'Animalitis': de wereldverbeteraar in Dieter Coppens. 'Als er plots vijf neushoorns naar je toe rennen, voelt dat nogal onwennig'

Dieter Coppens vindt zichzelf een kleine garnaal in televisieland. Nochtans duikt de bescheiden neef van de populaire VTM-Coppensen Staf en Mathias vaak op in tv-pareltjes. Tegenwoordig reist hij in ‘Animalitis’ naar dierenexperts in de hele wereld.

'Als ik iemand afval op straat zie gooien, spreek ik die persoon aan. Dan zie je ze denken: die aap van tv denkt dat hij me de les kan spellen'

In een Antwerps café schuift Dieter Coppens (40) bij een koffie aan. Hij ziet er moe maar ontspannen uit.

DIETER COPPENS «De laatste aflevering van ‘Animalitis’ is ingeblikt. Ik ben net terug van de Azoren, waar ik een marinebioloog bezocht. Een mooie trip, maar confronterend.»

HUMO Wat was er zo confronterend aan?

COPPENS «Eerst dacht ik: ‘Wat is het hier mooi! Kristalhelder water, dolfijnen die opspringen, schildpadden die naast je zwemmen...’ Tot we van de boot een netje in het water hingen en traag gingen varen. Het zat al gauw vol met rommel: plastic, nylon... En dan moesten we het water nog analyseren. Dat bleek gigantisch veel minuscule plasticdeeltjes te bevatten. Vissen eten die deeltjes op, en vervolgens eten wij die vissen op. Vleeseters krijgen ze ook binnen want vismeel dient als veevoeder. Zelfs vegetariërs ontlopen plastic niet. Zeezout zit ook vol microplastics. Per maaltijd zou je gemiddeld zo’n 100 stukjes opeten. Geniet vanavond van je aardappelen, vriend!»

HUMO Ben je daarom ambassadeur geworden van Mei Plasticvrij?

COPPENS «Ja. Als je anderen bewust kunt maken van een probleem, moet je dat doen. Ik haat het om met het vingertje te wijzen, maar we liegen onszelf gewoon voor. Miljoenen mensen posten selfies op ongerepte paradijselijke stranden, terwijl mensen tien meter verderop tot hun knieën in het plastic staan. Die vervuiling is niet meer te harden.»

HUMO Ik heb soms de indruk dat de ecologisch geëngageerde bekende mens enkel met klimaatopwarming bezig is, terwijl de plasticvervuiling me dringender en nefaster lijkt.

COPPENS «We moeten op alle fronten strijden, want het hangt vaak samen. Neem nu Borneo, dat eiland wordt kaalgekapt voor oliepalmplantages. Een drama voor veel diersoorten, zoals de orang-oetan. Vroeger leefde die diep in het regenwoud, nu zoekt hij dorpen en oevers van rivieren op om te overleven. Op Borneo bezocht ik bio-ingenieur Willie Smits, een Nederlander die er al 35 jaar vecht voor natuurbehoud. Hij wees me op een extra nadeel van die oliepalmplantages. Door de overvloedige bemesting breekt de humuslaag aan een recordtempo af. Daardoor komt een massa CO2 vrij, die de opwarming van de aarde nog versterkt.»

HUMO Ironisch genoeg is een klimaatactivist daar deels verantwoordelijk voor. Al Gore pleitte in 2006 voor de vervanging van fossiele brandstoffen door biobrandstoffen. En wat werd daar in tropische landen voor gebruikt? Palmolie.

COPPENS «Tja, uiteindelijk kunnen we alleen maar vaststellen dat we te veel energie verbruiken en de planeet dat niet meer trekt. Enkel winstbejag telt, daar moet zelfs onze gezondheid voor wijken. Ze sproeien er ook massaal Roundup om die oliepalmplantages onkruidvrij te houden. Niks groeit daar nog, zelfs geen stukje mos. Er zijn dus ook geen insecten en vogels meer. Goedkope, ontwetende arbeidskrachten uit Java spuiten er onkruidverdelgers met de glimlach, en in de vergiftigde plassen zie je hun kinderen spelen. Ze wassen zich met dat water en drinken het, waardoor ze allemaal schildklierproblemen hebben.»

HUMO Ik sprak eens een ingenieur van een oliepalmbedrijf aan over de nefaste invloed van palmolie op het milieu. ‘Ja, maar jullie willen wel chocopasta en mayonaise blijven eten. Daar is nu eenmaal palmolie voor nodig.’

