'Ik heb lang gehoopt dat ik nooit een zoon zou hebben. Uit angst dat hij zou willen voetballen.' Beeld imago images/Buzzi
'Ik heb lang gehoopt dat ik nooit een zoon zou hebben. Uit angst dat hij zou willen voetballen.'Beeld imago images/Buzzi

Humo sprak metToby Alderweireld, Rode Duivel

‘Als mijn dochtertje weer eens begon te huilen, vroeg ik mij af: wíl ik dit nog wel?’

Het EK kreeg geen gouden randje, maar de Rode Duivels krijgen deze week in de Nations League een nieuwe kans op een prijs. Vanavond spelen ze hun halve finale tegen Frankrijk. Als ze winnen, wacht zondag in de finale Spanje. Daarna rest deze generatie nog één optie op glorie: het WK volgend jaar in Qatar. Laat dat nu net de nieuwe bestemming zijn waar Toby Alderweireld (32), al twaalf jaar de stille kracht in de Belgische achterhoede, is neergestreken. ‘Veel mensen begrijpen niet dat ik mijn kinderen meeneem naar ‘die zandbak’, maar hier kan ik ze ten minste zien opgroeien.’

Ruim voor zijn collega’s was Toby Alderweireld vorige week al in het land. In Qatar hield een coronabesmetting hem noodgedwongen in isolatie. Zodra het protocol het toeliet, vloog hij naar België om bij fysiotherapeut Lieven Maesschalck zijn conditie op peil te houden.

TOBY ALDERWEIRELD «Met de Nations League in aantocht kon ik het me niet permitteren om twee weken niets te doen.»

HUMO De tegenstanders zijn niet van de poes. Wanneer zal het toernooi geslaagd zijn?

ALDERWEIRELD «Als we winnen! Dan hebben we een prijs en is die discussie alvast beslecht (lachje). Bovendien is het een uitgelezen kans om revanche te nemen op de Fransen (in 2018 schakelde Frankrijk België uit in de halve finale van het WK, red.).»

HUMO Ondanks de nummer 1- positie op de wereldranglijst hebben jullie de voorbije jaren zelden tegen tegenstanders van dit kaliber gespeeld.

ALDERWEIRELD «Al jaren spelen we supergoed tegen vervelende ploegen – zoals toen we onlangs Tsjechië, dat een sterk EK speelde, met 3-0 afdroogden. Vaak wordt dat onderschat. Daarom smaakte het zo zoet om Portugal te kloppen op het EK. Dat we standhielden tegen zo’n sterk team, de regerend Europees kampioen, was groots. Ik denk dat we de Belgische fans al veel plezier hebben geschonken. Tegen Portugal was weer zo’n fantastisch moment. Ik maak me sterk dat er over tien jaar positief naar onze prestaties zal worden gekeken.»

HUMO Al blijft het jammer dat jullie tot nu toe nog niks hebben gewonnen.

ALDERWEIRELD «Een landenkampioenschap winnen is moeilijk, je krijgt maar om de twee jaar een kans. Maar als we ons plaatsen voor het WK in Qatar, zullen wij de eerste generatie zijn die zich vijf keer op rij kwalificeert voor een groot toernooi. Dat is óók iets.»

HUMO Met Atlético Madrid en Tottenham speelde je een Champions League-finale, maar greep je ernaast. Zal het aanvoelen als een gemis als het ook met de Rode Duivels niet lukt?

ALDERWEIRELD «Als ik nee zeg, zullen mensen denken dat ik geen winnaar ben. Maar neem nu de verloren Champions League-finale met Tottenham. Weet je wie we toen allemaal hebben uitgeschakeld? Inter, Barcelona, PSV, Dortmund, Manchester City en Ajax, die laatste zelfs na een 3-0-achterstand. Alleen al om in zo’n finale te ráken moet je dus een winnaar zijn. Natuurlijk had ik er liever één gewonnen dan er drie te verliezen. Maar ik bekijk het positief: ik heb toch drie finales gespééld. Dat kunnen niet veel voetballers zeggen. Waarom zou ik dan ergens spijt van hebben?»

