Ali Akyil, wiens limburgse zoon stierf bij een IS-aanslag in Istanboel: 'We moeten een concert met Clouseau organiseren voor de Fatih-moskee'

Het nieuwe jaar was één uur oud toen Ali Akyil, een Turkse Belg uit Limburg, zijn zoon Kerim verloor. Een dolle schutter van IS kogelde Kerim en 38 anderen neer in discotheek Reina, het epicentrum van feestvierend Istanbul.

'Ik heb hard gewerkt, ik heb niets gepikt, ik heb altijd frieten gegeten. Ik heb mijn zoon hier begraven. Wat kan een mens meer doen?'

Het was hem te veel geworden, zegt Ali Akyil (52) in zijn huis in Houthalen-Oost. Hij moest er met zijn vrouw even tussenuit. Ze zijn veertien dagen naar Mekka geweest om alles te laten bezinken: het verdriet, de verbijstering en de woede die toch langzamerhand bezit van hem dreigde te nemen.

Ali Akyil «Ik ben van Turkse origine, een moslim van geboorte, maar ik woon intussen 25 jaar in Houthalen-Oost. Mijn kameraden zijn voor het merendeel Belgen, Portugezen, Italianen, Spanjaarden, noem maar op. Mekka leek altijd ver weg. Ik dacht: ‘Ik zal er ooit weleens raken.’ Maar nu stelde mijn vrouw het voor en ik heb geen seconde getwijfeld. Ik kon iets goeds voor mijn zoon doen, die kans mocht ik niet laten liggen. Naar Mekka ga je om zo dicht mogelijk bij God te komen. Daar kon ik God vragen mijn zoon in de hemel op te nemen en de wereld rust te schenken.

»Toen mijn zoon nog leefde, waren wij onafscheidelijk. We werkten samen, we maakten grote plannen. Maar nu lijkt mijn leven ontzield, ik zie de zin van de dingen niet meer in: een huis is een hoop bakstenen geworden, een auto een blik metaal. Begrijpt u? God geeft en God neemt, hè. Daarom ga je bidden.»

HUMO U dreef samen met Kerim een kebabzaak in Maasmechelen.

Akyil «Mijn zoon was een slimme jongen, maar helaas leerde hij niet graag (lacht). In zijn jeugd wilde hij niet studeren. ‘Stuur me maar naar het beroeps,’ zei hij. Maar dat weigerde ik: ‘Jij gaat naar het technisch onderwijs.’ Uit respect voor mij heeft hij dat gedaan. Maar op zijn 18de was het op, hij wilde niet meer verder studeren. Hij solliciteerde naar werk. Ik zei: ‘Dan kan hij net zo goed de zaak overnemen.’

»Ik heb hem zaakvoerder gemaakt, maar ik stond hem wel bij op de drukste momenten. Soms botste dat, maar wij waren elkaar waard. Mijn vrouw zegt altijd dat wij twee dezelfden zijn: lang gezicht ’s ochtends, vrolijk gezicht ’s avonds (lacht). Elke dag waren we bezig over wat we later nog samen zouden doen. Hij was van plan om een grote horecazaak te openen. Daarom was hij zelfs nog gaan studeren: vastgoed in avondschool. Hij wist heel precies wat hij wilde, hij kwam voor zijn mening uit, maar als hij het niet eens was met mij, ging hij niet openlijk in discussie. Nee, dan zei hij achteraf, onder vier ogen, wat hij ervan dacht. Dat is mooi, hè. Dan weet je: ‘Die jongen neemt me in bescherming, die jongen houdt van mij.’

»Na zijn dood hebben we zijn laptop geopend. We hebben daar een foto van mij gevonden, met als onderschrift: ‘Papa is mijn idool.’ (Zwijgt) Dat was mijn zoon.»

HUMO Hij was de jongste, hè.

Akyil «Ja, mijn oudste zoon heeft gestudeerd, en mijn dochter ook, maar met Kerim was ik elke dag samen. Als we niet in de zaak stonden, gingen we op stap. Hij was anders, hij had iets uitzonderlijks, iets warms: als hij naar een familiefeest kwam, keek iedereen uit naar zijn komst.»

