'Amigo's' en 'Hotel Römantiek': de zotte kuren van actrice Frances Lefebure

Hotel Römantiek’, een datingprogramma dat geen datingprogramma mag heten, in goede banen geleid door Otto-Jan Ham, Sven de Leijer en actrice Frances Lefebure (28), die ondertussen op VTM in ‘Amigo’s’ gestalte geeft aan Tessa Fabri.

'Wie in de eeuwige liefde gelooft, is achterlijk'

HUMO Hoe werden de vrijgezelle senioren tot een deelname aan ‘Hotel Römantiek’ verleid?

Frances Lefebure «Het is niet gemakkelijk om deelnemers te vinden voor een programma dat nooit eerder gemaakt werd. Woestijnvis-redacteurs zijn naar heel veel seniorenactiviteiten geweest, bingonamiddagen en aanverwanten, om zo sympathiek en duidelijk mogelijk uit te leggen wat het plan was. Géén uitlachtelevisie, wel een integere poging om het te hebben over hoe het is om als 60-plusser single te zijn. ‘Hotel Römantiek’ wordt hier en daar omschreven als ‘Temptation Island’-voor-senioren: onzin.»

HUMO Waarom zetten jullie dan in elke aflevering een man en vrouw op een zwaanvormige boot, op weg naar een romantisch berghuisje-voor-twee?

Lefebure «Dat is het format. Maar nadat een koppel samen de nacht had doorgebracht, zeiden wij niet: ‘Hebben jullie vannacht gevogeld? Nee? Damn, ’t is mislukt.’ Als ze ons vertelden dat ze een toffe avond hadden beleefd, maar dat het daarbij zou blijven, vonden wij dat ook al top.»

'Hotel Römantiek' wordt hier en daar omschreven als 'Temptation Island'-voor-senioren: onzin'

HUMO Heb je ook na je uren veel contact met oudere mensen?

Lefebure «Nee. Mijn grootouders zijn al lang gestorven. Drie van hen in een tijdspanne van één jaar, toen ik 12 was. En met welke senioren heb je in je jeugd verder nog contact, als je geen vrijwilligerswerk doet in een bejaardentehuis?

»Ook daarom was ‘Hotel Römantiek’ een fijne ervaring: ik was de jongste van de hele groep, en ik heb me daar in Zwitserland tien dagen lang een aangenaam bemoederde en bevaderde kleindochter gevoeld. ‘Heb je geen kou, maske? Moet je geen jas aandoen?’ Of: ‘Maar kijk eens: ze ziet er weer zo schattig uit, ons Franceske!’ (lacht) Ik heb het me laten welgevallen. Onze 60-plussers hadden een iets andere relatie met mij dan ze met Sven of Otto-Jan hadden, mannen van in de 30 die als cynische beren door het leven lijken te stappen, al is die indruk onterecht.»

'In 'Hotel Römantiek': 'Ik was de jongste, en ik heb me een aangenaam bemoederde en bevaderde kleindochter gevoeld.'

HUMO Schrijf je zelf de rijmpjes die je aan het eind van elke ‘Hotel Römantiek’-aflevering aan de verzamelde 60-plussers voorleest? Uit de eerste aflevering: ‘We dromen allen van de liefde, ongeacht wat de liefde kost / Net als hiv of herpes, je raakt er nooit echt van verlost.’

Lefebure (lacht) «Da’s Otto-Jan. Soms zag ik hem ergens aan de zijkant staan, stilletjes gniffelend, en dan wist ik dat hij weer zo’n rijmpje aan het bedenken was. Het had iets spannends om te zien of we ermee wegkwamen: het werd elke keer vunziger. Het laatste gedichtje was het allersmerigste, maar de redactie heeft beslist om dat niet uit te zenden. Het leek hun beter en verrassender om het voor de slotaflevering wél oprecht romantisch te houden, in de plaats van ironisch. Spijtig, vond ik, want het was een heel goed rijmpje: ‘Blaas de glinsters uit mijn ogen, maak de liefde in mij wakker / Neem me stevig in je armen, en dan kurkdroog in de kakker.’ (giert het uit) Dat is er zó over – zeker voor een publiek van 60 tot 84. Zalig.»