HUMO Hoe kijk je terug op het EK?

ALDERWEIRELD «Met bitterzoete gevoelens. De uitschakeling was jammer, maar we hebben alles gegeven om Portugal te kloppen. Met een beetje geluk was ons dat ook tegen Italië gelukt. Fysiek waren we sterker, dat zag je. (Grijnst) Zelfs met onze bejaarde verdediging gingen we er in de tweede helft bijna op en over. Als we gelijk hadden gemaakt, trekken we die match uiteindelijk over de streep, dat weet ik zeker. Dan praat niemand meer over die eerste helft, die – dat geef ik toe – niet goed was.

»Trouwens, we zijn er twee toernooien op rij uitgegaan tegen de latere winnaar.»

HUMO Drie jaar geleden op het WK gebeurde dat met hartveroverend voetbal en wereldwijde sympathie. Die troostprijs was er nu niet.

ALDERWEIRELD «We hebben het vaak zonder enkele van onze steunpilaren moeten doen: Axel (Witsel, red.), Kevin (De Bruyne, red.) en Eden (Hazard, red.). Als iedereen topfit is, zoals tegen Brazilië op het WK, zijn wij moeilijk te verslaan. Dat was nu niet het geval. Met of zonder Kevin, dat maakt een groot verschil.»

HUMO Hij werd door de Portugezen brutaal van het veld geschopt, waardoor hij in de kwartfinale tegen Italië half kreupel aan de aftrap stond. Mogen voor zulke overtredingen niet stilaan zwaardere sancties ingevoerd worden?

ALDERWEIRELD (lacht) «Zelf heb ik zo’n fout in ieder geval nooit gemaakt. Had ik het soms beter wel gedaan? (Denkt na) Ik denk het niet. Ik zet geen tackles in langs achter, zo ben ik niet.»

HUMO Geen enkele Rode Duivel heeft afgehaakt na het toernooi.

ALDERWEIRELD (knikt) «Onderschat de rol van Roberto Martínez daarin niet. Een fantastisch persoon, als coach én als mens. Door corona hebben we geen makkelijke periode achter de rug, maar hij was van goudwaarde met zijn niet-aflatende steun. Alle spelers gaan voor hem door een vuur.»

HUMO Heb jij een afscheid overwogen?

ALDERWEIRELD «Nooit.»

HUMO Heb je voor jezelf al uitgemaakt wanneer dat moment aangebroken zal zijn?

ALDERWEIRELD «Nee. Ik wil eerst zien hoe ons nieuwe leven in Qatar ons bevalt. Zolang ik de ploeg niet tot last ben, ga ik door. Ik vind het nog altijd een enorme eer om voor mijn land te spelen. Na het WK word ik 34, dan zien we wel. Het zal er dan ook een beetje van afhangen wat de anderen doen. Uiteindelijk zijn we een hechte groep die dit mooie parcours samen heeft afgelegd. Bovendien, 116 interlands and counting: dat staat mooi op een palmares.»

HUMO Aas je op het record?

ALDERWEIRELD (lacht) «Jan (Vertonghen, red.) haal ik echt niet meer in. Die heeft er al 132. Bovendien wordt het moeilijk om Thibaut (Courtois, red.) en Eden (Hazard, red.) achter mij te houden.»

HUMO Jij bent 32, Jan Vertonghen is 34, Thomas Vermaelen 35. Vormt jullie leeftijd stilaan een probleem?

ALDERWEIRELD «Neem nu die wedstrijd tegen Portugal: als verdediging hebben we daar laten zien tot wat we nog in staat zijn. De bondscoach heeft het achteraf mooi verwoord: ‘Wie wil weten wat de kunst van het verdedigen inhoudt, moet deze wedstrijd bestuderen.’ Ik begrijp dat alle aandacht naar onze aanvallers gaat, zij zijn uitzonderlijk goed. Maar met onze staat van dienst verdienen we ook respect.»

