Jonas Geirnaert, Julie Mahieu, De Dag, 2018Beeld Saskia Vanderstichele

Jonas Geirnaert & Julie Mahieu

‘Als er een kind komt, denk ik eerlijk gezegd dat we sowieso een nanny moeten nemen’

Julie Mahieu (36) en haar partner Jonas Geirnaert (37) verwachten hun eerste kindje. Het koppel  werkte al samen bij De ideale wereld en schreven ook samen de fictiereeks De dag, maar noemen de gezinsuitbreiding “het meest opwindende maar ook onzekere project waar ze zich al aan gewaagd hebben”. 

Eerder sprak Humo al met het koppel over samenwerken én samenwonen, op het moment dat ‘De Dag’ verscheen. Hieronder kunt u dat interview teruglezen. 

(Verschenen in Humo op 19 maart 2018)

Wat vond je ervan?’ vraagt Julie Mahieu voorzichtig, en ze is oprecht blij als ik antwoord dat, na de vier afleveringen die ik mocht zien, de bingewatcher in mij zich helemaal gek hunkert naar de rest.

HUMO Ik was ook verbaasd door de internationale allure.

Julie Mahieu «Ja? Super. Dat was ook wel de bedoeling. We wilden dat de reeks ook voor een publiek buiten Vlaanderen herkenbaar zou zijn.»

Jonas Geirnaert «Dat is vooral de verdienste van onze regisseurs (Gilles Coulier en Dries Vos, red.). Samen met hen hebben we lang gezocht naar het juiste plein om de gijzeling in de bank te laten plaatsvinden. We hebben op de markt in Lier gestaan en op het plein voor het prachtige stadhuis van Maldegem, maar het ademde allemaal iets oer-Vlaams uit. Ik ben er zeker van dat ze bij de dienst Toerisme in Brugge de wenkbrauwen hebben gefronst toen ze zagen welk plein we gekozen hadden. Niet meteen het mooiste in Brugge, maar je hebt ook niets nodig om te geloven dat het een plein in Ierland of in Bulgarije is.»

HUMO Julie, jij liep al tien jaar rond met het idee om een serie over een gijzeling te maken. Je bent, naar het schijnt, dol op gijzelingen. Euh?

Mahieu «Een gijzeling is toch ongelofelijk fascinerend? Het boeit me mateloos om na te denken wat er dan allemaal kan gebeuren, omdat mensen in die verwrongen situatie verplicht zijn om op hun instincten terug te vallen.»

HUMO Het instinctieve gedrag van jullie daders verrast wel. Ze zijn bijvoorbeeld helemaal ontdaan wanneer er iemand gewond blijkt. Ze zijn bijna overdreven menselijk.

Geirnaert «Ze plegen wel een zware misdaad, hè. Maar ze blijven inderdaad mensen. Naarmate de reeks vordert zal je misschien geen sympathie voor hen krijgen, maar je zal wel kunnen begrijpen waarom ze doen wat ze doen. Ik hou niet zo van de kwaadaardige slechterik. Een mens is nooit eenduidig, hij twijfelt, wil het ene, maar ook het andere. Je ziet één van de daders vlak voor de gijzeling ook overgeven van de zenuwen. Dat vonden wij een belangrijk beeld: hij heeft eigenlijk al spijt van zijn daden nog voor hij eraan begint.»

HUMO Barbara Sarafian speelt een procureur. In aflevering één zegt ze: ‘Een gijzeling in een bank, dat is toch niet meer van deze tijd. Er ligt niet eens geld meer.’ Dat dacht ik eigenlijk ook.

Mahieu «Natuurlijk, en alle kijkers zullen dat straks ook denken. Daarom laten we Barbara dat ook hardop zeggen. Maar er is een reden waarom die gijzeling zich in een bank afspeelt, hoor.»

HUMO Ik dacht heel even: ‘Het is een grap. Jonas kon het niet laten.’ Ik kon het me niet voorstellen dat Jonas een reeks zonder humor zou maken.

Geirnaert «En toch. Er zit wel zijdelingse humor in, hoor. Zoals wanneer Johan Van Assche aan het bellen is en zegt: ‘Ja, mevrouw de procureur! Goed, mevrouw de procureur! Dank u, mevrouw de procureur!’ en Jeroen Perceval dan laconiek vraagt: ‘Wie was dat?’ Dat is natuurlijk maar een beetje grappig, maar je lacht er toch mee. In een dramareeks heb je af en toe nood aan wat zuurstof.»