HUMO Is de spreuk op je Instagramprofiel van eigen makelij? ‘We zijn als zonnebloemen. We groeien naar waar we het meeste licht vangen. Dat we niet altijd verenigd zijn, ligt niet aan ons, maar aan de lichtinval.’

Lefebure «Nee, die komt van Rebekka De Wit, een ex-studiegenote en nu één van mijn favoriete schrijfsters. ‘We komen nog één wonder tekort’ is één van de mooiste boeken die ik de laatste jaren heb gelezen. Het eigenlijke tekstje is wat langer en veel mooier, ik heb het moeten verkrachten om het in de door Instagram voorziene ruimte te laten passen.»

HUMO Zijn we als zonnebloemen?

Lefebure «Ik ben het eens met de boodschap. We zijn gebaat bij het besef dat we nooit met z’n allen in één mooie, alomvattende, harmonieuze wereld zullen leven. Iedereen heeft iets anders nodig om te kunnen shinen, er zullen dus altijd misverstanden zijn. Zodra je dat doorhebt, kun je gemakkelijker begrip opbrengen voor andere standpunten. Niemand kiest waar hij opgroeit, iedereen is een product van zijn omgeving.

»Ik ben geboren in een gelukkig Gents gezin. Ik heb een welvarende, culturele achtergrond: voor mij is het gemakkelijk om open te staan voor andere culturen, om het hart links te dragen. Maar wat als ik in een mega-achtergestelde Amerikaanse staat was opgegroeid en elke dag moest ploeteren om rond te komen? Ik kan niet met de hand op het hart zeggen dat ik dan níét voor Trump had gestemd.

»In mijn linkse kringen hoor ik te vaak: ‘Alleen mongolen kiezen voor Trump.’ Gemakkelijk praten: we wonen in fucking België. Wie hier in een westers gezin opgroeit, en een job, een dak en eten heeft, begrijpt niet wat de problemen daar zijn.»

HUMO Treed je daar vaak in discussie over?

Lefebure «Nee, want ik ken de feiten niet voldoende. Ik kijk zelden naar het nieuws, lees niet elke dag de krant. Mensen kunnen mij snel onder tafel praten. Jammer dat ik niet zo slim ben: ik voel het vuur wel, maar ik ontbeer de intelligentie om er ook anderen mee aan te steken (lachje).»

'Zet mij naast Obama en ik zeg: 'Gaan we op de foto?' Echt waar. Maar Sam Gooris durf ik amper in de ogen te kijken'

HUMO Nog dankzij Instagram weet ik dat Sam Gooris ooit jouw enige, echte idool was.

Lefebure (lacht hard) «Nog altijd! Mensen die erin slagen om, mogelijk tegen wil en dank, altijd en overal zichzelf te blijven: ik vind dat onwaarschijnlijk tof om naar te kijken. Ik was ooit verslingerd aan ‘De Pfaffs’. Tegen mijn vrienden heb ik lang gezegd dat ik het waarlijk gemaakt zou hebben in het leven, mocht ik ooit bevriend raken met de familie Pfaff. En het beste is dat Sam Gooris een keisympathieke mens blijkt te zijn. Geen rolletje: hij is wat je ziet. Ik heb hem onlangs ontmoet, backstage bij de show van Jonas Van Geel. En ik was zenuwachtig – voor fucking Sam Gooris. Zet mij naast Obama en ik zeg: ‘Gaan we op de foto, dude?’ Echt waar. Maar Sam durfde ik amper in de ogen te kijken. Ik weet niet wat dat is. Liefde?»


Sprakeloos

HUMO Weet jij wat de redactie van ‘Hotel Römantiek’ in jou zag?

Lefebure (haalt de schouders op) «Een onbevangenheid, misschien? Frisheid en onschuld? Ik ben 28, maar matuur zie ik er niet uit. Ik straal nog een naïviteit uit, en wellicht past die goed in dit programma. Je kunt een datingprogramma niet enkel door twee mannen laten presenteren.»

HUMO Straal je die naïviteit enkel uit, of draag je ze ook mee?

