null Beeld

Als kind ontvoerd: parlementslid Carina Van Cauter

Vorige week ging de bijzondere commissie voor Seksueel Misbruik van start. Eerder baarde de ondervoorzitter van de commissie, Open VLD'er Carina Van Cauter, groot opzien door zichzelf in een plenaire vergadering van de Kamer te outen als een slachtoffer. Het gebeurde, vertelde ze, toen ze als tienjarige werd ontvoerd. Alleen, met die ontvoering - hoe zat dat nu precies?

Jan Antonissen

Ze was absoluut niet van plan om er in de Kamer over te spreken, zegt Carina Van Cauter. Het is sowieso erg moeilijk, en al helemaal in het openbaar: het rijt de wonde open. Maar nood breekt wet: het was de enige manier om het rumoerige halfrond het zwijgen op te leggen.

Van Cauter had Kamervoorzitter André Flahaut in de zomervakantie al eens gevraagd de commissie Justitie bij elkaar te roepen: het stak haar dat de politiek het verwijt kreeg dat ze niet reageerde op de lawine van pedofilieschandalen in de kerk. Maar Flahaut gaf geen teken van leven. Dat deed hij pas toen ze hem een tweede keer aanschreef, met ook de handtekening van de eerbiedwaardige Herman De Croo onder haar verzoek: 'Toen kon het wel.'

Carina Van Cauter «Na de getuigenissen van kinderpsychiater Peter Adriaenssens en federaal magistrate Lieve Pellens was het snel duidelijk dat een bijzondere commissie onafwendbaar was. Dit was té belangrijk. In dit dossier waren de slachtoffers nog niet gehoord, het ging alleen om de kerk en haar vertegenwoordigers. Over schadevergoeding aan slachtoffers werd met geen woord gerept.»

En dus kwam er, eind oktober, een debat in de Kamer over de installatie van de bijzondere commissie. 'Eerst ging het nog maar eens over Brussel-Halle-Vilvoorde, in het lang en het breed. Pas daarna konden we discussiëren over de bijzondere commissie. Toen ik naar voren liep, hadden al drie mensen gesproken, de voorzitter had het wetsvoorstel hardop voorgelezen, en het geroezemoes onder de aanwezige Kamerleden werd almaar luider. Ik dacht: 'Ik schud iedereen even wakker.' Het was sterker dan mezelf, een ingeving van het moment. Door in de plenaire vergadering te vertellen dat ik ook een slachtoffer was, wilde ik duidelijk maken dat seksueel misbruik níét ver van ons bed is. Het gebeurt ook in onze eigen intieme kring.'
Van Cauter zwaaide op het spreekgestoelte met twee Franstalige krantenartikels uit 1972, waarin het verslag stond van haar ontvoering. In detail wil ze er niet meer over spreken, maar het komt hierop neer: op 7 juli 1972 speelde ze, als meisje van tien, met enkele vriendjes op straat in Wemmel toen ze onverhoeds door een man in de koffer van zijn wagen werd gesleurd. Haar broertje verzette zich uit alle macht; daardoor raakte Carina alsnog uit de koffer, maar niet uit de klauwen van de man, die haar op de passagierszetel gooide, het portier sloot en hard wegreed. Daarna trok hij een jute zak over haar hoofd, snoerde 'm dicht en probeerde haar verscheidene keren te wurgen. Op een afgelegen plek in de buurt van de Heizelpaleizen zette hij de wagen stil. Tot er een fietser langsreed: de chauffeur raakte bevangen door paniek, gooide Carina uit de wagen en scheurde weg.
De dader is nooit geïdentificeerd. Veel onderzoeksdaden zijn er niet verricht. In Dag Allemaal zei Van Cauter twee jaar geleden: 'Eén keer ben ik naar een line-up moeten gaan kijken, daarna heb ik er nooit meer iets van gehoord.'

