‘Een diploma had me kansen kunnen geven, maar het is wat het is. Ik leef in het nu en zie wel wat komt. Die mindset kan ik velen aanraden’

jonge leeuwenAlfie Martijn, pluszoon van Faroek Özgünes

'Als ik íéts vrees, dan is het zekerheid. Wat is er aan het leven als je alles vooraf weet?'

'Ik ben jong en ik heb niks te verliezen.' Alfie Martijn legt meteen zelf uit waarom hij zo goed in de Humo-reeks Jonge Leeuwen past. De pluszoon van VTM-journalist Faroek Özgünes houdt na een reis door Azië en Nieuw-Zeeland noodgedwongen halt in België, maar zijn backpack is al gepakt voor een nieuw leven in Spanje, de liefde achterna. 'Mama stelde zelfs voor om me indien nodig met de auto te brengen.'

Alfie glimlacht als ik aan het begin van ons gesprek zeg dat hij sprekend op Chris Martin van Coldplay lijkt. 'Dat hoor ik vaker. Ik heb onlangs zijn foto opgezocht, en ja, ik zie wel enige gelijkenis. Het heeft met mijn haar te maken, denk ik. Toen dat nog langer was, maakte niemand de vergelijking.'

HUMO Toen ik voor dit interview op zoek ging naar informatie over jou, viel me op dat er haast niets te vinden is, behalve dan een oude foto en een Humo-interview met je mama, Nathalie Goossens, die manager is bij uitgeverij Wolters Kluwer. Blijf je bewust uit de schijnwerpers?

ALFIE MARTIJN «Niet echt. Ik heb nooit uitgepakt met het feit dat mijn stiefvader een BV is, maar ik doe er ook niet verdoken over. Als mensen er iets over vragen, zeg ik het. Ik ben gewoon niet zo actief op sociale media. Ik ben geen fan van al die meldingen.»

HUMO In het interview met je mama las ik dat ze jou de eerste jaren alleen heeft opgevoed.

MARTIJN «Ik was nog heel klein, maar ik herinner me het appartement waar we woonden. Ik weet ook nog wanneer ik Faroek voor het eerst zag: mama kwam met hem binnen en ik zat net met mijn vinger in een perzik te peuteren. Ik heb toen serieus onder mijn voeten gekregen: de eerste keer dat ze haar nieuwe vriend meebracht en ik maakte meteen een slechte indruk (lacht)

HUMO Vond je het oké dat ze een vriend had?

MARTIJN «Ja, dat is eigenlijk nooit een probleem geweest. Ik was erg jong toen mama en papa uit elkaar gingen, en pas 3 toen ze Faroek leerde kennen. Dan sta je daar nog niet bij stil.»

HUMO Ik vraag het omdat je volgens je mama boos was toen ze aankondigde dat Faroek en zij gingen trouwen. Jij was 6 en ze had moeten wachten tot je groter was, zodat jíj met haar kon trouwen.

MARTIJN (lacht) «Ja, dat weet ik nog. Het was zo'n mopje tussen ons. 'Ga je later met mij trouwen?', vroeg mama dan, waarop ik antwoordde: 'Ja, natuurlijk.' En dan was daar plots die andere man. Dat is moeilijk te begrijpen voor een 6-jarige.»

HUMO Hoe is het contact met je biologische papa?

MARTIJN «Heel goed. Mijn ouders hebben nooit co-ouderschap of een andere regeling afgesproken, de deal was dat ik bij mama woonde en dat papa haar belde als hij me wilde zien. Dan gingen we bijvoorbeeld samen naar de bioscoop. Het gebeurde niet heel vaak, maar dat kwam vooral doordat hij vrij ver van ons woonde. Intussen woont hij in Gent en zien we elkaar vaker. Ik heb bij hem ook een zusje.»

HUMO Hij is half Canadees en half Deens.

MARTIJN «Mijn oma is Deense. Zij ging als au pair naar Canada, waar opa in het zwembad werkte als badmeester. Oma ging zwemmen, leerde opa kennen en is nooit meer teruggekeerd naar Denemarken. Nadat ze hun drie kinderen hadden gekregen - papa en zijn twee broers - woonden ze een jaar in Antwerpen, even in Engeland en dan weer in Antwerpen. Dat had met opa's werk te maken: als hij ergens een mooie kans kreeg, waren ze weg. Opa heeft ook Nederlands bloed in zich, iets verder weg zelfs Indonesisch. Ik vind het boeiend om al die verhalen te horen.»