HUMO Had je nooit de neiging om ergens een absurde draai aan te geven?

Geirnaert «Nee. Ik had zelf ook al een tijdje zin om eens een echte dramareeks te schrijven, één zoals die waar we zelf graag naar kijken – ‘Broadchurch’ of ‘Southcliffe’, krimireeksen waarbij je zelf moet meedenken.»

'De taal van de verleiding is er één die ik niet beheers. Het heeft na de eerste vonk nog twee jaar geduurd voor we samen waren’Beeld Saskia Vanderstichele

HUMO Julie zijn beginnen te schrijven in een hutje in Thailand tijdens jullie omzwervingen rond de wereld.

 Mahieu «Eerder al. In onze camper in Australië. Maar we kwamen pas echt op kruissnelheid in Thailand. Een beetje comfort is handig om te kunnen schrijven, en daar konden we tijdens de pauzes wat snorkelen.»

HUMO Heerlijk! Al begrijp ik toch iets niet. Jullie wilden een jaar de wijde wereld in om helemaal weg te zijn uit de ratrace. En dan begin je in je camper meteen aan een nieuwe ratrace.

Geirnaert «Het plan was inderdaad om te ontsnappen. Ik werk heel graag, vaak ook veel te hard en veel te lang. Ik begon het gevoel te krijgen dat ik er maar beter even mee ophield, voor ik tegen een burn-out aanliep. Of – erger nog! – dat mijn goesting opdroogde. Eén van mijn grootste angsten is dat ik mijn goesting verlies om dingen te maken.»

Mahieu «Bij Jonas heeft het lang geduurd – twee maanden, denk ik – voor de ratrace uit zijn systeem was. We hadden zo’n campervan gekocht en meteen moest Jonas het boek ‘Auto Repair for Dummies’ hebben. Hij was meteen weer heel intensief bezig om de dingen te vatten en ervoor te zorgen dat alles in orde was. Ik kon er veel sneller van genieten om languit op een ligstoel te gaan liggen.»

Geirnaert «Ja, omdat je wist dat ik alles liet draaien.»

Mahieu «Ik geef toe, dat was ook wel makkelijk (lacht).

»Nu, ik heb ook niet de hele tijd stilgezeten. Ik heb een ukelele gekocht en een zelfstudie-cd. Ik wilde al lang een instrument leren bespelen en een ukelele neemt niet veel plaats in in een camper.»

Geirnaert «Ik snap dat. Je hoofd wil toch met iets bezig zijn.»

HUMO Dat jullie zouden beginnen te schrijven zat er dus gewoon dik in.

Mahieu «Het plan om samen een serie te maken was er, maar we hadden ons voorgenomen er op reis alleen maar aan te beginnen als we er echt zin in hadden.»

Geirnaert «Nu, voor we vertrokken, heb ik bij Woestijnvis gezegd: ‘Julie en ik hebben een idee, mogen we voor ons vertrek nog wat tijd voor research?’ Ik wou toch al wel gebabbeld hebben met de politie, onderhandelaars en slachtofferhulp, anders konden we in Australië sowieso weinig doen.»

HUMO Waarom kozen jullie eigenlijk voor Australië?

Mahieu «Omdat geen land verder weg ligt van België. En omdat alles wat je hier niet vindt, daar in overvloed is: natuur, vrijheid...

»Nu, uiteindelijk heb ik wel geleerd dat je alles wat je daar niet hebt, hier wél vindt. Ik had nooit gedacht dat ik nog zou snappen waarom we in onze schooltijd langs zevenhonderd kerken zijn gesleurd, om te kijken hoe ingenieus die gebouwd waren. Nu begrijp ik dat wel. In Australië is bijna niks ouder dan zestig jaar, er is minder geschiedenis, geen gewortelde cultuur. Dat bezorgt je toch een wat mager gevoel.»

Geirnaert «Voor we vertrokken, dachten we nog: ‘Misschien worden we verliefd op dat land en, wie weet, emigreren we zelfs.’ Dat was een optie. Maar ik had na onze homerische omzwerving alleen maar het gevoel dat het nergens beter is dan thuis.»