Lefebure «Het eerste. Ik liep daar in Zwitserland niet de hele tijd te roepen: ‘Joehoe voor de eeuwige liefde!’ Tuurlijk niet: je moet al achterlijk zijn om in de eeuwige liefde te geloven. Je moet wérken aan relaties, en seriële monogamie vind ik an sich logischer dan hoe ze het vroeger deden: veertig jaar bij elkaar blijven, zelfs als je elkaar al twintig jaar beu was.»

HUMO Je puberteit heb je overgeslagen, zei je eens. Dat had te maken met de dood van je moeder, toen je 17 was.

Lefebure «Ze had een hersentumor, qua impact een redelijk speciale kanker. Er komt om te beginnen weinig pijn bij kijken. Maar het knoeit met je brein, en op het einde kon mama bijvoorbeeld niet meer praten. Heftig, want vroeger was ze net extreem communicatief. Heel vlot, ad rem en grappig: ze praatte iedereen onder tafel. In het begin bleef het beperkt tot grappige versprekingen – ze noemde ‘salami’ ‘asali’, of zo. Soms werd ze dan kwaad, maar evengoed konden we er samen om lachen. Ineens is dat, in enkele weken tijd, geëvolueerd naar een totale communicatiestop. Praten en schrijven gingen niet meer. Verschrikkelijk frustrerend: mama moet ons nog zoveel hebben willen zeggen, maar ze zat opgesloten in haar hoofd. Voor mij is ‘Sprakeloos’ van Tom Lanoye behalve hartverscheurend mooi, ook heel herkenbaar.

»Om de tumor weg te snijden, hebben de dokters op een gegeven moment de schedel van mijn mama opengemaakt. Halverwege die ingreep werd mama uit haar verdoving gehaald. Om het gezwel beter te kunnen lokaliseren had men een vloeistof in haar hersenen geïnjecteerd die delen ervan deed oplichten als ze naar bepaalde tekeningen keek. Een ingewikkelde procedure die toen nog in de kinderschoenen stond. Die operatie is gelukt, maar de tumor is later toch teruggekomen. Men heeft alles geprobeerd, maar niks werkte. Drie jaar heeft dat geduurd.

'Ik heb een raar verwerkings­mechanisme. Mijn geheugen wist nare ­herinneringen grotendeels van mijn harde schijf.'

»Het rare is: ik vertel het nu in grote lijnen, maar dat is meteen ook bijna het enige wat ik me er zelf nog van herinner. Ik ben begiftigd met een raar verwerkingsmechanisme. Mijn geheugen wist nare herinneringen grotendeels van mijn harde schijf. En er is nog een extra neveneffect: als ik dingen als heel heftig ervaar, val ik in slaap. Gedurende bijna de hele begrafenis van mijn mama heb ik geslapen – niet in de kerk, wel tijdens de koffietafel achteraf. Drie jaar geleden kende ik een intense liefdesbreuk: ook toen heb ik keiveel geslapen, en ook daar ben ik het meeste van vergeten. Op zich is het een zalige manier om met klotenieuws om te gaan.»

HUMO Weet je nog welke karaktertrekken je van je moeder hebt?

Lefebure «Die open blik waar ik het over had, het onvermogen om harde meningen te verkondigen. Mama voelde zich met iedereen verwant. Papa is radicaler in zijn meningen, springt sneller op de barricaden: ‘Het is zó en niet anders!’ In wezen is hij even onzeker, maar hij geeft daar minder aan toe. Oók cool, want het maakt hem tot wie hij is. En net daardoor – hij is architect – is hij volgens mij ver geraakt in zijn job.

»Doorheen de jaren is papa zich gaan toespitsen op de bouw van psychiatrische ziekenhuizen en sociale woningen. Hij heeft daar een mooi gedachtegoed rond ontwikkeld, en er zelfs een boek over geschreven: ‘De geschikte plek’. Hij vindt dat iedereen – niet alleen de elite – recht heeft op schoonheid, dus wanneer hij sociale woningblokken uitdenkt, zal hij die zo mooi mogelijk maken. Een serene, propere en schone omgeving is een mensenrecht. Alles moet mooi zijn, en dat vind ik ook.»

