uitgeweken omdat Vlaande- ren te klein was geworden voor Alfacam?

Fehervari «Ja. Kijk... (Wikt zijn woorden) Ik vécht niet graag. En ik doe zeker niet graag mee aan prijsslagen: goedkoop, goedkoper, goedkoopst. In Vlaanderen draait het daar altijd op uit. De markt is te klein, en televisie bestaat bij gratie van de grote getallen. Als wij met de ope-ningsceremonie van de Olympische Spelen in Peking 3,2 miljard kijkers kunnen bereiken, is er uiteraard meer geld in het spel dan bij een lokaal evenement.

»In Vlaanderen worden er ook veel politieke spelletjes gespeeld. Kijk maar ’s naar de toewijzing van het voetbalcontract. Pluis maar ’s uit wie daar allemaal bij betrokken is. Aan dat gesjoemel doe ik niet mee. Ik ben straightforward: één tegen één.»

HUMO Wanneer dacht u voor het eerst: ‘Het wordt wel wat met Alfacam’?

Fehervari «De eerste tien, twaalf jaar twijfelde ik voortdurend. Je hebt ongeveer een idee waar je naartoe wil, maar een exacte koers is er niet.

»Toen de GIMV (Gewestelijke Investeringsmaatschappij Vlaanderen, red.) in 1997 in ons bedrijf investeerde, werd het plots irreversibel. Tot dan konden we stoppen wanneer we maar wilden. Maar de GIMV en de banken dwongen ons om op langere termijn te gaan denken.»

HUMO Alfacam is intussen een beursgenoteerd bedrijf. Heeft de beursgang u slapeloze nachten bezorgd?

Fehervari «De beursgang ze?lf niet. Want toen was het grote werk al gebeurd. Op 16 mei 2007 zijn we voor het eerst genoteerd, en vanaf maart had ik al het gevoel: ‘We zitten goed.’ De startkoers bedroeg 15,75 euro en we zijn meteen naar 18 geschoten. Dat wisten we op voorhand: er waren bijna twintig keer meer gegadigden dan aandelen.»

HUMO Momenteel schommelt de koers rond de 10 euro.

Fehervari (gee?rgerd) «Kijk, wij zijn een bedrijf dat altijd op de lange termijn denkt. Onze televisiezenders, ons wagenpark, dit gebouw: alles is ingepland op een termijn van drie tot vijf jaar. Het nadeel van de beurs is dat je er short-sellers hebt: speculanten die gokken op basis van kwartaalcijfers. En de beursinstanties moedigen dat aan: zij willen meer en meer controle en short-term rapportering. Begrijpelijk, gezien een aantal catastrofes in het verleden, maar het leidt tot kortetermijndenken. Ik vind dat een bedrijf maar e?e?n keer per jaar zou moeten rapporteren.»

HUMO U voelt de hete adem van uw aandeelhouders constant in de nek?

Fehervari «Kijk: wie op een week tijd van 100 euro 120 euro wil maken, moet niet bij ons zijn. Maar aan iemand die vandaag 100 euro in ons bedrijf wil steken, kan ik wel beloven dat hij over een jaar of drie 200 euro in handen heeft – of de conjunctuur moet al he?e?l erg tegen- zitten. Het bewijs: wij zitten nog altijd met al ons eigen geld in het bedrijf. We hebben zelfs nog aandelen bijgekocht.»

HUMO Hoe vaak checkt u de koers?

Fehervari «Soms twee keer per week, soms twee keer per dag. Dat hangt ervan af.

»Dat het aandeel laag genoteerd staat heeft niets met het bedrijf as such te maken, daar ben ik van overtuigd. Twee maanden geleden hebben wij twee nieuwe monstercontracten aangekondigd, voor de Winterspelen van 2010 in Vancouver en de Zomerspelen van Londen in 2012. Dat nieuws heeft geen e?nkele invloed gehad op de koers. Ofwel hebben we niet goed gecommuniceerd, ofwel hebben ze het niet goed gesnapt (lacht). Maar: who cares? We zullen in 2010 en 2012 wel bewijzen hoe goed we zijn.»

HUMO Er wordt wel ’s gezegd dat de riante marktleiderspositie van Alfacam op drijfzand gebouwd is.

Fehervari (nors) «Wi?e? zegt dat, volgens u?»