Mahieu «Er is ook helemaal geen eetcultuur in Australië.»

HUMO Maar Vlaamse kost is toch niks voor jou, Julie? Jonas vertelde al eens met pijn in het hart dat jij zijn lievelingseten nooit klaarmaakt.

Mahieu «Stoemp met worst? Nee, dat maak ik niet. Ik kook liever verfijnder: kabeljauw met mosterd en tomaat. Pasta met groente en pesto uit de oven...»

HUMO Echt? Ik had de indruk dat jullie nauwelijks kookten. Jonas zei vorige keer dat jullie nog niet aan kinderen waren begonnen, want: ‘We kunnen niet eens voor onszelf zorgen. Er is nooit eten in huis.’

Mahieu «Heb jij dat gezegd!?»

Geirnaert «Blijkbaar. Wij hebben toch een totaal ontregeld leven.»

Mahieu «Ja, en dat blijft ook maar zo!»

Geirnaert «Het wordt zelfs steeds erger!»

Mahieu «In Australië lukte het ons wel om volgens een zekere routine te leven. We deden inkopen, kookten ons potje.»

Geirnaert «We moesten wel. We zaten in the middle of nowhere. Er was geen Pizza Hut in de buurt!»

Mahieu «Het is wel fijn dat we allebei zo zijn, toch? We snappen elkaar, hè. Maar als er een kind komt, denk ik eerlijk gezegd dat we sowieso een nanny moeten nemen.»

Geirnaert «Misschien moeten we gewoon een kind van de buren nemen, die hebben er drie.»


Baas spelen

HUMO Even terug naar ‘De dag’. Jullie kwamen uit Thailand terug met twee scenario’s.

Mahieu «Ja, maar of het echt iets ging worden, dat wisten we nog niet.»

HUMO Jullie hebben ook eerst nog geholpen om ‘De ideale wereld’ op te starten.

Geirnaert «Woestijnvis had ons dat gevraagd. Ik heb wel even getwijfeld. Ik zat na Thailand echt helemaal in ‘De dag’ en wou het liefste doorgaan met schrijven. Achteraf gezien ben ik wel heel blij dat ik aan ‘De ideale wereld’ heb meegewerkt – omdat het zo rock-’n-roll was, echt heel heftig.»

HUMO Hou je daarvan?

Geirnaert «Voor een jaar wel, ja (lacht). Ik heb er ook anders met mijn perfectionisme leren omgaan. Een dagelijks programma kan niet tot in de puntjes af zijn. Mensen beseffen dat, en ze vergeven je die imperfecties. Na een tijd kon ik mezelf ook vergeven.»

HUMO Mis jij de rush, Julie?

Mahieu «Fijn en bevrijdend aan ‘De ideale wereld’ maken was dat het werk af was aan het eind van de dag, en dat we rustig konden gaan slapen. Bij een project van lange adem, zoals ‘De dag’, is het einde nooit in zicht. Je wil af en toe wel stoppen, maar dat gaat niet.

»Lang op een stoel zitten is niet mijn sterkste eigenschap, ik ben van het nerveuze type. Tussen het schrijven door ben ik dan maar veel gaan joggen, om mezelf zo af te matten dat ik wel móést zitten. Ik ben ook regelmatig bij Woestijnvis gaan schrijven, om wat leven om me heen te hebben. Jonas en ik zijn daarin helemaal anders. We zijn tussendoor ook nog eens naar Zweden gegaan. Ik kon daar perfect schrijven aan een tafel in een cafeetje.»

Geirnaert «Om te schrijven heb ik een basiscomfort nodig. Ik kan dat niet in een drukke taverne, zelfs niet met oortjes in. Ik werk het liefst hier in het tuinhuis, waar ik me helemaal in het verhaal kan onderdompelen.»

Mahieu «Die onrust van mij is ook waarom ik me bijvoorbeeld zo kan opwinden over ‘Fawlty Towers’. Jonas is daar dol op, maar ik heb echt moeite om naar John Cleese te kijken. Zijn nervositeit haakt zich meteen vast aan de mijne. Als ik hem bezig zie, denk ik alleen nog maar: ‘Stop! Doe dat nu niet!’»

