Alice Munro - Levens van meisjes en vrouwen

Alice Munro won vorig jaar de Nobelprijs voor de Literatuur, en dat is ook voor u goed nieuws, want sindsdien sijpelt er vertaald werk van de Koningin van het Kortverhaal onze boekhandels binnen.

Te beginnen met ‘Levens van meisjes en vrouwen’ (De Geus), een verhalenbundel/roman die Munro schreef toen ze 40 was. Jong, als u weet dat de Canadese schrijfster er dit jaar 83 werd. En dus is ‘Levens van meisjes en vrouwen’ een oud boek, maar dan wel één dat we al vroeger hadden willen ontdekken. ‘Levens’ is namelijk vintage Munro – letterlijk én figuurlijk dan. De bundel vertoont al alle kenmerken waarmee de schrijfster later haar ijzersterke reputatie zou uitbouwen: een scherpe blik, satijnen zinnen en een niet aflatende dreiging die soms als vertedering vermomd gaat. Maar, en hier mag u beginnen te jubelen, met net dat tikje meer urgentie dan we de laatste jaren in haar werk bespeurden. Het universum van ‘Levens’ is dat van de jonge Del, die we – ‘Boyhood’-gewijs – doorheen de verschillende verhalen zien opgroeien. Net als in dat kunstige filmproject draait het daarbij meer om impressies dan om grote actietaferelen. Wie bekend is met het werk van Munro weet dat haar ‘impressies’ niets met brave aquarelletjes of duffe stillevens te maken hebben. De schrijfster pleurt al eens een dode koe of een doorgeprikte oogbol op haar canvas, of een oudere huisvriend die trots zijn harde lid aan de minderjarige Del laat zien. Klinkt vuil? Niet binnen de denkwereld die Munro uitzet: ‘Mijn walging daarover sloot het genoegen niet uit; ze gingen in feite hand in hand.’

En dat is overigens niet de laatste keer dat de schrijfster haar soort (want laat u niets wijsmaken: vrouwen zijn een soort apart) op ingenieuze wijze doorlicht. En ja, misschien helpt het daarbij wel als de lezer zélf ook drager van twee X-chromosomen is. De bundel wordt nu eenmaal grotendeels bevolkt door vrouwen en is op zijn sterkst als hij de complexe gedragsregels binnen de vrouwelijke soort analyseert. Het allermooist is dat de schrijfster aan het gewone, dagelijkse leven genoeg heeft om zulke meeslepende literatuur te scheppen. Of zoals ze zelf zegt: ‘Mensenlevens (...) waren saai en eenvoudig, verbazingwekkend en ondoorgrondelijk.’ Mocht iemand zich ooit de moeite getroosten om ons banale leventje op papier te zetten, dan mag dat gerust Alice Munro zijn. Ze zou er vast meer uithalen dan wij er ooit in zagen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234