»Ach, het wordt altijd als een pijnpunt aangehaald. Soms denk ik: onze voorhoede is zo goed dat ze iets negatiefs willen vinden (lacht). Nu, ik wil het niet groter maken dan het is, maar het kruipt wel in je hoofd. ‘Lees die commentaren dan niet,’ hoor ik soms. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan.

»Ik ben de eerste om kritisch naar mezelf te kijken. Anders had ik het nooit gehaald op dit niveau. Ik heb geen Messi-achtig talent, ik heb altijd keihard moeten werken.»

HUMO Op het EK stond de verdediging lager dan gewoonlijk. Was dat een bewuste aanpassing van Martínez?

ALDERWEIRELD «Het is altijd onze kwaliteit geweest om het spel goed te lezen – dan heb ik het over Jan, Thomas en mezelf. Snelheid was nooit onze forte: ik ben nooit sneller geweest dan Mbappé (lachje). Alleen liggen we nu onder het vergrootglas: ‘Ze zijn op leeftijd, dus zullen ze wel minder snel zijn.’

»Weet je, we zijn altijd al goed geweest op de counter – dat was al zo onder Marc Wilmots. We hebben het nooit anders gedaan.»

HUMO Dus het het elftal is achterin niet kwetsbaarder geworden?

ALDERWEIRELD «Nee, dat vind ik niet. Vincent Kompany was snel, maar 80 procent van mijn interlands heb ik zónder hem gespeeld. Ook toen hebben we het altijd weten op te lossen.»

‘Na tien jaar in het buitenland, kunnen mijn vrouw en ik samen de wereld aan. Dat gevoel van onoverwinnelijkheid, daar zijn we trots op.’ Beeld Instagram
‘Na tien jaar in het buitenland, kunnen mijn vrouw en ik samen de wereld aan. Dat gevoel van onoverwinnelijkheid, daar zijn we trots op.’Beeld Instagram

STOP DE TIJD

HUMO Je laatste seizoen bij Tottenham was niet het makkelijkste uit je carrière.

ALDERWEIRELD «Ik heb veel geluk gehad in mijn carrière. Vier jaar Ajax: drie keer kampioen. Eén jaar Atlético: kampioen en Champions League-finale. Zes jaar Tottenham: tweede en Champions League-finale. Pas het laatste anderhalf jaar ging het wat moeilijker. Op een hele carrière valt dat wel mee.»

HUMO De verwachting was dat je onder de nieuwe coach Nuno Espírito Santo minder aan spelen zou toekomen.

ALDERWEIRELD «Kijk, ik ga niet zeggen dat het allemaal onzin was wat in de kranten stond. Maar ik heb altijd geantwoord op het veld. Soms speelde ik inderdaad niet, maar op het allerhoogste niveau is dat niet ongewoon. Ik heb in mijn carrière nooit reden tot klagen gehad als het op speelminuten aankwam. Ik ben ook altijd trouw gebleven aan mijn clubs. Ook bij Al-Duhail heb ik voor drie jaar getekend. Die wil ik zeker volmaken.»

HUMO Dan zullen je kinderen schoolplichtig zijn en keer je naar België terug.

ALDERWEIRELD «Precies. Ons plan is altijd geweest om naar België terug te keren als Ayla naar het eerste leerjaar gaat. Tegen dan zou het huis dat we in België aan het bouwen zijn ook klaar moeten zijn.»

HUMO Qatar is geen voor de hand liggende keuze. Hoe bevalt het leven je daar?

ALDERWEIRELD «Het is een streng land, met regels die gevolgd moeten worden. Daar houden wij ons ook aan, tenslotte zijn wij hier te gast. Alles in Qatar duurt ook net iets langer, maar verder is het hier vrij westers. De kinderen moeten al om 7 uur ’s ochtends op school zijn. Da’s vroeg, maar daarna duik ik de gym in en om half twee ga ik ze weer halen. ’s Avonds ga ik trainen en daarna duik ik mijn bed in: eigenlijk leid ik een behoorlijk saai leven (lacht). Maar ik kan nu vaker bij mijn kinderen zijn en daar geniet ik van. Daarom ben ik hier: ik wil mijn kinderen zien opgroeien.