HUMO Op de herdenking van de aanslagen in Brussel hebt u anderhalve maand geleden gesproken voor de koning en de regering. U vertelde in het kort uw leven: u bent in het zog van uw vader naar de Limburgse mijnen gekomen.

Akyil «Mijn papa is hier alleen aangekomen in 1964. Eerst heeft hij in de Luikse mijnen gewerkt, later in Zolder en Beringen. In 1970 heeft hij mama en mij laten overkomen. Maar ik was 6 en ik had heimwee naar mijn bergdorp in het midden van Turkije, in de buurt van Kayseri: ik huilde elke dag. Op den duur konden mijn ouders het niet meer aanhoren, en ze hebben me teruggestuurd, naar mijn grootouders.

»Ik ben in Turkije naar de basisschool gegaan. Maar voor de middelbare school moest ik naar Kayseri, waar ik niemand kende. Ik liep daar verloren. En op mijn 12de ben ik naar België teruggekeerd. Ik kwam hier in het zesde studiejaar terecht, terwijl ik amper een woord Nederlands sprak. Ik werd met drie andere jongens – ook Turken – in een hoekje van de klas weggezet, waar wij ons in stilte moesten bezighouden. Tekenen en zwijgen, dat moesten we doen.

»De leraar richtte zich alleen tot ons als hij de spot met ons dreef. Op een dag had ik een veelkleurige trui aan. ‘Ali,’ vroeg hij, ‘welke vlag is dat?’ De hele klas lachte, maar ik begreep de vraag zelfs niet. Mijn grote geluk was dat ik de spot niet alleen moest ondergaan – we zaten met zijn vieren in hetzelfde schuitje.

»Daarna heb ik mechanica gestudeerd, maar dat was geen groot succes. Op mijn 17de ben ik aan de richting mijnbouw begonnen: twee dagen school, drie dagen praktijk.»

HUMO Waren uw ouders blij?

Akyil «Nu zouden ouders zeggen: ‘Dat nooit.’ Maar toen kende je niks anders: Beringen was Beringen-Mijn. Als je met dertig leeftijdsgenoten in de mijn afdaalt, voel je jezelf zeker van je stuk: je stelt geen vragen, je doet wat je hoort te doen.»

'De meeste Turken in België hebben voor Erdogan gekozen omdat ze zich hier niet op hun gemak voelen. Ze horen er niet bij'

HUMO ‘In de mijn is iedereen zwart,’ luidt het cliché. Klopt het?

Akyil «Als je goed werkt, ben je zeker zwart (lacht). Je spreekt de mijntaal, van welke nationaliteit je ook bent: ‘Pantser achteruit, pantser vooruit.’ Je begrijpt elkaar met een paar woorden.»

HUMO Was het gevaarlijk werk?

Akyil «In de mijn loert het gevaar altijd, maar de mensen waren gelukkig: met één loon kon je een gezin grootbrengen. Je had nog geen geld nodig om de nieuwste iPhone te kopen.

»In 1991 kregen we te horen dat de mijnen zouden sluiten. We moesten ons voorbereiden op een nieuw leven: reconversie heette dat. Ik ging in Hasselt een cursus sanitair volgen. De school liet ons in OCMW’s en voetbalkantines herstellingen uitvoeren. Op een dag waren we in Heusden aan de slag en Belgische kameraden stelden me voor kebab te gaan eten, in de eerste gespecialiseerde zaak in België. En ze hadden ook een ideetje: ‘Ali, waarom ga jij niet in de kebab?’ In Bocholt, waar je toentertijd een discotheek of vijftien had, heb ik een zaak gevonden, half onder de grond. En ik ben met kebab begonnen. Dat moet je durven als simpele mijnwerker, vijftig kilometer van huis, met geen enkele ondernemer in je familie. Maar het marcheerde, eerst in Bocholt, later met een vennoot in Peer en Hasselt. We hebben goed verdiend en ons goed geamuseerd. Maar naar familiefeesten stuurde ik altijd mijn vrouw: ik moest werken, dag en nacht.»

HUMO Zagen de Belgische klanten u voor vol aan?

