null Beeld

Amstel Curaçao Race: Onze Man koerst tegen de goden van de Tour

Onze Man (hij met de witte billen en de verbrande armen) mocht zich meten met toppers uit de Tour. Spannend werd het (ondanks het Pilletje) nooit, onderhoudend wel. Eén centimeter. Meer is het niet.

Sven Spoormakers

Eén luttele centimeter, maar het is genoeg om te beseffen dat ik het wiel van Alessandro Petacchi niet meer kan houden. Die ene centimeter worden er vijf, vijftig, honderd. Een renner zeilt me bij het uitkomen van de bocht voorbij, een stel anderen bijt zich vast in zijn wiel. En dan, plots, zit ik alleen. Vijf meter àchter het groepje met de profs: het laatste halfuur van de Amstel Curaçao Race - de enige wedstrijd ter wereld waar de vedetten van de Tour koersen met amateurs en wielertoeristen - zal ik alleen moeten afwerken.

Een fragment uit de reportage:

Mug

Robert Gottlieb, een vriendelijke Amerikaan van 51 uit Pittsburgh is er al voor de zesde keer bij. Hij houdt van de race, zegt hij. Vorig jaar was hij zevende in het Jan Thiel Criterium en zesentwintigste in de Amstel Curaçao Race. Het jaar daarvoor finishte hij zelfs negende in de Curaçao Race.

Gottlieb «Je moet zorgen dat je de eerste rondjes vooraan blijft. Er rijden nogal wat toeristen mee die meteen moeten lossen, zelfs al rijden we maar veertig per uur bergop. Als je achter hen zit, moet je voortdurend spurtjes trekken om weer in het wiel van de betere renners te geraken.»

Wat heet spurtjes trekken! De eerste ronde rijden we nog langzaam, want er vliegt een muggetje boven ons - een uitvinding van Leo Van Vliet, de organisator hier, en ook de man achter de echte Amstel Gold Race. Dat is een soort van telegeleide helikopter met zes kleine propellertjes die het toestel in om het even welke richting kunnen laten zwenken. Onderaan hangt een kleine camera die tot twee meter boven de rennersruggen kan neerdalen, en dus een uniek uitzicht op de vloeiende bewegingen van het peloton biedt.

Leo van Vliet «Het is de bedoeling om, als de testen goed uitpakken, dit toestel in te zetten om de laatste beklimming van de Cauberg in de Amstel Gold Race te registreren. Als Philippe Gilbert nog een keer zo hard wegspurt als dit jaar, zullen jullie elke spier in zijn rug zien trillen van de inspanning.»

Elke spier in mìjn rug trilt alvast na twee rondjes van het Jan Thiel Criterium. De heren profs hebben besloten het vijfenvijftigkoppige deelnemersveld zo snel mogelijk uit mekaar te ranselen. Op kop rijdt nochtans geen prof: Steven de Jongh, ex-ploegmaat van Tom Boonen, en ex-winnaar van ondermeer Kuurne-Brussel-Kuurne, is sinds dit jaar ploegleider bij Team Sky.

Steven De Jongh «Maar volgend jaar ga ik opnieuw koersen, bij de eliterenners zonder contract. Ik kan het gewoon niet missen, joh. Als ik thuis ben, en tijd heb, pik ik nog een koersje mee: lekker knallen!»

Het criterium duurt veertig minuten plus twee ronden. Dat kan belachelijk weinig lijken, maar in deze vochtige, tropische hitte is het een eeuwigheid: het lijkt wel alsof de lucht uit mijn borst wordt gezogen voor mijn longen er de zuurstof uit kunnen halen. De profs hebben bovendien besloten dat het rondje te gevaarlijk is om wiebelende wielertoeristen in hun midden te dulden.

Ze schieten met een razende vaart de hellingen op en gieren met zestig per uur door de bochten in de afdaling. Na twee ronden blijft er nog twintig man over in het peloton. Ik ben één van die twintig en ik wil mijn stuurmanskunst ook even demonstreren: in de drie bochten die kort op mekaar volgen duik ik binnendoor eerst Nederlands kampioen Niki Terpstra voorbij, vervolgens glip ik langs de afscheidnemende Koos Moerenhout en ten slotte probeer ik ook een Italiaan van Lampre, Matteo Bono, te grazen te nemen.

Dat manoeuvre is duidelijk niet naar de zin van de heren profwielrenners en ze besluiten mij terug te pakken. Bono houdt plots de benen stil en dwingt mij tot een nodeloos spurtje bergop om weer aan te sluiten bij de steeds voortijlende groep. De volgende ronde kraakt er iemand een plaats of vijf voor mij, hij zet zich recht en wijkt uit om iedereen te laten passeren: de profs kijken even om, zien mij en porren mij aan om het gat te dichten. 'Komop-komop', roept Niki Terpstra achter mij.

Even later krijgt ik een zwieper van Moerenhout, die - vreemd voor zo'n geoefende wielrenner - een eenvoudige bocht verkeerd inschat. Wéér moet ik vol aan de bak. 'Dit hou ik niet vol,' denk ik, terwijl mijn dijen op ontploffen staan en mijn keel brandt van de hete lucht. De koers is twintig minuten ver als de veer breekt: ik moet bergop lossen, en Terpstra en Bono spurten me grijzend voorbij.

Na de wedstrijd - ik finish in een tweede groepje als zestiende, in een wedstrijd met acht profs - haal ik verhaal bij Terpstra.

Niki Terpstra (geprikkeld) «Dat soort handigheidjes moet je met mij niet proberen, jongen. Als je wil koersen, moet je daar maar tegen kunnen.»

Nog voor ik hem van antwoord kan dienen, is hij al weg. Discussiëren met het gepeupel op een fiets is hem waarschijnlijk te min.

Het had me tijdens dat koersje wel overvallen, moet ik toegeven: dat gevoel van macht over de mannen die met fietsen hun boterham verdienen. Wat zou er gebeuren als ik iets te veel risico's neem in de afdaling? Stel je voor dat ik een coureur als Jurgen Van den Broeck zwaar ten val breng: dan mist die zijn voorbereiding en wordt een goeie klassering in de Tour bijna onmogelijk.

Van den Broeck «Waarom denk je dat we zo graag zonder wielertoeristen verder wilden? We nemen vakantie en we fietsen een beetje, maar we zijn zeer beducht voor ongelukken. Dat wil je als prof niet meemaken, op vakantie een been breken.»

undefined

U leest de volledige reportage op dinsdag 16 november in Humo 3663/46.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234