HUMO Julie, wist jij eigenlijk hoe dat moest, een scenario schrijven?

Mahieu «Het technische deel ervan heb ik van Jonas geleerd. Hij heeft me een stapel boeken gegeven en oefeningen.»

HUMO Vind je haar goed, Jonas?

Geirnaert «Ja! Als scenaristen vullen we elkaar perfect aan. Julie schrijft scènes die ik onmogelijk zou kunnen bedenken. Haar personages zijn zo krachtig dat een scène zelfs zonder plot of actie al interessant is. Ik ben dan weer sterker in plots ineen puzzelen en ervoor zorgen dat alles klopt. Bij mij zijn personages een vehikel, bij Julie zijn ze meestal de motor.

»Ik moet toegeven dat ik even bang was voor we begonnen: ‘Wat als Julie iets schrijft dat ik echt niet goed vind?’ We hebben toen afgesproken dat ik haar dat zonder omwegen zou zeggen, maar zo ver is het niet gekomen. We hebben wel enkele ernstige creatieve meningsverschillen gehad, waar we aan het eind van de dag zelfs een wat wrang gevoel aan overhielden, maar die momenten zijn op één hand te tellen.»

Mahieu «Ik kon erg vasthouden aan de evolutie van een personage. Het gedrag in een bepaalde situatie moet logisch zijn – althans volgens mijn logica. Die is niet noodzakelijk dezelfde als die van Jonas. Zijn waarheid is niet altijd de mijne. Dat fascineert me, en daarom wilde ik dezelfde gebeurtenissen meerdere keren tonen. Een keer vanuit het perpectief van de daders en daarna vanuit het oogpunt van de politie, familie en journalisten. Ieders perceptie wordt gekleurd door zijn verleden.

»Neem nu onze reis. Ik dacht: ‘Mijn ouders wonen op verschillende plekken, ik ben al zo vaak verhuisd en van school veranderd, dus ik ga geen heimwee hebben.’ Heimwee was meer iets voor Jonas, die enorm honkvast en warm is opgegroeid. Het tegendeel bleek waar: ik kreeg heimwee en Jonas helemaal niet. Ik begon weer te verlangen naar contact met mensen die me goed kennen. Ik had echt niet meer genoeg aan al die mooie natuur.»

HUMO John Cleese zegt dat er bij een creatief proces maar één leider kan zijn. Jonas beaamde dat toen ik hem vorige keer sprak. Bij Neveneffecten had daarom bij elke sketch één van de vier neven de eindverantwoordelijkheid. Hoe werkten jullie?

Geirnaert «Als we bij Neveneffecten twee verschillende ideeën hadden, kozen we voor óf het ene óf het andere. Als Julie en ik twee verschillende ideeën aandroegen, spraken we over de verschillende standpunten en raakten we zo samen op een pad dat leidde naar een derde idee, waar we ons allebei nog beter bij voelden dan bij de oorspronkelijke ideeën. Dat proces verloopt traag, maar het zorgt er wel voor dat de ene nooit baas hoeft te spelen over de andere.

»Nu, ik kan mijn ideeën heel koppig verdedigen hoor. Dat zal Julie niet tegenspreken.»

Jonas Geirnaert: ‘Ik kan mijn ideeën heel koppig verdedigen hoor. Dat zal Julie niet tegenspreken.’

Mahieu «Dat klopt, maar ik weet dat jij niet argumenteert om moeilijk te doen, maar omdat je het beste wil.»

Geirnaert «Ik denk dat jij al heel snel mijn gebruiksaanwijzing ontcijferd hebt. Als jij een gedachtegang van mij tegenspreekt, heb ik het even nodig om te roepen: ‘Jawel! Jawel! Jawel! Het is wél zoals ik denk.’ Ook al gaat er in mijn achterhoofd al snel een lichtje branden: ‘Julie heeft gelijk.’»

HUMO Die onenigheid moet toch wat onwennig geweest zijn, want Jonas zei al heel vaak dat jullie zweren bij harmonie in jullie relatie.

Mahieu «Ja ja, tot op zekere hoogte, hè. Want laten we eerlijk zijn: als we elkaar probleemloos de ruimte geven om niet naar de winkel te hoeven gaan, bereiken we niet wat we allebei toch willen, en dat is eten in de koelkast. Dus harmonie is goed en wel, maar soms heb je er niet veel aan.»