Akyil «Heel af en toe vielen er weleens scheldwoorden. Ik deed dan maar of ik niets hoorde of niet verstond wat ze zeiden. Maar op een dag gaf ik een klant per ongeluk te weinig geld terug, en die zei: ‘Het zit in je bloed, hè.’ Toen heb ik me niet kunnen inhouden. ‘Meneer,’ zei ik, ‘gaat u alstublieft buiten of ik ontplof.’

»In het begin zien ze je als een vreemdeling, maar als je goed bent, blijven ze komen. En sommigen, dat moet ik erbij vertellen, hebben zich achteraf verontschuldigd en zijn kameraden geworden.»

'Na Kerims dood hebben we op zijn laptop een foto van mij gevonden, met als onderschrift: 'Papa is mijn idool''


Turk of Belg

HUMO In 1999 bent u naar Turkije teruggekeerd. Twijfelde u waar uw toekomst lag?

Akyil «Ik was gelukkig, maar kleine dingen raakten me. Incidenten. Als jongeman ben je daar gevoeliger voor. Als ik niet binnen mocht in een discotheek, dacht ik: ‘Hier zal ik altijd een vreemdeling zijn.’ En de kinderen waren nog jong, dus we besloten het erop te wagen: terug naar Turkije.

»Ik dacht dat ik naar mijn vaderland terugkeerde. Maar in Turkije bekeken ze me pas scheef: ‘Waarom blijft hij niet in Europa, heeft hij misschien iets uitgespookt?’ Mensen bekeken me alsof ik een gangster was.

»Ik ben drie keer met de auto van Antalya naar Ankara gereden, zeshonderd kilometer, om een zaak over te nemen. Uiteindelijk ging de deal niet door. (Zucht) Zo kun je niet werken, hè.»

HUMO ‘Je land is waar je gelukkig bent,’ zei u in uw toespraak.

Akyil «Je vaderland is waar je gelukkig bent én je je brood verdient. Daarom ben ik naar België teruggekeerd.»

HUMO U hebt de dubbele nationaliteit?

Akyil «En u wil die nu afpakken (lacht).»

HUMO Wat zou u zeggen als u, zoals Hendrik Bogaert (CD&V) voorstelt, zou moeten kiezen voor één van beide nationaliteiten?

Akyil «In Duitsland hebben ze de Turken voor de keuze gesteld: de Duitse of de Turkse nationaliteit. De meesten hebben uiteraard voor Duitsland gekozen – ze wonen daar. Ik woon in België. Als het moet, zal ik dus voor de Belgische nationaliteit kiezen. Maar ik wil niets moeten, ik wil uit mezelf Belg zijn.

»Wat maakt het ook uit? De dag dat ik beslis naar Turkije terug te keren, krijg ik onmiddellijk mijn oude Turkse paspoort terug. Dat lijkt me vanzelfsprekend.»

HUMO Het voorstel van Bogaert was een politieke reactie op de overwinning van Recep Erdogan in het Turkse referendum over een grotere presidentiële bevoegdheid.

Akyil (snel) «Intussen is het duidelijk: de kleinste aanleiding volstaat om ons alles af te nemen. Dat voorstel heeft me pijn gedaan.»

HUMO ‘Een Turk moet klein blijven in dit land’: interpreteert u het zo?

Akyil «Dat ziet u zelf ook, toch? Bij het minste probleem ben je er geweest. Het was onbeschoft om ons zo te behandelen. Mijn papa en ik, wij hebben twee generaties lang het vuile werk opgeknapt. En nu brengen ze ons in dezelfde categorie onder als een profiteur die eergisteren in België is aangekomen en aanspraak maakt op de sociale zekerheid. Dat heb ik nooit gedaan: ik heb altijd hard gewerkt.»

HUMO U voelt zich weggezet als een profiteur?

Akyil «Ik doe geen politieke uitspraken, ik spreek vanuit mijn hart en ik zeg: dat voorstel heeft me diep gekwetst. België is mijn vaderland, en dan krijg je zoiets te horen. Moet je weg als je een fout maakt? Ik ga toch niet weg, ik voel me Belg.»