»Veel mensen begrijpen niet dat ik mijn gezin meeneem naar ‘die zandbak’. Maar ze weten niet hoe belangrijk familie is in deze cultuur. ‘Engeland ligt toch veel dichter bij de deur?’ zeggen ze dan. Klopt, maar ik had nóóit tijd om naar België te komen. Ik was nooit vrij. Nóóit. Of ik dan in Engeland of Sjakamakka voetbal, maakt niet uit. In Qatar heb ik weer meer controle over mijn leven.»

HUMO Kon dat ook niet door nu al naar België terug te keren?

ALDERWEIRELD «Ik hoef niet onder stoelen of banken te steken dat het financiële aspect een doorslaggevende rol heeft gespeeld. Mijn eerste reactie was dezelfde als die van iedereen. Ik was met vakantie in Spanje toen mijn zaakwaarnemer me belde. ‘Qatar? Doe ik niet,’ zei ik hem. Maar omdat de eigenaar van de club per se met mij wilde spreken, heb ik hem uit respect gebeld. Die man kwam zo enthousiast en ambitieus over, dat ik hem nadien maar niet uit mijn hoofd kreeg. Ik heb snel mijn eigen kleine onderzoekje gevoerd – wat dingen opgezocht en wat rondgebeld. Hoe is het leven daar? Hoe zit het met de religie? Ik kreeg alleen maar positieve reacties.»

HUMO Wat vond je vrouw?

ALDERWEIRELD «Zij was mijn eerste bezorgdheid. Ik dacht dat vrouwen hier niets te zeggen hebben. Dat blijkt niet te kloppen. Behalve dat ze in een ziekenhuis of winkelcentrum de schouders en de knieën bedekt moeten houden, doen vrouwen in Qatar wat ze willen. Nu, wij leven in het westerse deel van de stad, dicht bij The Pearl. Het leven daar is niet dat van de locals, zeg maar. Maar mijn vrouw is heel gelukkig: ze jogt en gaat naar de fitness, alleen. We hebben hier ook al vrienden gemaakt: Pieter D’Hooghe, de zoon van Michel D’Hooghe (voormalig voorzitter van de Belgische voetbalbond, red.), en zijn vrouw.»

HUMO ‘Alderweireld kiest voor Qatarese oliedollars’, kopten de kranten.

ALDERWEIRELD «En dat doet pijn. Journalisten schrijven zulke dingen uit pure onwetendheid. Ik ben geen filosoof – mijn vrouw zal dat graag beamen (lachje) – maar onwetendheid leidt tot negativiteit. Natuurlijk is het loonbriefje belangrijk. Dat is voor iederéén zo. Maar geld is maar één van de redenen waarom ik voor Qatar gekozen heb. Mensen mogen dat bullshit vinden, maar als ze goed luisteren, zullen ze begrijpen dat ik niet voor de oliedollars gekozen heb. Het is hier Dubai niet, hè.»

HUMO Qatar heeft geen te beste reputatie als het op mensenrechten aankomt. Duizenden arbeiders lieten het leven bij de bouw van de WK-stadions.

ALDERWEIRELD «Ik heb het daar ook met mijn zaakwaarnemer over gehad. Maar wat weten wij daar nu écht van? ‘Probeer het opzij te zetten,’ zei hij. Dat hebben we gedaan: we hebben het niet mee in overweging genomen.