Geirnaert (valt om van het lachen) «Zalig hè, hoe ze zo onbelemmerd zegt wat ze denkt. Ik kan dat niet, ik draai elk woord eerst vier keer om in mijn hoofd.

»Ik vond het ook geweldig om te zien hoe bij Julie de creativiteit er gewoon vanaf spat. Terwijl we aan het werken waren, kreeg ze plots een ander idee – iets dat totaal niets met ons scenario te maken had – en dat moest ze dan noteren en in een mapje stoppen. Ik kan me niet voorstellen dat ik aan iets bezig ben en dat er zich opeens een heel ander idee in mijn hoofd begint uit te spinnen.»

Mahieu «Ik zou graag jouw hoofd hebben, hoor. Volgens mij zit daar alles mooi in opgeruimd en gelabeld. Bij mij stapelt alles zich op.»

Geirnaert «Ik label alles, dat is waar. Ik heb hier een kast met computerkabels die allemaal netjes gelabeld zijn en ik word er heel gelukkig van als ik die kast open en meteen het kabeltje vind dat ik zoek.»


Slapen op kantoor

HUMO Hoe ziet jouw kleerkast eruit, Julie?

Mahieu «Wel, ik heb er net een heleboel uitgegooid en in dozen op de zolder gezet. Als ik iets mis, doe ik die dozen weer open. En als ik niks mis, breng ik straks alles weg.

»Ik zou graag gewoon alleen een paar stapels hebben van dezelfde T-shirts, dezelfde broeken en dezelfde jurken. Het lijkt me zalig om geen keuzestress te hebben over wat ik moet aantrekken. Ik heb ook allemaal dezelfde sokken. Zo makkelijk. Ik kan ze na de was zonder na te denken bij elkaar stoppen.»

Geirnaert (ligt weer in een deuk) «Met het risico dat dit ‘Het Grote Sokkeninterview’ wordt: die sokken waren vroeger maar in één maat te koop, maar zijn sinds kort in drie maten verkrijgbaar. Dus heeft Julie nu kleine, middelgrote en grote sokken, en als je de was opvouwt – wat ik meestal doe – is het een hel om dezelfde maten bij elkaar te zoeken. Ik koop net sokken die er zo verschillend uitzien dat je meteen ziet dat ze samen horen.»

Mahieu «Ja ja.»

HUMO Jonas, toen jullie nog in Neveneffecten zaten, wilden jij en Lieven Scheire een zelfhulpgroep oprichten voor vrouwen van comedians, omdat die altijd alleen thuis zaten. Jij sliep toen vaak op kantoor bij Woestijnvis. Julie, jij hebt dat probleem opgelost door ook bij Woestijnvis te gaan slapen.

Mahieu «Precies (lacht). Het noodpakket met schone onderbroeken, sokken en tandenborstels ligt nog altijd in de auto. Als het laat werd bij ‘De ideale wereld’ sliepen we in een stapelbed. Jonas en ik onderaan en Jelle (De Beule, red.) bovenaan. Dat had wel iets, al moet je opletten dat de grens niet te ver opschuift. Voor je het weet sta je in je pyjama je tanden te poetsen in de wc op kantoor terwijl je collega’s daar frisgewassen van thuis binnenlopen.»

HUMO Jonas, Julie is op jou verliefd geworden op de set van ‘Willy’s en Marjetten’, terwijl er nog stukjes baard van het personage Marcel aan je kin kleefden.

Geirnaert «Dat weet ik. Ik was ook meteen gecharmeerd door haar vrolijkheid toen ze kwam binnenwaaien. Ik was op slag verliefd, maar ik had een vriendin en ik ben niet het type dat affaires begint. Ik wist ook totaal niet of Julie iets voor mij voelde. De taal van de verleiding is er één die ik niet beheers. Ik kan ze niet spreken en ik kan signalen van anderen ook niet lezen. Het heeft na die eerste vonk nog twee jaar geduurd voor we samen waren.»

Mahieu «Dat gebeurde in de Botanique.»

Geirnaert «Ja. In mei 2008, tijdens een concert van Soko

Jonas Geirnaert: ‘Ik was meteen gecharmeerd door haar vrolijkheid toen ze kwam binnenwaaien. Ik was op slag verliefd.’