HUMO Denken de meeste Turken er zo over?

Akyil «Jammer genoeg niet. Ik leef in Houthalen-Oost, te midden van alle mogelijke nationaliteiten. Ik leef niet in Beringen, Winterslag of Genk, gesloten Turkse gemeenschappen waar je mensen hebt die hier geboren zijn en nog altijd geen Nederlands spreken. Beringen is een gesloten Turkse gemeenschap. In de voorbije vijftig jaar had men er meer werk moeten maken van de verbroedering van de verschillende gemeenschappen. In mijn jeugd had ik er nog Belgische buren. Ik leerde lekkerbekjes eten bij Fons, en mijn mama gaf Fons op haar beurt Turkse gebakjes. Maar nu heb je geen Belgen meer in Beringen, de twee gemeenschappen zijn ver uit elkaar gedreven.»

HUMO Begrijpt u dat de meeste Belgen bang zijn voor Erdogan? Voor ons is hij een dictator, die van duizenden applaus krijgt als hij pleit voor de doodstraf.

Akyil «Ik ben geen aanhanger van Erdogan, maar legt u me eens uit: waarom stemt de overgrote meerderheid van de Turken in de Verenigde Arabische Emiraten, waar een streng islamitisch regime heerst, tegen in het referendum (over de uitbreiding van de presidentiële macht, red.) terwijl in België, waar alles mag, de meeste Turken ‘ja’ stemmen? Ik denk niet dat de Belgische Turken voor een dictatuur zijn. (Hoofdschuddend) Ik denk dat er een andere verklaring is: wij voelen ons hier niet op ons gemak. Voor de minste fout worden wij met de vinger gewezen. Wij horen er niet bij. En het gevolg is: mensen gaan zich afsluiten, mensen voelen zich meer Turk dan Belg. Als je morgen een Turk in Beringen vraagt wie de Belgische minister van Binnenlandse Zaken is, zal hij het niet weten, maar de naam van de Turkse minister zal hij ongetwijfeld wel kennen. Daarom zeg ik: we moeten weer samenleven. De Belgen moeten ook naar Turkse cafés gaan (lacht).

»Geïsoleerde Turken lopen het risico opgezweept te worden door mensen uit extreme verenigingen, die het verleden verheerlijken en een grootse toekomst voorspellen. Machopraat. Maar mensen gaan wel geloven in dingen die niet bestaan.»

HUMO Hebt u het over de Grijze Wolven, een extreemrechtse Turkse groepering?

Akyil «De Grijze Wolven zijn nog het minste kwaad. De PKK (Koerdische arbeiderspartij, red.) jut veel jongeren op. Religieuze verenigingen doen dat ook, ze verengen het wereldbeeld van jongeren, waardoor die niet meer aan studeren of werken denken. U vraagt mij: ‘Waarom kiezen Belgen voor Erdogan?’ Ik zeg u: ze kiezen voor hem omdat ze de Belgische samenleving niet meer kennen. Ze leven op zichzelf. Ze leven met Turkije, niet met België.»

HUMO Stonden de twee gemeenschappen vroeger dichter bij elkaar?

Akyil «Daar ben ik 100 procent zeker van. Vroeger hielpen Belgen graag. We zagen elkaar op straat, als papa’s en mama’s met jonge kinderen. Maar nu komt niemand meer buiten, blijkbaar. Maar misschien is dat de reden niet. Is er geen vuil werk meer? Of rijden wij met te grote auto’s? Dat mag niet, hè (lacht).»

HUMO Nee?

Akyil «Misschien steekt dat sommigen de ogen uit. Ik heb het over een minderheid, zoals het ook een minderheid was die na de dood van mijn zoon racistische berichten postte op sociale media. Maar het erge is dat het loont. Kijk naar Nederland: premier Mark Rutte heeft er de verkiezingen gewonnen dankzij zijn harde houding tegenover Turkije. Het volk heeft dat nodig, zeker? Vreemdelingen zijn de kop van jut, hè.»

HUMO Momentje. Rutte wilde niet dat Turkse ministers in Nederland campagne kwamen voeren. Hij wilde de Turkse problemen niet importeren.