COPPENS «Dat vind ik een gore redenering. Het is niet omdat ik bepaalde producten eet dat ik de producent een vrijbrief geef om onethisch te werken. Producenten beweren vaak dat er geen alternatieven zijn, maar dat is onzin. Willie Smits heeft een oplossing voor het palmolie-probleem: suikerpalmen planten. Naast suiker kun je daar ook olie en bio-ethanol uit halen, en in tegenstelling tot oliepalmen groeien ze het best in een divers bos wat de dieren- en plantenrijkdom ten goede komt.

»Smits is adviseur bij de EU en heeft groen licht gekregen om tweehonderdduizend hectare in Indonesië te herbebossen. Zowel multinationals als lokale boeren zullen daar baat bij hebben, wat noodzakelijk is, anders verandert er niks.»

HUMO Hebben we als consument ook geen verantwoordelijkheid? Twintig procent van een pot Nutella bestaat uit palmolie. Daar zijn talloze hectaren regenwoud voor gekapt.

COPPENS «Maar hoeveel mensen weten dat? Je moet het geluk hebben dat iemand je met de neus op de feiten drukt. Daarom ben ik zo blij dat ik die reizen voor ‘Animalitis’ mag maken. Dan kan ik de kijker laten zien wat de gevolgen zijn, zoals bijvoorbeeld in Borneo.

»Al hoor ik steeds vaker dat ik op kosten van de belastingbetaler op reis mag. Sommige tv-recensenten hebben het in elke bespreking over ‘Reisbureau VRT’. Jammer.»

HUMO Hebben ze geen gelijk? Waarom moet je bijvoorbeeld naar Zuid-Afrika om iemand in een huis te interviewen. En waarom rijdt Wim Lybaert niet gewoon door de Kempen in zijn motorhome?

COPPENS «Je kunt je in sommige gevallen afvragen wat er de meerwaarde van is, maar ook studioprogramma’s kosten geld, hè. Voor ‘Animalitis’ denk ik wel dat die buitenlandse trips een meerwaarde hebben. Je kunt je maar bewust worden van problemen in het Amazonewoud als je er ter plekke mee geconfronteerd wordt. Ik ben het doorgeefluik voor de kijker.»

'Ik ben geen geboren televisiepresentator. Ik ben maar een kleine garnaal in tv-land'


Schattige beesten

HUMO Je was in Frans-Guyana, bij evolutiebioloog Anthony Herrel, die er al jaren bestudeert hoe zeldzame kikkers zich aanpassen aan de natuur. ‘Dat was een wake-upcall,’ zei je. Waarom?

COPPENS «Door het beeld dat Herrel over de toestand van het Amazonewoud schetste. De helft is verdwenen door ontbossing, dat is al erg. Maar die schade is nagenoeg onherstelbaar. De bodem van het Amazonewoud is puur graniet met alleen een dun laagje humus erop. Door bomen te kappen, stop je de humusvorming en blijven er alleen kale rotsen over waar niks op groeit. Het duurt honderden jaren vooraleer zoiets zich herstelt. Als je weet dat die bossen de longen van onze planeet zijn, dan is het voor de mensheid geen vijf voor twaalf, maar bijna klokslag twaalf uur. En het besef komt er maar niet.

»Herrel vertelde me dat er diep in de jungle goud is gevonden. Voorlopig is het nog beschermd gebied, maar bedrijven willen er gaan graven. Goudwinning is een chemisch proces waarbij veel zware metalen vrijkomen. Dus naast kaalkappen gaan we ook nog eens de bodem vergiftigen.»

HUMO Over gif gesproken, heb je net als Herrel aan de gifklieren van die reuzenpad gelikt? Daar word je naar het schijnt high van.

COPPENS «Neen. Ik dacht: ik moet morgen nog werken... Geen gewoon diertje die reuzenpad. In Australië hebben ze ze uitgezet om de suikerrietkever te bestrijden, maar dat is hun slecht bekomen. De reuzenpadden verspreidden zich razendsnel, want ze hadden er geen natuurlijke vijanden. Veel andere dieren bleken bovendien heel gevoelig voor hun gif. Net als de konijnen werd de pad een plaag, wat meteen aantoont dat je de natuur best niet manipuleert. Als je dieren plaatst waar ze niet thuishoren, krijg je problemen.»

HUMO Heb je tijdens je reizen voor ‘Animalitis’ schrik gehad?