HUMO Anonieme bronnen, die gretig geciteerd worden in de gespecialiseerde pers. ‘Alfacam haalt de grote contracten binnen door met heel kleine winstmarges te werken.’

Fehervari (hoest) «Ik nodig iedereen uit om onze cijfers te bekijken. We zijn beursgenoteerd, onze boekhouding is dus publiek. Daarin zult u kunnen zien dat onze EBITDA 40% bedraagt, en dat is de enige maat- staf voor de brutowinst van een be- drijf. (Fijntjes) Geen van onze Eu- ropese collega’s haalt een EBITDA van boven de 20%.»

Alfacam failliet verklaard: schaken met BV's

HUMO Op 8 augustus beginnen de Olympische Spelen. Alfacam brengt 80% van de wedstrijden in beeld, plus de openingsceremonie. Mogen we weten hoeveel dat mon- stercontract u opbrengt?

Fehervari «Dat is confidentie?le informatie. Maar het is meer dan onze totale jaaromzet van 2003.»

HUMO Het wordt een gigantische onderneming, met tientallen satellietwagens en honderden ca-mera’s. Bent u nooit bang dat het misloopt?

Fehervari «Helemaal niet. Paradoxaal genoeg zijn dat voor ons de gemakkelijkste opdrachten. Het is veel lastiger om vrijdag e?e?n wagen met 24 camera’s naar Leipzig te stu- ren voor de captatie van een Andre? Rieu-concert. Want ik moet ervoor zorgen dat die wagen hier zondag weer voor de deur staat voor een nieuwe klus. En met die onvoorspelbare verkeersdrukte weet je nooit.»

HUMO Is het gemakkelijk werken in China?

Fehervari «Er is iets meer administratie bij de douane, en je hebt visums nodig... Dat is vervelend, meer niet. Ik vergelijk de driehoek Japan-China-Korea vaak met Frank- rijk, Duitsland en Italie?. Japanners lijken op Duitsers, qua Pu?nktlichkeit. Koreanen neigen naar Italie?, ze nemen het niet altijd zo nauw met afspraken en timing. En China bengelt ergens tussenin: correct, maar niet altijd helemaal op tijd.»

HUMO Alfacam houdt zich niet meer uitsluitend met de hardware bezig. U legt zich meer en meer toe op de productie van programma’s. In het najaar gaat Exqi van start, uw eerste algemene televisiezender.

Fehervari «Klopt. Maar we hebben nu al een sportzender, Exqi Sport. En sinds 2004 maken wij een Vlaamse cultuurzender, Exqi Cultuur.»

HUMO Hoeveel kijkers bereikt u daarmee?

Fehervari «Dat kunnen we niet zeggen, omdat alleen de digitale kijkers ons kunnen ontvangen. Maar we denken dat we tussen vijf- en tienduizend kijkers schommelen. Dat lijkt weinig, maar slechts 20% van de kijkers heeft digitale televisie. Eigenlijk hebben we een bereik van 25.000 tot 50.000 kijkers. Precies de aantallen waar we op mikken.»

HUMO Is dat winstgevend?

Fehervari «90% van de content van onze cultuurzender kunnen we ook kwijt op ons Europese cultuurkanaal HD3 Culture, dat 300.000 kijkers heeft. Dan wordt het we?l weer interessant. Bovendien krijgen we er van Europa een paar miljoen per jaar voor. Sla onze boeken er maar op na: ook aan de kant van de zenders draaien wij break-even, sinds 2004 al.

»Bij onze nieuwe, generalistische zender is het risico natuurlijk veel groter, maar we zijn er gerust in. Het medialandschap zal de komende tien jaar fundamenteel verlonie? gaan zoeken, want we gaan in de twee landstalen uitzenden.»

HUMO Bent u door uw familiegeschiedenis minder diep in de Vlaamse klei geworteld?

Fehervari «Door mijn afkomst voel ik mij in de eerste plaats een Europeaan. Of beter nog: een kosmopoliet. Ik kijk verder dan de kerktoren. Lint, Noord-Frankrijk, Oostenrijk: wat kan mij het schelen? We hebben al vestigingen in Zwitserland, Italie? en Frankrijk. Zo groot zou de stap dus niet zijn.»

HUMO Staat u nog vaak stil bij uw afkomst? In hoeverre zit dat nog in u?

