null Beeld

Amy Winehouse, 5 jaar dood: 'Opgebouwd, geconsumeerd en verteerd door de wereld'

Op oudejaarsavond 2006 zat ik traditiegetrouw versuft voor de buis naar 'Jools' Annual Hootenanny' op de BBC te gluren tot ik werd gehypnotiseerd door een zeldzame contralto (de zwaarste vrouwelijke zangstem). Het diepe, donkere, vertrouwde doch unieke geluid: muzikale warme chocolade melk met een scheut rum en een bolletje slagroom. Het geluid was afkomstig uit de strot van een charmant wankelend dametje met een blasé blik in haar grote karakteristieke kattenogen, dat constant nerveus haar minuscule jurkje en de pikzwarte suikerspin op haar hoofd aan het fatsoeneren was. Het iconische geheel leende zich perfect voor een Andy Warhol-zeefdruk.


Lees ook een gesprek met Mitch Winehouse, vader van Amy »

We leerden een jonge joodse meid kennen met een compromisloze Noord-Londense tongval en een getormenteerde oude ziel die vasthield aan het principe dat goede muziek eerst geleefd moest zijn. Haar songteksten konden worden beschouwd als flarden uit haar dagboek en dienden als bewijsstukken in de dossiers van haar passionele giftige liefdesrelaties. Het cliché om hopeloos verliefd te worden op de foute vent die net zo destructief al dan niet destructiever was dan zijzelf, maakte de muziek er niet minder authentiek op. De romantiek immer verwikkeld met tragedie: twee getormenteerde zielen die om elkaar heen cirkelden en met excessief drugsgebruik geestelijke toenadering probeerden te zoeken.

Collectief keken we toe hoe ze in haar geliefde Camden, de plek waar de indie-rock en heroïne hand in hand gaan, flirtte met de dood en steeds dieper in de duistere put van misère tuimelde - u kent het wel: de wc-scène uit de film 'Trainspotting'. In de krochten van wanhoop, depressie en zelfvernietiging, waar tegelijkertijd het spul te vinden is waarvan de gouden platen worden gemaakt die leiden tot Grammy's. Overigens hielp het ook om in het bezit te zijn van één van de meest unieke stemmen van de afgelopen eeuw; een stem die Tony Bennett zonder aarzelen in dezelfde categorie als Ella Fitzgerald plaatste.

We zagen hoe haar carrière haar opslokte en de gevleugelde woorden van de voorgenoemde Bennett: 'Geen enkele jazzmuzikant hoort in stadions op te treden', spookten door ons hoofd.

We zagen haar naasten langs de scheidslijn met opgetrokken wenkbrauwen en hun handen achter hun rug gevouwen zich verschuilen achter de leuzen: ‘Als ze hulp wil moet het vanuit haar zelf komen’ en 'we kunnen haar toch niet dwingen?'

Vandaag is het precies 5 jaar geleden dat, terwijl de aasgieren met hun fototoestellen in de aanslag likkebaardend rond haar huis cirkelden, Amy Winehouse' fragiele lichaam het gif niet langer kon weerstaan en ze zich met een alcoholpromillage van 4.1 in haar bloed bij de beruchte club van 27 voegde.

Ze werd volledig opgebouwd, opgeslokt, geconsumeerd en verteerd door de wereld, maar laten we haar alstublieft als volgt herinneren: in een donker café met pooltafels, jukeboxen en rookpluimen tegen het licht van schemerlampen, melancholisch kreunend op een barkruk met een gitaar en rustige pianobegeleiding.


Bekijk het fragment van Jool's Annual Hootenanny 2006

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234