COPPENS «Bij Nele, de dierenarts in Zuid-Afrika, was ik tijdens consultaties wel op mijn hoede. Als je in de savanne naast een buffel staat, die verdoofd hoort te zijn maar dat toch niet helemáál blijkt, slik je wel even. Zo’n buffel is enorm onvoorspelbaar en kan heel agressief uit de hoek komen.»

HUMO Ook bij de neushoorns leek je niet echt op je gemak.

COPPENS «Als er plots vijf neushoorns op een drafje naar je toe rennen, voelt dat, nou ja, nogal onwennig. Nele ging ervoor staan en gooide een steentje voor hun poten. Dat leek hen op afstand te houden. Blijkbaar hebben ze niet graag dat iets tegen hun lijf vliegt, ze hebben een gevoelige huid. Pas als je er elke dag mee werkt, kun je het gedrag van zo’n beest inschatten. Dat had ik bij ‘Copy beest’ ook door. ‘Komaan Dieter, laat ons dan nu gauw die wandeling met dat varken filmen,’ zei de cameraploeg. Terwijl ik wist: nu gaat dit varken geen poot verzetten.»

HUMO Waarom is er geen derde seizoen van ‘Copy beest’ gekomen?

COPPENS «Ik vond geen geschikte dieren meer. Ik had een beest nodig waarmee ik samen iets kon doen én het moest een uitzonderlijke eigenschap hebben. Met ‘Copy beest’ wilde ik laten zien tot welke spectaculaire dingen de natuur in staat is. Als je naar ‘Planet Earth’ kijkt, denk je dat zo’n dieren voor het rapen liggen, maar over de meeste beesten ben je snel uitverteld. Bij ‘Copy beest’ moest ik een hele aflevering vullen met één dier. Die sidderaal bijvoorbeeld, waarmee we de kerstverlichting van de Grote Markt in Antwerpen aanstaken.»

HUMO Ik veronderstel dat ‘Copy beest’ veel arbeidsintensiever was dan ‘Animalitis’?

COPPENS «Ja, bij ‘Animalitis’ ben ik toeschouwer, terwijl ik bij ‘Copy beest’ alles zelf moest doen. Elke aflevering was van nul herbeginnen, omdat elk dier anders was. Ik leefde ook op het ritme van die dieren, zo heb ik weken in een ganzenhok geleefd. Het was de bedoeling dat de kuikens me als vader zouden adopteren, dus moest ik er vanaf het uitbroeden van de eieren voortdurend bij zijn. Ik zat in dat hok zelfs op mijn laptop te werken. Ik zag die beesten meer dan mijn eigen kinderen. En elk moment dat ik er niet bij was, voelde ik me schuldig. Geloof me, mijn vrouw was blij toen ze verhuisden naar een bevriende boer.»

HUMO Terug naar ‘Animalitis’. Er bekroop me een ongemakkelijk gevoel bij de hartoperatie van die chihuahua. Een medisch team met hoogtechnologische apparatuur haalt alles uit de kast om een hondje te genezen, terwijl 5.000 kilometer hiervandaan geen geld is om kinderen met malaria te genezen. Maakte jij die bedenking ook?

COPPENS «Natuurlijk. Die operatie door dokter Van Goethem en zijn team kostte 2.500 euro. Als de bazin van die hond vindt dat haar beestje dat waard is, wie zijn wij dan om haar te veroordelen? Je kunt dat decadent vinden, maar geven we niet allemaal geld uit aan onbenullige dingen? Dat geld voor je nieuwe koersfiets of Harley Davidson kun je ook aan ontwikkelingshulp in Afrika schenken, hè?»

HUMO Het vreemde is dat ik me die bedenking niet maakte toen ik de verzorging van die gestrande bruinvis zag. Terwijl dat vast ook enorm veel geld kost. Hoe komt dat, denk je?

COPPENS «Misschien omdat zo’n dier uit de zee komt, en dus van iedereen is, en niet van één persoon? En omdat walvisachtigen schattige beesten zijn? Mochten we een zeekat uit de Schelde gehaald hebben, dan zouden de meeste mensen zeggen: gooi dat lelijke ding maar in de vuilnisbak.»

HUMO Dag en nacht, 24 uur op 24, losten vrijwilligers elkaar af om die bruinvis opnieuw te leren zwemmen. Dat engagement vond ik pakkend.

