null Beeld

Anderson .Paak - Oxnard

Hij heeft de swing aan zijn kont hangen en de lach ook.

Frederick Vandromme

Op Rock Werchter gaf hij dit jaar, geheel volgens de verwachtingen, een vijfsterrenconcert weg. Anderson .Paak is ook een verdienstelijk drummer, danser, vader van Soul Rasheed, ex-wietboer en reclamejongen voor Apple. En daarnaast, de mens heeft waarlijk geen leven, geeft hij om de twee jaar ook nog eens een paar van de beste muzikanten emplooi.

null Beeld

In respectievelijk 2014 en 2016 leverde dat de platen ‘Venice’ en ‘Malibu’ op, en zoals aangekondigd rijden hij en producer Dr. Dre op zijn derde plaat nog een halte verder op de kusttram van Californië: Oxnard is, behalve de plaats waar Lee Van Cleef het loodje legde en Dave Grohl een strandhut onderhoudt, ook het stadje waar Brandon Paak Anderson werd geboren en opgroeide.

Dat, én de quote in Rolling Stone – ‘Deze plaat wilde ik al maken toen ik nog op school zat en elke dag naar ‘The Blueprint’ van Jay-Z en ‘College Drop-Out’ van Kanye luisterde’ – hadden vooraf de indruk gewekt dat dit misschien wel .Paaks meest persoonlijke worp zou worden. Helaas: in de praktijk gaat ‘Oxnard’ zelden of nooit onder de oppervlakte of de kwinkslag voorbij. .Paak toont vooral dat hij-die-bij-zijn-geboorte-in-een-vat-lachgas-is-gevallen toch nog kan overlopen van sentiment.

‘Oxnard’ is verder een album voor basfetisjisten. Omringd door een keure goden uit de demi-monde van de basmuziek – Erik Griggs, Curt Chambers, Stephen ‘Thundercat’ Bruner en Kelsey Gonzalez van .Paaks band The Free Liberals – mikt hij veertien songs lang meer dan ooit op de onderbuik. Wie al eens wil proeven, mag meteen door naar de eerste helft van ‘Smile/Petty’.

Het warmbloedige, moddervet naar de seventies knipogende ‘The Chase’ is funk met ingebouwde lavalamp. Het wild heen-en-weer boogiënde ‘Who R U’ een vroeg hoogtepunt.

‘6 Summers’ is de enige vaagweg politiek geladen song: ‘Trump’s got a love child / And I hope that bitch is buckwild / [...] I hope she kiss señoritas and black gals.’

De combinatie van vuile praat en ingeboterde G-Funk werkt ook op ‘Headlow’ en ‘Sweet Chick’ (‘Off of Riverton, we fuckin’ us a sweet chick / She go vegan on the weekends / Hell naw, you shouldn’t be eatin’ dick’), al helt die laatste af en toe gevaarlijk dicht over richting kleffe weekendfilm.

‘Oxnard’ werkt ook als who’s who van de hedendaagse rap: in ‘Cheers’ brengen .Paak en Q-Tip hulde aan Mac Miller (en mogelijk ook aan Phife Dawg), en in het uitstekende ‘Brother’s Keeper’ kondigt Pusha T zichzelf, vanwege zijn verleden in Clipse, maar meteen aan als ‘one half of one of the greatest duos in hiphop history’. Maar in ‘Anywhere’ draait Snoop Dogg te lang rond de pot, en ‘Tints’ is – hoewel prima te beluisteren – één van de mindere tracks waarnaast ik de afgelopen jaren Kendrick Lamars naam heb zien staan.

We worden uitgeleide gedaan op ‘Left to Right’, een wat kakkineuze song waarin .Paak vier minuten lang een Jamaicaan nadoet en daarbij de subtiliteit van een redneck tentoonspreidt. Het einde van een goede plaat, die enigszins onder de verwachtingen blijft hangen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234