Fehervari «Dat kosmopolitische, da’s bijna een filosofie, he?. Door veel tijd door te brengen in het buitenland besef ik heel intens in wat voor paradijs wij leven. Mijn ouders zijn op een dag aangekomen in Antwerpen met nu?l bezittingen en ze hebben toch iets van het leven kun- nen maken. Dat zindert nog altijd na in mijn hoofd.»


Kleine boodschap

HUMO U noemt zichzelf – met enige trots – ‘krenterig’. Heeft dat te maken met de schaarste uit uw jeugd?

Fehervari «Absoluut. Dat is de meest essentie?le les die mijn ouders me hebben meegegeven: spring verstandig om met geld.»

HUMO En daarom vliegt u altijd economyclass?

Fehervari «Behalve wanneer de klant betaalt (lacht). Maar anders zal ik altijd vier of vijf maatschappijen vergelijken tot ik het goedkoopste ticket vind. Als je naar China kan vliegen voor 800 euro, zie ik niet in waarom ik 4.500 euro zou betalen. Met die 3.700 euro kan ik andere dingen doen. Dat is ook fair tegenover mijn medewerkers.»

HUMO U plukt nog altijd de vruchten van de financie?le discipline bij u thuis?

Fehervari «O ja. Dat is de essentie van goed management. Bij elke uitgave vragen: ‘Is dit wel nodig?’ En als je al ’s een financie?le meevaller hebt – een paar honderdduizend euro extra op de rekening – moet je dat geld niet meteen door ramen en deuren gooien.

»Maar ik ben geen gierigaard. Ik maak een onderscheid tussen werk en genot. (Denkt na) In de loop van de jaren zeventig zijn we er thuis beetje bij beetje financieel op vooruitgegaan. Mijn vader geniet nu van het leven, reist op zijn 77ste de hele wereld rond. Maar mijn moeder heeft die knop nooit kunnen omdraaien. Zij kan bijvoor-eeld nog altijd niet genieten van op restaurant gaan. Ik wel. Ook al weet ik dat het goedkoper zou zijn als je al die ingredie?nten zelf koopt en klaarmaakt.

»Ik rijd ook met een mooie auto. Als je 30.000 kilometer per jaar op de baan bent en gemiddeld 60 per uur haalt, dan breng je 500 uur per jaar in de auto door. Da’s nogal wat, he??!»

HUMO ‘Ik leef het leven van een zeevaarder,’ hebt u al gezegd.

Fehervari «Dat reizen wil ik iets efficie?nter organiseren. We kopen hier meer dan tweeduizend vliegtuigtickets per jaar, en vaak vliegen we op uren die niet echt aansluiten bij de job, met heel wat tijdverlies tot gevolg. Ik denk dat het niet onverstandig is om vroeg of laat een klein prive?toestel te kopen. Helaas is vliegen niet de meest ecologische manier van reizen, anders hadden we de stap al lang gezet.»

HUMO Ik lees dat u ooit nog zelf een film wilt draaien. Hoe ver zijn die plannen gevorderd?

Fehervari «Ik ben volop bezig met de productie – daarvoor werk ik samen met een Franse producer. Ik heb de synopsis in mijn hoofd, en andere mensen zijn op dit moment het scenario aan het uitschrijven. Volgende zomer willen we beginnen te draaien. Ik wil niet te veel verklappen, maar het heeft te maken met vrouwenmishandeling.

»Ik mis het creatieve aspect. In de jaren 90 deed ik af en toe nog een montage, ik regisseerde soms nog iets. Dat komt er uiteraard niet meer van, en dat is jammer. Ik ben altijd gefascineerd geweest door beeld: toen ik zestien was maakte ik al kortfilmpjes met een 8 mm-camera.»

HUMO Vanwaar komt die fascinatie?

Fehervari «De drang om te cree?ren. Bij een chef is dat een maaltijd, bij een bakker een brood. Bij mij is het iets dat wat langer meegaat, zoals film en fotografie.»

HUMO U verlangt naar een heel klein beetje eeuwigheid?

Fehervari (denkt na) «Misschien is het dat, ja. Zoals veel mensen voel ik de nood om mezelf te vereeuwigen. Hoewel, nu klink ik als Napoleon (lacht). Nee: ik wil iets maken waarin mijn boodschap nog even voortleeft. Laten we het daarop houden.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234