Akyil «U wil mij graag naar de politiek drijven, hè (lacht).»

HUMO Erdogan doet dingen die niet stroken met de democratische beginselen. Is het niet logisch dat je dan voorzichtig bent?

Akyil (zucht) «Oké, gelooft u dat Turkije ooit in de Europese Unie komt?»

HUMO Nee.

Akyil «Voilà. Hoelang wacht Turkije al op toetreding? Al vele tientallen jaren worden ze aan het lijntje gehouden.»

HUMO Dat zal niet makkelijker worden als Erdogan met een referendum de doodstraf weer invoert.

Akyil «Volgens mij bestaat de doodstraf ook in een aantal staten van Amerika. Is Amerika geen democratisch land? De doodstraf is een zware straf, maar in België komen moordenaars soms na enkele jaren opsluiting vrij omdat ze zich goed gedragen in de gevangenis. Dat kan toch niet?

»Ik weet dat de doodstraf altijd heeft bestaan in de geschiedenis van de mensheid. En dat ik mijn zoon heb verloren door Abdelkadir Masharipov, een man die in mijn ogen niets betekent. Ik wil ’m wel vergeven, maar als ik de man tegenkom, sluit ik niet uit dat ik hem doodknijp. Sorry, zo voel ik het aan. En de ouders van de meisjes die door Dutroux zijn omgebracht, denken er wellicht net hetzelfde over. Het mag niet, de Europese Unie en het Belgische gerecht zijn ertegen, maar wij blijven wel mensen.»

'Twintig jaar geleden werd de islam niet geassocieerd met angst. Wat is er veranderd? IS heeft niets met de islam te maken, het spijt me'


Oord van de duivel

HUMO Kort na de dood van uw zoon gaf u een interview aan de VRT waarin u opmerkelijk verzoenende taal sprak. De racisten op sociale media noemde u ‘arme mensen’. Waarom was u zo verzoenend?

Akyil «Wat die mensen denken, interesseert me niet: ik heb mijn zoon verloren. Je hebt overal minderheden met rare meningen. Dat zijn arme mensen. Ik hoop dat ze nooit hetzelfde moeten meemaken.

»Ik heb honderden mooie brieven gekregen. Brieven met ‘Papa Akyil’ als geadresseerde, zonder adres, waarin mensen zich voor de slechteriken op de sociale media verontschuldigden: ‘Trek het u niet aan, wij staan achter u.’ En minister Jambon heeft ook beloofd het racisme op het internet aan te pakken. Na de dood van een 15-jarige jongen uit Genk, die op zijn quad is gestorven, is het ook de spuigaten uitgelopen.

»(Zwijgt) Ik heb hier gewerkt voor mijn kinderen, ik heb niets gepikt, ik heb altijd frieten gegeten. Wat kan een mens meer doen? (lacht)»

HUMO Van wie hebt u vernomen dat uw zoon overleden was?

Akyil «Op zondag 1 januari heb ik om 10 uur ’s ochtends een telefoontje van het consulaat gekregen. Ik had al langer gevoeld dat het niet goed met hem ging. Toen wij rond twee uur ’s nachts van ons nieuwjaarsdiner thuiskwamen, klapte ik de laptop open. ‘Aanslag op Reina’, stond er. Ik voelde meteen een schok: ‘Hopelijk is hij er niet bij.’ Hij had een tussenstop in Istanbul gemaakt om Nieuwjaar te vieren. En Reina is voor jongelui the place to be. Toen ik hem niet aan de lijn kreeg, ben ik meteen beginnen rond te bellen. Bellen en bidden, dat hebben mijn vrouw en ik urenlang gedaan: bij elk politiekantoor, elk consulaat, elke luchthaven hebben we navraag gedaan. Mijn oudste zoon was in Gent. Hij heeft van daaruit meegedaan.»

Mevrouw Akyil, de moeder van Kerim, is erbij komen zitten. ‘Ik heb zijn hotel gebeld. ‘Ga eens kijken of hij op zijn kamer is,’ vroeg ik. Ze hebben zijn deur geopend, maar hij was er niet.’