HUMO Ook bij je mama en Faroek heb je een halfbroer en -zus.

MARTIJN «Milan is 17 en Billie 14. Toen we jonger waren, durfden we elkaar al eens te plagen, maar nu we ouder worden, merk ik dat onze band verandert - volwaardiger wordt. We voeren heel andere gesprekken dan toen we jonger waren. Dat is fijn.»

We waren in Nieuw-Zeeland toen de eerste corona­verhalen uit Italië ons bereikten. We deden er eerst een beetje lacherig over, maar op den duur zaten we alleen nog maar op onze gsm's het nieuws te volgen.

EEN TICKETJE EN WEG

HUMO Je mama was naar eigen zeggen geen voorbeeldige studente en begon pas op haar 40ste aan de masteropleiding handelswetenschappen. Hoe deed jij het op school?

MARTIJN «In het middelbaar heb ik economie gestudeerd. Niet omdat dat me zo interesseerde, want ik wilde eigenlijk technische wetenschappen doen, maar mijn ouders vonden dat het aso me een betere basis gaf voor later. Na het zesde jaar heb ik het roer omgegooid en ben ik in Gent mechanica gaan studeren. Noem het een soort rebellie. Ik was 18 en dacht: nu heb ík het voor het zeggen. Het is geen succes geworden, die opleiding was heel wiskundig en ik had geen enkele technische achtergrond. Dat het mijn eerste jaar op kot was, had er misschien ook wel iets mee te maken (lachje)

HUMO Hoe reageerden je ouders en Faroek? Zijn mama komt uit een arm gezin en heeft hem heel erg aangemoedigd om te studeren, zodat hij het beter zou hebben dan zij.

MARTIJN «In het middelbaar waren ze vrij streng, maar na mijn 18de lieten ze me meer los. Hun houding was: wij geven jou de kans, maar jíj moet het doen. Misschien hebben ze in zichzelf weleens gevloekt, want ik weet dat ik het had gekund, en zij ook.

»Na dat jaar in Gent ging ik opnieuw thuis wonen. Dat was de afspraak: niet geslaagd is niet meer op kot. Toen ben ik in Mechelen marketing gaan studeren. Dat sloot meer aan bij wat ik in het middelbaar had gedaan, maar het werd ook geen succes. Ik had gewoon niet genoeg motivatie om te studeren, denk ik. Ik ben gaan werken in een restaurant, op het einde als chef de partie in The Lake in Keerbergen. In november ben ik gestopt, ik heb een vliegtuigticket naar Zuidoost-Azië gekocht, een hostel geboekt voor de eerste nacht en weg was ik.»

HUMO Gewoon zomaar?

MARTIJN «Het zat al jaren in mijn hoofd. Ik heb vrienden die zulke reizen hebben gemaakt, en hun verhalen hadden me altijd geboeid. In november heb ik de klik gemaakt: ik doe het gewoon. Ik ken veel mensen die ervan dromen, maar de stap nooit zetten. Dat wilde ik niet.

»Het plan was om een zestal maanden te reizen. Eerst naar Azië, dan enkele weken Nieuw-Zeeland, waar ik had afgesproken met vrienden uit België. Verder lag alles open. Ik heb heel veel rondgetrokken, verschillende plaatsen gezien, nieuwe mensen leren kennen... Er ontstonden kliekjes, soms reisden we een tijdje samen om dan weer uit elkaar te gaan en een paar weken later te bellen: 'Ben jij op de Filipijnen? Ik ook, spreken we af?'

»Ik ben geregeld de jungle in getrokken met een gids. Daar ontmoette ik dan lokale mensen in het midden van niks, zonder elektriciteit. Ik kwam er in een andere wereld terecht, waar ze aan heel andere dingen belang hechten dan wij: als je geen gsm en geen krant hebt, kun je je geen zorgen maken over rellen in de hoofdstad. Ignorance is bliss, onwetendheid is geluk. Ik vind dat fantastisch. Het is ook de manier waarop ik in het leven sta. Niet dat ik denk je m'en fous, maar wel: maken jullie je maar druk, ik ben meer van leven en laten leven.»