HUMO Heb je ook een vastomlijnd idee van wat goed acteren precies inhoudt?

Lefebure «Zot. Nee. Het is geen exacte wetenschap, en iedereen heeft zijn eigen stijl. Met sommige acteurs speel je beter samen dan met andere, maar dat is niet gebonden aan een acteerstijl. Ik heb heel fijn samengespeeld met Jurgen Delnaet, die in ‘Amigo’s’ mijn vader vertolkt. Een dijk van een acteur, en heel degelijk: te allen tijde weet hij perfect wat hij aan het doen is. Maar ik vond het ook geweldig om op de set te staan met de geniale Bert Haelvoet, die er aldoor van alles tussen gooit en gaandeweg zijn eigen teksten verzint.

»Acteren ervaar ik als iets intuïtiefs. Ik gedij het best als ik een lichte stress voel, als ik op het laatste moment nog denk: ‘Wacht, hoe pak ik dat hier aan?’ De helft van de tijd weet ik niet wat ik precies moet zeggen, maar dat betekent niet dat ik zélf een ongeleid projectiel ben: dat zou ik nog niet durven. Te bang om tegen de kar van de regisseur te rijden. Ik ben gelukkig niet perfectionistisch, wat van mij een uitzondering in de familie maakt.»

HUMO Die mag je eens uitleggen.

Lefebure «Ik heb het vooral over de vrouwen in mijn familie: bijna allemaal lieve en intelligente, maar evengoed zoekende en onzekere mensen. Ze willen alles op de best mogelijke manier doen, wat stress meebrengt waar ze dan onder gaan lijden. Een overgevoeligheid aan het leven: het zijn vrouwen met voelsprieten van hier tot in Tokio. Ze trekken zich het leed van anderen erg aan. Ik ben bijna als enige die dans ontsprongen. Ik dartel door het leven, zie het in de eerste plaats als een spelletje. En ik ben blij dat ik er op die manier voor hen kan zijn: ik probeer hen soms wat van die zwaarte af te leiden. Mijn nichtje zegt dat ik haar Boeddha ben: enigszins overdreven, maar ik snap wat ze bedoelt.»

HUMO Heb je nog meer talenten?

Lefebure «Nee. Ik ben net een vrouw met zeer weinig talenten. Oké, bij ‘Belgium’s Got Talent’ zou ik kunnen meedoen als zangeres, omdat je in die show niet écht goed moet kunnen zingen. Maar voor ‘The Voice’ ben ik te slecht. Ik doe het wel graag. Als ik aan de middelbare school terugdenk, dan heb ik de warmste herinneringen aan de zangstonde die we elke woensdag met de hele school hielden. Een koor met 300 stemmen, we zongen ‘Carmina Burana’ en al: supertof.

»Daar heb ik nu opnieuw zin in. Volgende maand ga ik mij waarschijnlijk inschrijven bij een koor in Elsene, waar ik woon. (Enthousiast) Of wacht! Misschien richt ik zelf een koor op en schrijf ik ons in voor ‘Belgium’s Got Talent’!»

HUMO Beter nog: een koor met de senioren uit ‘Hotel Römantiek’!

Lefebure «Ja! Of nee... Ik weet niet hoe stemvast zij nog zijn. Een koor met bibberstemmetjes: dat gaat niet, hoor (lacht). Ik ben fascist genoeg om ambetant te worden als het niet goed genoeg is. Als kind was ik steevast de regisseur van de in familieverband opgevoerde toneelstukjes, en o wee als iemand zijn streng niet trok!»

HUMO In 2009 had je het even gemaakt als radiomaker, toen je met je radiodocumentaire ‘Tot in den draai’ de NTR Radioprijs won.

Lefebure «Dat was in mijn tweede jaar aan het Antwerpse Conservatorium, waar ik Woordkunst volgde. ‘Tot in den draai’ ging over een jongen die samen met zijn vriendin een wereldreis had gemaakt, en daarbij op een gegeven moment vermist bleek. Hij wou twee dagen alleen op trektocht – zijn vriendin was op een basecamp achtergebleven – maar door zwaar stormweer waren alle sporen en wegwijzers verdwenen en is hij hopeloos verdwaald. Na een zekere tijd gingen zijn ouders ervan uit dat hij gestorven was.