»Ik zie hier veel Aziatische immigranten. Mensen die hier komen werken, maar dat ook heel graag wíllen, omdat de lonen in Qatar veel hoger zijn dan in hun thuisland. Worden ze uitgebuit? Dat weet ik niet, maar degenen die ik tegenkom, zien er gelukkig uit. De arbeiders in de bouw, dat is misschien een andere zaak. Kloppen de verhalen over de WK-stadions? Waarschijnlijk wel, maar ik ga me niet negatief uitlaten over de Qatarezen. Niet omdat ik bang ben, maar omdat zij zo dankbaar zijn dat ik hier kom voetballen. Dat zet me in een bevoorrechte positie, dat besef ik: ik kom hier niet als een migrant die probeert te overleven.»

HUMO De Zweedse nationale ploeg heeft zijn trainingsstage in Qatar geannuleerd.

ALDERWEIRELD «Ik heb alleen gekeken naar hoe het hier voor mij en mijn gezin is. Als mensen daar commentaar op hebben, aanvaard ik dat.»

HUMO Zal je nog knielen voor een wedstrijd wanneer je volgend jaar op het WK in Qatar staat?

ALDERWEIRELD «Natuurlijk! Elke actie tegen racisme heeft mijn steun. Het is toch niet raar om te zeggen dat iedereen in veilige omstandigheden moet kunnen werken? Daarmee stuit ik toch niemand tegen de borst? Als mensen me vragen waarvoor ik sta, zal ik altijd antwoorden. Maar wie ben ik om tegen het WK in Qatar te zijn? Ik ben geen wereldverbeteraar, in mijn eentje sta ik machteloos.

»Ik kan met de hand op het hart zeggen dat ik elke mens altijd en overal goed probeer te behandelen. Mocht iedereen dat doen, zou de wereld er al een stukje beter uitzien. Soms steekt de chauffeur van de club ons een handje toe. En wanneer ik er niet ben, is er iemand die mijn vrouw komt helpen. Die mensen betalen wij een net iets beter loon dan ze gewoon zijn. Dat hoeven we niet te doen, maar voor ons is het een manier om onze appreciatie uit te drukken.»

‘We hebben de Belgische fans al veel plezier geschonken. Onze overwinning tegen Portugal op het EK was weer zo’n fantastisch moment.’ Beeld AFP
‘We hebben de Belgische fans al veel plezier geschonken. Onze overwinning tegen Portugal op het EK was weer zo’n fantastisch moment.’Beeld AFP

ERGENS ONDERWEG

HUMO Op voetbalvlak heb je een stap teruggezet.

ALDERWEIRELD «Uiteraard is het geen Premier League, maar het is ook niet zo slecht als veel mensen denken. De intensiteit ligt lager, maar door het klimaat kan dat niet anders. Technisch is het veel beter dan ik had verwacht.

»Ik ben gehaald om een stukje professionaliteit toe te voegen. Omdat het overdag te warm is, trainen we om zeven uur ’s avonds. Maar ik weet natuurlijk wat er nodig is om op het allerhoogste niveau te presteren. Op de benedenverdieping van ons appartementsblok is een gym en een zwembad. Elke ochtend doe ik daar een sessie. Ik ben 32: nog niet te oud, maar de strijd tegen de tijd is ingezet. Hoe beter ik mijn lichaam onderhoud, hoe makkelijker ik de tijd nog wat kan tegenhouden. Ik ga het vertrouwen van de mensen hier niet beschamen door achterover te gaan leunen.»

HUMO Wanneer was voor jou duidelijk dat je uit Engeland weg zou gaan?

ALDERWEIRELD «Vaak is een transfer een proces van weken of zelfs maanden. Maar soms kan het ook in drie dagen beklonken zijn. Na het telefoontje van mijn zaakwaarnemer waren we er snel uit. En gelukkig wilde Tottenham meewerken, uit respect voor de zes jaar dat ik er bloed, zweet en tranen heb gelaten.