HUMO Je straalt inderdaad veel rust uit.

MARTIJN «Als je me nu zou vragen wat me kwaad maakt, zou ik héél diep moeten nadenken. De laatste keer dat ik echt kwaad ben geweest, kan ik me zelfs niet herinneren. Als puber kon ik me opwinden in discussies, bijvoorbeeld omdat ik op een bepaald uur moest thuis zijn, maar dat hoort bij de leeftijd. Het is niet dat ik onverschillig in het leven sta: toen ik hoorde wat er met George Floyd (de zwarte Amerikaan die om het leven kwam bij racistisch politiegeweld, red.) is gebeurd, maakte dat mij oprecht verdrietig. Kwaadheid is gewoon een emotie die bij mij moeilijk naar boven komt. Angst trouwens ook niet. Bungeejumpen, skydiven: ik zou het allemaal doen. Het is bij mij eerder omgekeerd: wat meer angst zou me goed doen.»

HUMO Waarom koos je Azië als bestemming?

MARTIJN «Een vriend van me was daar het jaar voordien geweest, en wat hij erover vertelde, klonk geweldig. Als backpacker kun je qua veiligheid bovendien nergens beter zijn. Ook heel leuk is dat backpacken er zo populair is. Je komt veel mensen tegen met dezelfde mindset.

»Mensen vragen me soms wat ik het mooiste vond, maar daar kan ik niet op antwoorden. Elk land in Azië is uniek. Al moet ik zeggen dat de natuur in Nieuw-Zeeland het mafste is dat ik heb gezien. Zo mooi, zo divers. Onbeschrijflijk.»

HUMO Thailand staat ook gekend om haar experimentele drugs.

MARTIJN «Het is een toeristische bestemming die heel populair is onder feestgangers. Je komt er dus inderdaad weleens met drugs in contact. En niet alleen met cannabis, maar ook met zwaardere drugs. Ik heb het nooit aangeboden gekregen, maar op sommige feestjes merkte je wel wat er gaande was. Bij mij bleef het bij een jointje hier of daar.»

Tijdens de lockdown heb ik samen met Faroek een moestuin aangelegd waar we ons in konden bezighouden. Ik heb me niet verveeld.

OP DE VALREEP

HUMO Sinds wanneer ben je terug?

MARTIJN «Begin maart. Vroeger dan gepland: de grenzen sloten vanwege corona.

»We waren in Nieuw-Zeeland toen de eerste verhalen uit Italië ons bereikten. We deden er eerst nog een beetje lacherig over, maar toen het gerucht ging dat Europa de grenzen wilde sluiten, besloot één van mijn vrienden om terug te keren. Ik dacht nog steeds dat het wel zou meevallen, het klonk allemaal zo ongeloofwaardig. Maar de verhalen werden ernstiger, en op den duur zaten we alleen nog maar op onze gsm's het nieuws te volgen. Na een week of twee besloot ik ook om naar huis te gaan. De drie anderen wilden nog blijven, maar op de dag waarop ik vertrok, kondigde Australië aan alle grenzen te sluiten, en de enige manier om van Nieuw-Zeeland naar Europa te gaan, is via Australië. De anderen hadden dus geen keuze dan ook een vlucht te boeken. Dat is maar voor twee van hen gelukt: iedereen wilde op hetzelfde moment weg. De derde is daar achtergebleven. Hij heeft een boerderij gevonden waar hij kon wonen en werken, samen met een meisje dat hij daar had leren kennen. Sinds een week is hij ook terug thuis. Een andere goede vriendin van me, Laura, zat vast in Peru, in het hostel waar de eerste besmetting van het land was vastgesteld. De regering had dat hostel hermetisch afgesloten, niemand mocht er nog in of uit, het werd zelfs bewaakt door het leger. Ze is nog in 'Het journaal' geweest. Intussen is ze ook thuis. Zo heeft iedereen zijn verhaal.

»Eigenlijk was ik niet van plan om terug te keren naar België. Na de eerste maand in Thailand heb ik een meisje leren kennen, Isa. Ze is Spaanse. Toen we elkaar leerden kennen, had ze haar retourticket naar Spanje al geboekt, en het plan was dat ik haar na Nieuw-Zeeland achterna zou reizen. Helaas was dat dus niet meer mogelijk, en is het intussen zes maanden geleden dat ik haar heb gezien.»

