null Beeld

Alt-J - This Is All Yours

Was de hype die Alt-J aan het gat had hangen na ‘An Awesome Wave’, hun op alle vlakken buitengewone debuut, eigenlijk wel gerechtvaardigd? Ziehier ons antwoord, en hoe het evolueerde in een zomer die we doorbrachten in het gezelschap van opvolger ‘This Is All Yours’.

‘Nee,’ want wie Alt-J bij hun debuut al pretentie aansmeerde, kijkt nu beter meteen weer weg. De eerste paar luisterbeurten gaan op aan de ingang zoeken: geen indiepoppegeltjes à la ‘Breezeblocks’ of ‘Something Good’, die voorheen nog handig voor portier speelden. In de plaats zitten ‘Arrival in Nara’ en ‘Nara’ voorin: twee delen van een trilogie die de plaat omspant, hoewel we nog altijd niet helemaal weten waarom: te licht om een concept te zijn, en dus te uitnodigend tot negeren. In ‘Left Hand Free’ slaat Alt-J dan weer aan het parodiëren. Slachtoffer: iedereen die níét Alt-J is. Swingend, jawel, maar elke keer vragen we ons af of ‘swingen’ wel in het takenpakket van Alt-J hoort te zitten. Idem voor ‘parodieën maken’ en ‘backings occasioneel in het Frans zingen’. ‘Pretentious, moi?’ Af en toe.

‘Misschien,’ want na nog enkele luisterbeurten wordt duidelijk dat Alt-J nóg verder alle richtingen uitwaaiert, en dat ze bovenal boldly blijven gaan where no man has gone before. Genres worden getrokken als waren het kaarten bij het eenentwintigen, zonder ooit de kaart te veel te leggen: ‘Intro’ hopt moeiteloos van a-capella-experiment naar oosterse folk, ‘Every Other Freckle’ is vintage Alt-J – wat dat ook moge betekenen na slechts één plaat – maar verandert halfweg van kleur en van merknaam. Elke luisterbeurt dat ietsje meer respect, ook al is het soms hollen om bij te blijven.

En dan uiteindelijk: ‘Já, verdomme!’ Want ook op hun tweede blijft Alt-J met bewonderenswaardig gemak opwinden. ‘Hunger of the Pine’ is voetjevrijen met elektronisch minimalisme, en met gouden kiezeltjes in de schoenen naar huis gaan. In ‘Warm Foothills’ worden vier stemmen verknipt en geplakt tot één gedeelde zanglijn; het resultaat is desondanks een warm dekentje dat ons in winters van black-outs zal warmhouden. ‘Bloodflood Pt. II’ – geënt op het gelijknamige nummer op het debuut – barst dan weer open als een bloemknop, of een blinkende etterbuil, en het schemerige ‘Pusher’ bewijst dat, als de heren van Alt-J zich af en toe verschuilen achter excentrieke ideeën, ze dat doen omdat ze daar zín in hebben, en niet omdat ze iets verbergen: ze kunnen even goed op je ziel krassen met een paar stemmen en één gitaar.

Een groeiplaat dus, eentje die zelfs na een lange zomer samenhokken het plafond niet bereikt heeft. Rest ons onvermijdelijk de vraag: plaat van het jaar? ‘Nee’, ‘ja’, ‘misschien’. Er zijn nog twee seizoenen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234