»Er is in die paar dagen heel veel door mijn hoofd gegaan. Al die jaren had ik vooral gereisd en in hotels geleefd. Altijd onderweg geweest. In dat opzicht is Qatar een verademing. Ik zal er minder wedstrijden spelen, waardoor niet alleen de belasting voor mijn lichaam minder zal zijn, maar ik ook vaker thuis ben. Eindelijk zal ik mijn kinderen de liefde en genegenheid kunnen teruggeven waarmee zij mij altijd hebben overstelpt.

»Ayla is 3. Oud genoeg om te zien dat haar papa er zelden is. Dan moest ik weer eens vertrekken en begon ze te huilen. Daar kreeg ik het steeds lastiger mee. Ook bij Tottenham had ik dat al aangegeven, de lockdowns hebben het vervolgens in een stroomversnelling gebracht. Steeds vaker vroeg ik me af: kan ik dit nog? En wíl ik dit nog? Qatar was een mooi alternatief. Ook voor de combinatie met de nationale ploeg. Want door deze stap ben ik mentaal weer frisser. Ik zeg niet dat de goesting weg was bij Tottenham, maar ze begon wel af te brokkelen.»

HUMO Toch was je, als ik het goed begrijp, niet bezig met een vertrek?

ALDERWEIRELD «Helemaal niet. Sinds mijn jeugdjaren in Amsterdam heb ik de woorden ‘ik geef op’ uit mijn hoofd gebannen. Hoe moeilijk iets ook gaat, voor mij is er nooit een andere keuze dan doorbijten. Ik had nog twee jaar contract bij Tottenham, en zó ongelukkig was ik er nu ook niet. Pas toen Qatar kwam, ben ik over een vertrek beginnen na te denken.»

HUMO Je vrouw Shani heeft zich steeds ver van de spotlights gehouden. Maar toen ze afgelopen zomer tijdens het EK een column schreef voor Gazet van Antwerpen en ook een radio-interview gaf, zag ik er de voorbode in van een terugkeer naar België.

ALDERWEIRELD «We waren klaar om een ander leven te gaan leiden. Door corona hadden we anderhalf jaar op een eiland geleefd. Ver weg van onze familie, maar vaak ook van elkaar. Mensen doen daar weleens schamper over: ‘Jij verdient veel geld, dat maakt het wel goed.’ Néé: wij zijn twee mensen die, net zoals iedereen, samen kinderen willen opvoeden en een gezin vormen. Acht dagen op de tien stond mijn vrouw er alleen voor, met twee kleine kindjes. Daar doe ik mijn petje voor af.»

HUMO Klopt het dat je ook naar Antwerp kon?

ALDERWEIRELD «Ik kan mijn liefde voor de stad Antwerpen niet onder stoelen of banken steken – dat is algemeen bekend. Iedereen weet ondertussen ook hoe ambitieus Antwerp is. Maar bij een transfer moeten alle details kloppen. Jammer genoeg zijn de onderhandelingen al in een vroeg stadium vastgelopen. Ik probeer er niet te veel aan te denken: iedereen weet hoe graag ik in Antwerpen ben.»

HUMO Ongeveer een jaar geleden nam Tottenham het op tegen Antwerp in de Europa League. Je toenmalige trainer José Mourinho hield je toen 90 minuten op de bank op de Bosuil. Vond je dat niet jammer?

ALDERWEIRELD «Uiteraard heb ik gevloekt: ik had verwacht dat ik zou spelen. In Antwerpen, mijn stad. Maar ik ben professioneel gebleven en heb direct de blik op de volgende wedstrijd gericht. Ik voel niets dan liefde voor Tottenham. Ik hoop dat ze mij er blijven zien als één van de beste centrale verdedigers die ooit bij de club hebben gespeeld. Dat beeld koester ik.»

HUMO Nadat je vrouw was bevallen van jullie zoon, ben je op Mourinho’s vraag halsoverkop naar Engeland teruggekeerd. Dat zou niet iedereen doen.

ALDERWEIRELD «Ik heb dat toen niet alleen voor de trainer gedaan, ook – en vooral – voor de club.