»Het is vanuit het standpunt van de ouders dat ik het verhaal van die Dries Stevens verteld heb. Ik wou er iets spannends van maken, dus creëerde ik doorheen de hele documentaire de valse indruk dat het niet goed was afgelopen. Pas op het einde ontdekte de luisteraar, zogezegd samen met de ouders, dat de jongen het tóch overleefd had. Ik had het geluk dat ik enkele authentieke audiofragmenten van het internet had kunnen downloaden, van de lokale radio waarop zijn redding destijds werd aangekondigd: ‘Drice Stevens was found alive today...’»

HUMO Waarop zijn je radio-ambities stukgelopen?

Lefebure «Ik heb een tijdje bij Radio 1 gewerkt, voor het programma van Ruth Joos, van wie ik eerder ook al les had gekregen. Reportages maken, met mensen praten: dat vond ik superleuk, en ik was er al bij al niet slecht in. Maar op de radio is er geen plaats meer voor lange documentaires. En ik kan echt niet presenteren. Als actrice een tekst uit het hoofd leren: geen probleem. Maar als ik spontaan moet spreken, begin ik – zeker als er stress aan te pas komt – snel te horten en te haperen. Op televisie valt dat mee: dan kan ik het nog redden door charmant te lachen of zo.»

HUMO Van radiomaakster tot actrice: ’t is geen alledaagse transfer.

Lefebure «Er is wel een rode draad, hoor. Of ik nu acteer in een fictieserie, radiodocumentaires maak, of als host de verhalen van de mensen in ‘Hotel Römantiek’ tot bij de kijker breng: ik wil iets vertellen. Het kleinmenselijke, de aard van het beestje: dat interesseert me. Een reeks als ‘Een kwestie van geluk’ vind ik fantastisch, ook al haalt dat niet de hoogste kijkcijfers. Entertainment scoort altijd beter.»

HUMO Dat doet ‘Hotel Römantiek’ goed: de leutige omkadering is een prima glijmiddel voor de mooie verhalen van de deelnemers.

Lefebure «Ja! Als onze mensen voor de camera over hun leven praatten, werd het soms behoorlijk emotioneel en intens. Maar evengoed maakt Otto-Jan meteen daarna, hup, weer een mop en gaat het programma gewoon verder. Er heerst in ‘Hotel Römantiek’ een heel subtiel evenwicht tussen human interest en entertainment – een perfecte mix die je echt niet vaak ziet in Vlaanderen.»

HUMO Welke verhalen heb je achteraf het langst meegedragen?

Lefebure «Het zat vaak in kleine dingen. Neem Jacky, wier man een aantal jaar geleden is gestorven. Vóór ze zich voor ‘Hotel Römantiek’ inschreef, heeft ze aan haar schoonzussen gevraagd of dat wel mocht. Ze was bang dat ze haar ‘een losbandige vrouw’ zouden vinden, of denken ‘dat ze hun broer vergeten was’. Bijzonder ontroerend, vond ik dat.

»Of die vrouw die eerst lang getrouwd was geweest en een rijkelijk leven had geleid: paard, villa, chique auto. Toen haar man stierf, kwamen de schuldeisers. In één week ging die dame van alles naar niets, mét het besef dat haar man al die tijd gelogen had. Zoveel jaar later leerde ze opnieuw iemand kennen: dolverliefd, gelukkig, en amper een paar maanden later bleek die man ongeneeslijk ziek te zijn... Hoeveel tegenslag kun je hebben?! En dat is nog steeds een prachtige vrouw – vol levenslust.»

HUMO Heeft het jouw idee over de weerbaarheid van 60-plussers bijgesteld?

Lefebure «Enorm. Ik schrok ervan dat die mensen alle shit van de wereld kunnen meemaken en toch positief blijven: dat was nieuw voor mij. Ik vond dat hoopgevend voor mijn eigen toekomst.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234