Akyil «Toen we het nieuws van het consulaat hadden gekregen, ben ik met familieleden naar Zaventem gereden. We moesten dringend ons vliegtuig halen, maar de mensen voor ons in de rij wilden ons niet laten voorgaan, hoe vriendelijk we het ook vroegen. Ze riepen de politie erbij om ons te ontzetten. Gelukkig is mijn broer zelf een agent, en hij herkende een collega. De politie heeft ons toen snel door de controle geloodst. In Istanbul gingen de mensen vanzelf opzij, echt waar, een half woord volstond. Op het politiecommissariaat, waar een rookverbod gold, zette de commissaris een asbak naast me neer: ‘Rook maar als u wil.’ Hij heeft ons met loeiende sirenes naar het mortuarium gebracht, vijftig kilometer verderop, aan de andere kant van de stad. Het mortuarium was al gesloten, maar we konden toch naar binnen. Daar heb ik mijn zoon gezien, en beseft dat ik hem had verloren.»

HUMO Het schijnt dat hij met een glimlach op zijn lippen is gestorven.

Akyil «Dat is waar. Als ik alleen ben en tranen voel opwellen, denk ik daaraan: aan zijn glimlach. (Kijkt naar zijn vrouw) Voor ik vertrok, riep zij nog: ‘Ali, ik ga met je mee.’ Ik zeg: ‘Nee, ik breng je zoon naar jou terug.’ Normaal begraaf je je familie in Turkije, hè. Wij hebben het omgekeerde gedaan, waardoor we nu dagelijks naar zijn graf kunnen gaan en met hem praten.»

HUMO Heeft uw zoon geleden?

Akyil «Een tweede autopsie, in het ziekenhuis van Leuven, heeft daarover uitsluitsel gebracht: hij heeft weinig pijn gehad.»

HUMO Waar is hij geraakt?

Akyil «Laat ik het met de woorden van mijn vrouw zeggen: ‘Mijn zoon is zo sterk, die sterft niet van één kogel.’ Is dat duidelijk genoeg?»

HUMO Op de videobeelden van de discotheek was achteraf te zien hoe de Oezbeekse schutter met een ratelende mitrailleur naar binnen was gelopen.

Akyil «Nee, met het laatste type kalasjnikov. Hij legde zijn munitie op de grond, schoot zijn wapen leeg en laadde het opnieuw. Die man was koelbloedig en ging doelgericht te werk. Hij was ervoor opgeleid.»

HUMO Betreurt u het, als moslim, dat uw zoon in een discotheek is gestorven? Op sociale media is daar ook over gediscussieerd: wat doet zo’n jongen in het oord van de duivel?

Akyil «Dat is hetzelfde slag als die terrorist, ze willen mensen tegen elkaar opzetten, het zijn apartheidzaaiers. Wat is er mis met iemand die zich goed gedraagt en zich amuseert?»

Mevrouw Akyil «Kerim dronk niet en rookte niet. Discotheek Reina was een ingeving van het laatste moment. Hij was op weg naar Diyarbakir, in het oosten van Turkije, waar hij een vriend zou ontmoeten.»

'Als jullie vandaag onze nationaliteit afpakken, zetten jullie ons morgen buiten'

HUMO Niet zo ver van Syrië. Daar is het in principe veel gevaarlijker.

Akyil «Daar was ik ook bang voor, maar goed, hij had op vakantie vriendschap gesloten met een Koerdische jongen, die zijn thuis wilde laten zien. Dat vond ik chic: zo leerde hij ook de Koerdische mentaliteit kennen.»

HUMO Doorgaans kunnen Koerden en Turken niet met elkaar overweg.

Akyil «Turken en Koerden hebben eeuwenlang samengeleefd en gevochten tegen gemeenschappelijke vijanden. Ze worden tegen elkaar uitgespeeld door mensen die daar zelf beter van worden.»

HUMO Was het uw beslissing om een Turkse en een Belgische vlag op zijn kist te leggen?

Akyil (knikt) «Waarom zou ik dat niet gedaan hebben?»

HUMO Zag Kerim zichzelf als een Belgische Turk?