HUMO Je had in plaats van naar België toch ook meteen naar Spanje kunnen vliegen?

MARTIJN «Isa woont bij haar mama, en daar is geen plaats voor ons twee. Als ik naar Spanje was gegaan, hadden we daar dus God-weet-hoelang met twee op een appartementje moeten zitten. Dat zou veel geld kosten en het is bovendien niet de beste start voor een relatie. We gingen er op dat moment ook van uit dat de lockdown hooguit een kleine maand zou duren. We hebben elkaar wel elke dag gebeld, en het plan is nog steeds dat ik naar haar toe ga. Als alles goed gaat, zit ik op 1 juli op het vliegtuig.»

HUMO Spanje is zwaar getroffen door het coronavirus.

MARTIJN «Isa woont dan ook nog eens in Madrid, de zwaarst getroffen regio. Maar ze is oké, en haar familie ook.»

HUMO Is het de bedoeling dat je in Spanje blijft?

MARTIJN «Het is zoals toen ik vertrok naar Azië: ik boek mijn ticket en we zien wel. Ik ben weinig beredeneerd, het is niet dat ik vooraf de logische paden uitzoek. Ik ga er werk zoeken, verder zal ik wel aanvoelen hoe het loopt. Ik ben jong, ik heb niks te verliezen.»

HUMO Wat vinden je ouders ervan?

MARTIJN «Mama merkt aan mij dat ik er echt naar uitkijk. Ze heeft er daardoor weinig moeite mee, denk ik. Toen ik in november op reis vertrok, had ze het lastiger, al heeft ze goed haar best gedaan om dat voor me te verbergen. Wellicht heeft ze toen die stap van het loslaten al gezet en gaat het daardoor nu makkelijker. Ze heeft zelfs voorgesteld om me met de auto te brengen als we tegen dan nog niet hadden mogen vliegen. Ze heeft Isa nog niet gezien, op een kort FaceTime-gesprek na.»

HUMO Je thuiskomst was vast vreemd: je kwam midden in een lockdown terecht.

MARTIJN «Het contrast was héél groot. Na vijf maanden pure vrijheid zat ik plots opgesloten, ik ging echt van het ene uiterste naar het andere. Ik dacht eerst nog dat het niet lang zou duren, dat ik na een week of vier wel in Spanje zou zitten. Maar het nieuws werd er niet beter op.»

HUMO Hoe heb je je beziggehouden?

MARTIJN «Ik heb boeken gekocht om Spaans te leren, daarin heb ik veel gestudeerd. Verder heb ik ook gewone boeken gelezen en ben ik weer gitaar beginnen te spelen - dat had ik op reis gemist. Samen met Faroek heb ik een moestuin aangelegd waar we ons in konden bezighouden. Ik heb me dus niet verveeld. Ik had ook willen werken, maar de horeca lag stil en in een supermarkt beginnen leek me zo zinloos, omdat ik er nog steeds van uitging dat ik twee weken later op het vliegtuig zou zitten.»

HUMO Was je bang om ziek te worden?

MARTIJN «Nee. Misschien ook omdat ik tot op vandaag niemand ken die corona heeft gehad. Ik maak me sowieso weinig zorgen over dingen die zouden kunnen gebeuren. Het enige waar ik mee zat, was hoe streng de maatregelen zouden worden, en of ik wel naar Spanje zou kunnen gaan.»

GELUKSSCORE 8

HUMO Je lijkt me iemand die licht in het leven staat.

MARTIJN «Dat hangt ervan af. Ik kan heel diep over dingen nadenken. Maar hoe dieper ik nadenk, hoe meer ik tot het besef kom: laat het gaan, het maakt niet uit.»

HUMO Wat zijn de dingen waarover je nadenkt?

MARTIJN «De actualiteit, wat juist is en wat fout. Dat kan me bezighouden. Er zitten altijd twee kanten aan een verhaal, mij ga je zelden iemand gelijk horen geven. Neem nu het Black Lives Matter-debat. Je hebt langs de ene kant mensen die tegen racisme zijn, wat ik helemaal volg, en langs de andere kant mensen die tegen de protesten zijn. Langs beide kanten zijn er extremen, zoals die politieagent, of de mensen die plunderen en dingen in brand steken.»