»Jace is ’s nachts geboren. Ik had niet geslapen. ’s Anderendaags zou ik naar Engeland terugvliegen, maar door stormweer kon dat niet. Ik ben dan met de trein naar Londen gespoord, en heb daar een taxi naar Birmingham genomen. Acht uur was ik onderweg! Allemaal in de wetenschap dat ik mijn pasgeboren zoon twee weken niet ging zien.

»Nu, voor de nationale ploeg had ik twee jaar eerder hetzelfde gedaan. De dag na de geboorte van Ayla zat ik al mee op het vliegtuig naar Schotland. Omdat het een vriendschappelijk duel was, heb ik daar toen op de bank gezeten. Op zo’n moment vraag je je wel af: ‘Wat zit ik hier eigenlijk te doen?’ Maar goed, als profvoetballer stel je jezelf niet op de eerste plaats. Maar in je hoofd woedt er wel een oorlog.»

HUMO Sinds de Olympische Spelen in Tokio en de getuigenissen van onder anderen Simone Biles en Naomi Osaka, is er meer aandacht voor de mentale gezondheid van topsporters. Jouw verhaal sluit daarbij aan.

ALDERWEIRELD (knikt) «Mensen zeggen vaak dat ze voor dat geld ook wel een beetje willen afzien. Wel, dóé het! Mensen hebben er geen benul van onder welke gigantische druk wij staan. Twintig jaar lang, elke dag. En nooit stopt het, want elke match is belangrijk. Een weekend? Kennen wij niet. Als gewone stervelingen kraken onder de druk, waarom zou het sporters dan niet kunnen overkomen?

»Ik heb vaak overlegd met mijn vrouw: ‘Het is genoeg geweest, we keren terug naar België.’ Wij zijn bijna tien jaar samen, waarvan zij er mij negen en een half naar het buitenland is gevolgd. Zij ziet haar familie óók niet, en onze kindjes missen hun grootouders. Ik weet wel wat de mensen zeggen: ‘Daar kies je zelf toch voor?’ Maar het zit toch net iets anders in elkaar.

»Vooral de sociale media hakken er soms in. Stel dat ik commentaar zou leveren op hoe jij schrijft. Ik heb er niet voor gestudeerd, heb er ook geen kennis van, maar toch krijg ik een platform waarop ik jou met de grond gelijk kan maken. Je moet mentaal bijzonder sterk zijn om daartegen opgewassen te zijn. Zoals we bij de nationale ploeg soms worden afgemaakt... Kun jij je voorstellen dat je – zoals wij tijdens een EK of WK – vijf weken lang je vrouw en kinderen niet ziet? En dat ze dan nog eens op jou beginnen te kappen? Dan denk je weleens: is dit waarvoor ik alles opoffer? Ik móét dat niet doen, hè, voor de nationale ploeg spelen. Toch doe ik het, uit liefde voor mijn land. Maar wat krijg je ervoor terug? Commentaar.

»(Op dreef) De hele wereld kijkt voortdurend mee over onze schouder. En dan worden we nog eens ‘de oudjes’ genoemd. Ten onrechte, maar toch moet je dat verwerken. Dat dat bij sommigen tot een kortsluiting leidt, begrijp ik volkomen. Het plezier verdwijnt. En geld maakt heus niet alles goed. Wij zijn ook maar mensen.

»Mijn vader was de enige kostwinner thuis, mijn moeder zorgde voor mij en mijn twee broers. We hadden het niet breed. Eén keer per maand gingen we uit eten. Naar de pizzeria, bij ons om de hoek. Dan kregen we één cola. Was die op en had je nog dorst? Jammer, had je maar wat zuiniger moeten zijn. Mijn vader hoort me dit niet graag vertellen, maar dat beeld is me altijd bijgebleven. Omdat ik daardoor besef hoe hard je soms moet werken om iets te bereiken.

»Ik begrijp dat mensen vinden dat mijn problemen geen échte problemen zijn. Maar mijn vader heeft het eens perfect verwoord: ook een gouden medaille heeft twee kanten. En hoe groter de medaille, hoe groter de achterkant.»