COPPENS «De natuur staat onder druk door de mensen, dan is het mooi dat er mensen zijn die iets willen terugdoen. Want het is nodig. Gisteren was het plogging day, een trend die uit Zweden is overgewaaid. Terwijl je aan het joggen bent, raap je afval op. Ik ben met mijn dochter een halfuurtje gaan joggen en we hadden een vuilniszak vol rommel. Zelfs in het landelijke Zoersel, in mijn eigen straat. ‘Papa,’ zei m’n dochter, ‘ze mogen een pintje drinken, maar waarom gooien ze die blikjes niet in de vuilnisbak?’ Je kunt daar met je verstand niet bij. Het zou leuk zijn als ik met ‘Animalitis’ bewustwording over ons milieu kan creëren.»

HUMO In de vierde aflevering van ‘Animalitis’ wordt een panda bevrucht. Dat kan maar één dag per jaar, blijkbaar. Hoe weet je wanneer het grote moment aanbreekt?

COPPENS «In urinestalen van het vrouwtje kun je uren op voorhand zien dat de eisprong eraan komt. Heel leuke seks is het niet. Met elektro-ejaculatie nemen ze sperma af bij het mannetje. Daarna volgt een in- vitrobevruchting. Er is geen garantie dat die lukt. Het is spannend afwachten. Voorlopig hebben we nog geen nieuws.»

'Als je naar 'Planet Earth' kijkt, denk je dat bijzondere dieren voor het rapen liggen, maar over de meeste beesten ben je snel uitverteld'


Geen mongooltjes

HUMO Je maakt dierenprogramma’s maar bent ook vaak te zien in tv-programma’s waar ze een empathische reporter nodig hebben. In ‘Hello Goodbye’ op VTM verzamelde je getuigenissen van reizigers in een luchthaven, en in het recente Eén-programma ‘Down the Road’ ging je op pad met jongeren met het syndroom van Down. Kun je kiezen tussen de twee genres?

COPPENS «Neen. Ik hou van dieren én van mensen. Ik krijg trouwens niet graag een etiketje opgekleefd.»

HUMO Maar van het label ‘empathisch’ kom je niet meer los. Hoe geduldig en begripvol je met die downkinderen omging, daarmee oogstte je lof op alle banken. ‘Hij moet een fantastische vader zijn,’ hoorde ik m’n vrouw zeggen.

COPPENS (grijnst) «Thuis ben ik minder rustig en heb ik minder geduld, hoor. Van je eigen kinderen ken je de grenzen en weet je wanneer ze erover gaan. Van die jongvolwassenen met Down wist ik dat niet. Dan moet je aftasten, en laat je al sneller iets passeren.

»Eerst wist ik vaak niet hoe ik moest reageren. Bij ruzies, bijvoorbeeld, konden ze zwaar emotioneel uit de hoek komen. Als je dan ook nog de foute partij aandacht geeft, kan dat slecht vallen. Afzijdig blijven was vaak het best, dan loste het probleem zich vanzelf op.»

HUMO De Nederlandse journalist Marlies Kieft heeft een dochter met Down. Zij schreef dat je beter ook jongeren zonder Down had meegenomen. Nu kreeg ze het gevoel dat ze als antropoloog een vreemde soort aan het bestuderen was.

COPPENS «Ja, ik heb dat ook gelezen. Maar ze eindigde met een positieve conclusie: dat we door de reeks toch een andere kijk op mensen met Down hebben gekregen. Op de Special Olympics kwamen veel ouders me zeggen: ‘Mijn kind wordt na jouw programma helemaal anders bekeken.’ Die kinderen worden nu gezien als mensen met talenten en een identiteit. Het zijn geen ‘mongooltjes’ meer, maar Pieter, Lisa, Lore, Martijn, Hélène en Kevin. En we kunnen iets van hen opsteken: ze zijn eerlijk tegenover elkaar en tonen dat we content moeten zijn met de kleine dingen in het leven.»

HUMO Stel dat je vrouw zwanger blijkt van een kind met Down. Houden jullie het kind?

COPPENS «Geen idee. Dat kun je maar op het moment zelf beslissen, denk ik. Ik zal zeker niemand veroordelen die een abortus overweegt. Een kind met Down hebben is niet altijd een pretje. Het vreet energie, waar ook andere kinderen in het gezin onder kunnen lijden. Ik heb gelukkig nooit de keuze moeten maken, het moet bikkelhard zijn.»

HUMO Het lijkt alsof de familie Coppens een tv-gen heeft. Zowel je twee neven, Mathias en Staf, als je broer Steven verschenen al op tv. Hoe ben jij erin gerold?