Carina Van Cauter «Die twee Franstalige krantenartikels had ik op het spreekgestoelte bij de hand omdat ik mevrouw Lalieux, de voorzitter van de bijzondere commissie, in de loop van de dag over mijn persoonlijke ervaringen had verteld. En dus had ik stukken verzameld. Dat doe je altijd als slachtoffer: zorgen dat je genoeg bewijsmateriaal hebt. Ik weet intussen dat mensen zich maar één vraag stellen: 'Is het wel waar?' En dus twijfelt elk slachtoffer of hij zal spreken: 'Zal ik het wel zeggen - zullen ze me wel geloven?'»

Bij de vraag of ze ook seksueel misbruikt is, stuift Van Cauter op. Die onuitroeibare twijfel bij mensen tegenover wie ze haar verhaal doet: ze detecteert het weer. Ze haalt er nog een hoop oude krantenknipsels bij. 'Ik ben 'aangerand', dat staat hier. Er zijn 'verdachten aangehouden'. De wetsdokter heeft verklaard dat ik het heb overleefd, niet alleen dankzij die passerende fietser maar ook dankzij mezelf: 'Dankzij de levenskracht van het kind, dat zich zeer dapper tegen haar aanrander heeft teweer gesteld.' Zegt dat niet genoeg, misschien?' Ze is boos. 'Kennelijk is er maar één vraag die iedereen bezighoudt: is er penetratie geweest? Alsof dat het enige criterium voor seksueel misbruik is.'

In Het Nieuwsblad antwoordde Van Cauter in 2006 op de vraag of ze seksueel was mishandeld het volgende: 'In die tijd noemden ze zo'n man gewoon een sadist. Eén en ander wijst erop dat dat zijn bedoeling was, ja.'
Van Cauter nu: 'Ik bén het slachtoffer van seksueel misbruik - punt uit.'

Lees verder op de volgende pagina

De geur van jute
Miel Van Cauter

Was de ontvoering het werk van mensen uit het milieu?
Carina Van Cauter (laconiek) «Verkeerde mijn vader in een milieu

Haar humeur wordt er niet beter op. Ze heeft spijt, zegt ze, dat ze heeft ingestemd met een gesprek. Zeker als ter sprake komt hoe het weekblad Sport 70 in 1975, drie jaar na de ontvoering, bericht over de onverwachte dood van haar vader, op vierenveertigjarige leeftijd. Zijn overlijden, in een hotelkamer in Bangkok, wordt al op de voorpagina in verband gebracht met het overlijden van gewichtheffer Serge Reding, die vier maanden daarvoor in even mysterieuze omstandigheden het leven had gelaten in Manilla. Allebei, schrijft het sporttijdschrift, waren ze allicht drugskoeriers: 'Hun mysterieuze verdwijning wijst in een bepaalde richting: er is geen twijfel aan dat het avontuurlijke, onbezorgde vedetteleven van sportidolen, plus de onvermijdelijke kennismaking met opwekkende middelen in het professionele sportleven hen vaak voorbeschikt voor winstgevende medewerking in het milieu van de drugshandel.' En wat betreft de ontvoering van zijn dochter, drie jaar eerder, heet het in Sport 70: 'Een 'waarschuwing' van zijn vijanden?' En: 'Was het een eerste afrekening?'

Van Cauter «Wat Sport 70 schreef, is voor hun rekening. Ik lees in dat stuk alleen speculaties en vragen, geen enkel bewijs. Mijn vader is nooit het voorwerp van een gerechtelijk onderzoek geweest, hij is ook nooit veroordeeld voor wat dan ook. Hij is overleden aan een hartaderbreuk, net als zijn vader. Het is erfelijk: mijn dochter heeft een hartafwijking, en ik heb hartritmestoornissen. Moet ik bij mama het autopsieverslag van papa ophalen opdat u me zou geloven? Moet ik me verantwoorden voor een hartaderbreuk van mijn vader in het buitenland, omdat ik als parlementslid de belangen van slachtoffers van pedofilie verdedig?
Van Serge Reding weet ik niks, maar mijn vader is níét in verdachte omstandigheden gestorven. En mijn ontvoering was géén afrekening. Het was een pedofiel, of hoe noem je iemand die voor zijn plezier een kind pijnigt? Ik was gewoon op het verkeerde moment op de verkeerde plaats. En: ik was een meisje.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234