HUMO En tot dan had je niks door?

Geirnaert «Neen. Ik wist wel dat ze me leuk vond, maar niet dat ze verliefd was.»

Mahieu «Ik wist het van hem ook niet.»

HUMO Twee jaar lang! Hoe kan dat nou?

Mahieu «Toch is het zo.»

HUMO Je hebt me wel al eens verteld dat je van het gestrande huwelijk van je ouders geleerd had dat je niet te snel tevreden moest zijn.

Mahieu «Ja, maar mijn keuze voor Jonas was niet rationeel, hè. Ik wist dat hij een goeie jongen was.»

Geirnaert «Ik vind het ook heel goed dat we elkaar al twee jaar kenden. Dat is beter dan halsoverkop een relatie beginnen en dan voor allerlei rare verassingen komen te staan.»

HUMO Jonas, in onze serie ‘Tussen Hemel en Hel’ noemde je als hoogste genot: na een douche met nat haar tussen versgewassen laken kruipen. Julie?

Mahieu «Ik wist dat niet, maar ik snap het wel. Vooral dat van die versgewassen lakens.»

HUMO Omdat die hier vaak versgewassen zijn?

Mahieu (gespeeld verontwaardigd) «Stefanie!»

HUMO Ben jij romantisch, Jonas?

Geirnaert «Weet je, ik heb van Julie geleerd dat onvoorwaardelijke liefde niet zo gezond is.»

Mahieu «Ik vind dat je goed voor jezelf moet uitmaken onder welke voorwaarden je je leven invult. Er zijn vrouwen die slaag krijgen van hun man en hem toch graag zien. Dat zou ik niet kunnen. Ik verwacht van mensen in mijn omgeving dat ze zichzelf graag genoeg zien om niet zomaar alles te pikken van mij. Als je van iemand houdt, of met iemand bevriend bent, moet je dat bewust doen of zijn, elke dag.

»En wat is dat romantisch? ‘Wuthering Heights’? Die personages, wat zijn dat voor mensen? Dat vind ik dus helemaal níét romantisch. ‘Pride and Prejudice’ is dat bijvoorbeeld veel meer. Over een kerel die verdomd veel moeite doet om de vrouw van zijn leven opnieuw voor zich te winnen. Dat mag wel van mij.»

HUMO Vorige keer zei je me dat het lang heeft geduurd voordat je besefte dat jongens ook maar mensen waren.

Mahieu «Ja (lacht). Ik heb op een meisjesschool gezeten en het duurde lang voor ik jongens begreep. Ik zag nooit jongens en hoorde alleen maar dingen als: ‘Het zijn jagers!’ Het leek alsof mannen en vrouwen verschillende soorten waren. Dat bleek totaal niet waar. Je hebt gewoon mensen die je liggen en mensen die je niet liggen.»

HUMO Ben jij thuis in het verleidingsspel? Flirten, aanbidden en aanbeden worden.

Mahieu «Neen. Waarom zou je dat allemaal doen?»

Geirnaert «Als één van ons had geweten hoe je zo’n move moest maken, dan...»

Mahieu «Dan had de aanloop misschien geen twee jaar geduurd (lacht). Ik sta er bij mijn vrienden ook om bekend dat ik moeilijk te verleiden ben.»

Geirnaert «Je hebt lang in een café gewerkt. Daar moet toch één en ander gebeurd zijn?»

Mahieu «Nee, ik deed daar gewoon mijn werk.»

HUMO Verleiden doe je ook niet?

Mahieu «Nee. Pas op! Dat ik Jonas heb meegevraagd naar dat concert van Soko, was wel een move. Een jaar eerder had ik hem al eens naar een liedje van haar laten luisteren. Ik was toen al wel een zaadje aan het planten.»

HUMO Wat een geduld!

Mahieu «Maar ik wist: ‘Dit is iets kostbaars.’ Ik wist gewoon heel goed wat ik wou.»

HUMO Sterk. Een beetje bizar misschien ook. Kinderen uit gebroken gezinnen zijn vaak onzeker in de liefde.

Geirnaert «Maar je vader is in een belangrijke periode wel een heel standvastig middelpunt geweest, toch Julie?»