Akyil «Kerim was een Marokkaan, een Italiaan, een Spanjaard, een Griek, een Belg, een Portugees, een Turk, kortom: een wereldburger.»

HUMO De volgende generatie?

Akyil «Kijk, ik heb de kist uit Turkije naar hier laten komen. Een duidelijker gebaar kan ik niet stellen, toch? Ik zeg het: we moeten samen iets organiseren in Beringen, Turken en Belgen. Een evenement bij de Fatih-moskee, een concert van Clouseau en een Turkse metalband – ik zeg maar wat.»

HUMO Vlaams minister Liesbeth Homans zegt dat de Fatih-moskee deel uitmaakt van het Diyanet-netwerk, de religieuze propagandamachine van Erdogan.

Akyil «Dat is een uitspraak van dezelfde orde als: ‘Wij moeten hun nationaliteit afpakken.’ (Zucht) Breng mensen samen in plaats van ze te isoleren en tegen elkaar uit te spelen.

»In de Diyanet-moskeeën schuilt geen kwaad. Daar komen brave, hardwerkende mensen vijf keer per dag bidden en daarna gaan ze weer naar huis. Het gevaar zit ’m in de verenigingen die mensen een mening opdringen of hen brainwashen in naam van de islam. En jongeren zijn daar vatbaarder voor dan ouderen. Maar met Diyanet is niets mis.

»(Opgewonden) Op dit moment maken ze wereldwijd een draak van de islam, iets waarvoor je bang moet zijn. Ik snap dat niet. Twintig jaar geleden werd de islam niet geassocieerd met angst. Wat is er veranderd? IS heeft niets met de islam te maken, het spijt me.

»(Tegen Humo) Maar wat denkt u zelf, als journalist, wat is onze toekomst: gaan jullie ons buitenzetten of niet?»

HUMO Pardon?

Akyil «Kijk, als jullie vandaag onze nationaliteit afpakken, zetten jullie ons morgen buiten. De vraag is: mag ik van jullie een mooi leven in België leiden als Turk?

»Ik geef toe: Turken hebben ook fouten gemaakt. We hadden niet zoveel op onszelf mogen terugplooien, maar we wisten vaak niet beter. We kenden dit land niet goed genoeg, en we waren ook timide.»

HUMO U zou, als bruggenbouwer, iets in de politiek kunnen betekenen.

Akyil «Zo ver kijk ik niet vooruit.»

HUMO Hébben ze het u al gevraagd?

Akyil «Twee jaar geleden hebben ze me in Maasmechelen gevraagd, waar ik een zaak heb. ‘Kom hier wonen,’ zeiden ze. ‘En kom bij onze partij.’ Nee, ik noem de naam van de partij niet. Ik heb het voorstel afgewezen.»

HUMO U bent altijd de sterkste in huis geweest, zei u in het voorgesprek. Nu redt u het niet meer zonder uw vrouw. Hoe komt dat?

Akyil «Mijn oudste zoon was door de dood van Kerim helemaal van de kaart. Mijn vrouw en dochter hadden het ook heel kwaad. Het was mijn taak als vader om de boel bij elkaar te houden. Ik heb ook veel steun gehad: mijn zus heeft vijftig dagen lang bij ons thuis op een bedje in de woonkamer geslapen.»

Mevrouw Akyil «Ik hoefde me al die tijd niet om het huishouden te bekommeren.»

Akyil «Mijn zoon werd een beetje beter, mijn vrouw krabbelde overeind en mijn dochter nam de zorg voor haar dochtertje weer op. Ik voelde dat alles stilaan weer op zijn plaats viel. En toen kwamen bij mij de emoties opzetten.»

HUMO Nog één ding: u draagt een opmerkelijke ring.

Akyil «Die heb ik in Mekka gekocht, een ring met de eerste letter van het Arabische alfabet: alif. Dat was ook de naam van mijn mama zaliger. Toen ik de ring zag, moest ik denken aan een boekje dat ik had gelezen: ‘Rechtop staan als Alif’. Je hebt veel mensen die na een groot verlies zichzelf verliezen. Ik hoop dat ik rechtop kan blijven lopen.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234