HUMO Wat is dan jouw conclusie?

MARTIJN «Dat we moeten stoppen met die twee kampen. Leef en laat leven, maak je niet zo druk. Ik probeer altijd voor de middenmoot te kiezen. Relativeren - dat is misschien nog het beste woord.»

HUMO Racisme is dezer dagen heel actueel. Faroek is van Turkse origine. Houdt het hem bezig?

MARTIJN «Niet actief, denk ik. Privé toch niet. Als journalist natuurlijk wel.»

HUMO Praat hij vaak over zijn werk?

MARTIJN «Het komt weleens ter sprake, meestal aan tafel. Dat zijn fijne gesprekken: iedereen zegt zijn mening, zonder dat het uitloopt in een discussie. Dat is eigenlijk het mooiste dat er bestaat: als mensen in een gesprek gewoon aanvaarden dat de anderen anders denken en elkaar niet per se willen overtuigen van het eigen gelijk. Volgens mij is dat de sleutel tot het einde van veel gezever. Op kleine schaal - man tot man - maar ook op grote schaal, in de politiek bijvoorbeeld.»

HUMO Volg je de politiek?

MARTIJN «Volgen is een groot woord. Ik kan meepraten over actuele thema's, maar mijn kennis blijft vrij beperkt. Ik vind vooral dat ze er in België een grote soep van kunnen maken. In de hele wereld eigenlijk. Als ik het volg, is het om er grappen over te kunnen maken.»

HUMO Waar sta jij vandaag over een jaar?

MARTIJN «Als alles goed gaat, zit ik dan in Spanje en heb ik een job in een iet of wat deftig restaurant. Ik zal niet te kieskeurig mogen zijn: de restaurants zullen nog niet op hun volle niveau draaien en ik praat nog lang niet perfect Spaans, maar dat vind ik geen probleem. Als het helemaal goed is, kom ik nog steeds goed overeen met Isa.»

HUMO Je ouders zijn gescheiden, je grootouders zijn gescheiden én de ouders van Faroek zijn gescheiden. Geloof je nog in eeuwige liefde?

MARTIJN «Ik geloof dat het voor sommigen is weggelegd en voor anderen niet. Ik denk dus wel dat het kan, ja.»

HUMO Is het een kwestie van geluk hebben?

MARTIJN «Eerder een kwestie van ingesteldheid, denk ik. Als je puur jezelf kunt zijn, ga je automatisch ook anderen aantrekken die zichzelf zijn. Als je die authenticiteit allebei kunt vasthouden, niet te veel oordeelt en elkaar zoveel mogelijk accepteert, heb je een goeie match.»

HUMO Weet je ook al waar je over tien jaar zal staan?

MARTIJN «Oei, nee. Mijn droom is om een bed & breakfast of een klein restaurantje te openen op een mooi plekje in het Zuiden. Iets kleins, gezelligs. Maar het kan alle kanten opgaan. Dat onwetende trekt me aan. Ik zei daarnet dat ik niet snel bang ben, wel, als ik íéts vrees, dan is het zekerheid, een nine-to-five-leven. Als je alles vooraf weet, wat is dan de thrill van het leven?»

HUMO Geef jezelf eens een geluksscore op 10?

MARTIJN «Toch zeker een 8. Enerzijds omdat ik Isa heb leren kennen en het vooruitzicht heb om naar Spanje te gaan. Anderzijds omdat ik besef dat we in dit land met ons gat in de boter zijn gevallen, dat er weinig dingen zijn om over te klagen. Dat inzicht heb ik in Azië gekregen, in die dorpjes in de jungle.»

HUMO Er is niets waar je spijt van hebt?

MARTIJN «Goh, spijt... Soms denk ik: misschien had ik beter moeten studeren. Een diploma had me kansen kunnen geven. Maar dat zijn flitsen. Dan kom ik terug in het nu en denk ik: je hebt in het verleden gedaan wat je gedaan hebt. Het is wat het is. Ik leef in het nu en we zien wel wat komt. Het is een mindset die ik aan veel mensen kan aanraden: je wereld wordt er een stuk mooier door.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234