Mahieu «Ja, ik denk dat ik veel van mijn kracht aan mijn vader te danken heb. Hij heeft mijn zus en mij altijd heel erg laten voelen dat hij veel vertrouwen in ons had.»

Geirnaert «Hij heeft altijd geweten dat jij ’s nachts vaak stiekem uit het raam kroop om met je vrienden op stap te gaan, maar hij liet dat gewoon gebeuren.»

Mahieu «Ja, hij liet ons doen en stuurde alleen maar bij als het echt nodig was.

»Nu, verleiden, daar kan mijn vader wat van. Hij zag in een oogopslag de gevoeligheden van iemand en wist dan meteen wat hij ermee aankon. Interessant natuurlijk, want als je daar lang op heb staan kijken, ken je alle trucs door en door.»


Gewoon dóén

HUMO Heeft Bart De Pauw ‘De dag’ al gezien?

Geirnaert «Neen. Hij heeft heel grondige en goeie feedback gegeven op de scenario’s van ‘De dag’, maar hij heeft de serie nog niet gezien. Ik heb hem na de inval bij de VRT nog niet gezien. Hij is een vriend, maar we liepen elkaars deur niet plat. Ik heb hem een mail gestuurd, hij heeft daarop geantwoord en dat is het.»

HUMO Ben je geschrokken van wat er met hem gebeurd is?

Geirnaert «Ik ben er erg van geschrokken. Ik had hier en daar al wel eens wat opgevangen, maar wat ik hoorde ging nooit verder dan wat een onschuldige man van middelbare leeftijd al eens zou kunnen doen. Wat ik nu gehoord heb, klopt niet met het beeld dat ik van Bart heb. Er zijn duidelijk dingen gebeurd die niet verdedigbaar zijn en die ik dus ook niet ga verdedigen. Maar ik wil ook niet mijn hele geschiedenis met hem onder de mat vegen en hem laten vallen. Ik vind het een heel moeilijke situatie.»

HUMO Wat vond hij van jullie scenario’s?

Geirnaert «Hij was heel enthousiast.»

HUMO Het is wel een sterk verhaal: wat begon in een camper in Australië is uitgemond in een dure reeks met achttien hoofdrolspelers. Heb je al jaloezie gevoeld?

Geirnaert «Ja. Kijk, het eerste wat mensen in de sector vragen wanneer je begint te filmen is: ‘Hoeveel draaidagen heb je gekregen per aflevering?’ Toen ik antwoordde: ‘Dertien,’ was de reactie steevast: ‘Dat krijgt niemand nog.’ Maar we hebben die dertien dagen echt nodig gehad en tot de laatste seconde gebruikt.»

HUMO Jullie zijn allebei durvers. Jonas die zijn animatiefilm ‘Flatlife’ naar Cannes stuurt nog voor hij afstudeert. Julie die Biomedische Wetenschappen gaat studeren omdat iedereen zegt dat ze het niet zal kunnen, en zodra ze haar liefde voor de filmset ontdekt een brief schrijft aan Woestijnvis, om te vragen of ze daar mag beginnen werken.

Geirnaert (grijnst) «Toen we aan deze serie zijn beginnen te schrijven, twijfelde ik er niet aan dat ze er zou komen. Terwijl: het schrijven had kunnen mislukken, we hadden het budget niet rond kunnen krijgen, de zender had kunnen weigeren...»

Mahieu «Wat voor zin heeft het om daarbij stil te staan? Het enige dat je zeker weet is: ‘Door het niet te doen, komt het er zeker niet.’ Het gewoon dóén biedt veel meer mogelijkheden.»

HUMO En wat volgt er nu? Ik las dat Neveneffecten weer rond de tafel gaan zitten zijn?

Mahieu «Echt?»

Geirnaert «Dat zou niet in de krant mogen staan. We weten absoluut nog niet wat daarvan komt.»

Mahieu’s telefoon rinkelt.

Mahieu «Het is ‘De ideale wereld’. Ze vragen me voor een filmpje. Kan ik gaan? Ik weet nog helemaal niet wat ik ga doen, hoor. Ik heb ideeën, maar ik wil nu eerst dat de boot van ‘De dag’ vertrokken is.»

Mahieu spurt weg en terwijl ik volg, zie ik dat Geirnaert de tafel afruimt.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234