‘Ik vind het nog altijd een enorme eer om voor mijn land te spelen. Of ik na het WK stop? Dat weet ik niet. Het hangt er ook van af wat de andere jongens zullen beslissen.’ Beeld BELGAIMAGE
‘Ik vind het nog altijd een enorme eer om voor mijn land te spelen. Of ik na het WK stop? Dat weet ik niet. Het hangt er ook van af wat de andere jongens zullen beslissen.’Beeld BELGAIMAGE

DE LAATSTE TREIN

HUMO Zit je nu in de laatste rechte lijn van je carrière?

ALDERWEIRELD «Ik word 33 in maart. Ik wil het beste van mezelf blijven geven, maar kijk ook al uit naar het einde. Of noem het een nieuw begin: een leven met mijn gezin in België. Over drie jaar, wanneer mijn contract in Qatar afloopt, zal ik twintig jaar weg zijn uit België. Da’s heel lang, mijn vrouw en ik hebben veel in te halen.»

HUMO Wordt dat het eindpunt?

ALDERWEIRELD «Goh, waarom zou ik niet doorgaan als ik het fysiek nog aankan? Maar alleen dan, want zo wil ik herinnerd worden: als iemand die altijd met zijn hele hart op het veld heeft gestaan. Stel dat ze zeggen: ‘Goed dat het voorbij is.’ Dat zou ik niet kunnen verdragen. Ik ga niet door tot ze mij van het veld moeten dragen. Ik wil op een mooie manier herinnerd worden.»

HUMO Zul je ’t als een gemis ervaren dat je nooit in België hebt gespeeld?

ALDERWEIRELD «Ik zou het een grote eer vinden om voor een Antwerpse club te spelen en mijn stad te mogen vertegenwoordigen. Ik zou mijn kinderen naar school kunnen brengen en in mijn huis in Antwerpen wonen. Zeg dus nooit nooit. Maar één zaak is zeker: als ik na Qatar nog ergens ga voetballen, zal het in België zijn.»

HUMO Als 16-jarige zette je vader je elke zondagavond af op het perron, waar je de laatste trein naar je gastgezin in Amsterdam nam. Tegen je zin, want je verging van de heimwee. Zou je met wat je nu weet op dat perron blijven staan?

ALDERWEIRELD «Da’s een moeilijke... (denkt na) Nee, ik zou het niet doen. Weet je, ik heb lang gehoopt dat ik nooit een zoon zou hebben. Uit angst dat hij zou willen voetballen en ik later weer in dat wereldje verzeild zou raken. Maar nu Jace er is – hij is anderhalf – ben ik niet meer zo zeker. Wie weet is hij later gek van de bal en kan ik door zijn ogen de pure liefde voor het spelletje herontdekken? Mensen denken altijd dat het leuk is profvoetballer te zijn. Maar het leukst is het als je 7, 8 jaar bent. Zak over de schouder en heerlijk gaan ballen met je vrienden!

»Ik zal nooit afbreuk doen aan wat mijn vader voor mij gedaan heeft, omdat ik weet dat hij altijd het beste met mij voorhad. Mocht mijn zoon willen voetballen, weet ik wat hem allemaal te wachten staat. Maar hoe konden mijn ouders dat nu weten? Het enige wat mijn vader wist, is dat je er altijd sterker uit komt. Ik zie dat ook aan mijn vrouw: de transformatie die zij in die tien jaar in het buitenland heeft ondergaan, is fenomenaal. Zet ons waar je wilt, en samen kunnen wij de wereld aan. Dat gevoel van onoverwinnelijkheid, daar zijn we trots op. Ik klink soms wat negatief, maar levenservaring is ook veel waard. Dat wist mijn vader, en daarom wilde hij dat ik doorzette. Alleen: het heeft een prijskaartje.»

‘België - Frankrijk’ - VTM - donderdag 7 oktober - 20.25u.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234