COPPENS «Door puur toeval. Op een familiefeest vroeg Mathias waarmee ik bezig was. ‘Ik ga in 30 dagen liften van het zuiden naar het noorden van Europa,’ zei ik. Ik was nog student. Een boek over die trip zou mijn eindwerk als grafisch vormgever worden. ‘Ik zal meegaan en aan TMF voorstellen om het te filmen,’ zei Mathias. We kregen twee kleine Canon-camera’s. Dat was ons loon om het programma te maken. Wij dolgelukkig, terwijl die dingen natuurlijk gesponsord werden. Maar het viel zo goed mee, dat we daarop van Death Valley naar Alaska trokken voor een nieuwe reeks en niet veel later trokken we voor Kanaal 2 door heel Noord– en Zuid-Amerika om ‘De Poolreizigers’ te maken.»

HUMO En vervolgens verdween je voor vijf jaar van het scherm.

COPPENS «Dat vond ik niet erg. Ik zie tv maken als een bijberoep. Ik ben nog altijd grafisch vormgever en heb mijn eigen uitgeverij. Televisie maken is geen must. Pas als er dingen op mijn pad komen die me aanspreken, ga ik erachteraan. Ik ben ook geen geboren televisiepresentator. Ik ben maar een kleine garnaal in tv-land.»

HUMO Heb je dan geen exclusiviteitscontract bij de VRT?

COPPENS «Jawel, ik had er eentje van twee jaar. Dat loopt nu af. Ik zie wel wat daarna komt.»

HUMO De familie Coppens staat meestal garant voor wat scoutsachtige televisie. De wereld rond liften, straffe wetenschappelijke experimenten uithalen, rondhossen in de natuur. Zit dat avontuurlijke nog steeds in je?

COPPENS «Ja, al ben ik wel een versnelling lager geschakeld toen ik kinderen kreeg. Ik voelde niet de behoefte om met mijn kinderen naar de andere kant van de wereld te trekken om daar in een tentje tussen de kakkerlakken te gaan slapen.»

HUMO Op vakantie sta je nu vroeg op om een handdoekje op een ligzetel aan het zwembad van het all-inresort te leggen?

COPPENS (lacht) «Neen, daar krijg je me voor geen geld in de wereld heen. Maar ik besef nu wel dat je niet ver hoeft te reizen voor mooie landschappen en cultuur. Europa is bijzonder mooi. We maken nu met de kinderen veel berghuttochten in de Dolomieten en de Pyreneeën. Prachtig, echt waar. En deze zomer gaan we naar Noorwegen.»

'Vier dagen heb ik me als een boom gedragen en zag ik bruine beren rond me flaneren. Dan doe je het in je broek'


Aap van tv

HUMO Je bent fan van ‘Out on the Land’, een boek van Ray Mears en Lars Fält. Dat gaat over survival in het poolgebied. Trekken de polen je aan?

COPPENS «Ja. Ik ben daar wel graag. Ik heb zes maanden in Lapland gestudeerd. Toen zijn we zelfs via de Noordkaap naar Rusland getrokken. De hardheid en de puurheid van dat landschap heeft me altijd gefascineerd. Ik denk dat het grootsheid is: de uitgestrektheid van die toendra en de gigantische naaldbossen waar je een leven lang in kunt verdwalen. En nog een pluspuntje: er is geen A12 (lacht).»

HUMO Voor ‘Iedereen beroemd’ ging je in Scandinavië op zoek naar bruine beren. Wat is nu de juiste tactiek als je er eentje ontmoet? Want daar is discussie over.

COPPENS «Sowieso nooit weglopen. Maar inderdaad, de één beweert dat je moet gaan liggen en je voor dood houden, terwijl anderen zeggen dat je je zo groot mogelijk moet maken en lawaai moet maken. Ik weet het niet.

»Voor ‘Iedereen beroemd’ stapten we uren door een dichtbegroeid bos op zoek naar een beer. Ik zweette als een rund, en beren worden door geuren aangetrokken. Het duurde niet lang of ik hoorde krakende takken naast me. Gelukkig raasde die beer alleen maar langs me, maar m’n hart stond stil. Voor ‘Copy beest’ moest een fotograaf vanuit een kijkhut een foto van mij naast een beer nemen. Dat kon alleen als ik gecamoufleerd en geurvrij in het decor zou opgaan. Vier dagen heb ik me als een boom gedragen en zag ik bruine beren rond me flaneren. De eerste keer dat je zo’n beer nog maar van ver ziet opduiken, doe je het al in je broek.»

HUMO ‘Ik had eigenlijk bioloog willen worden,’ zei je in ‘Animalitis’. Waarom is dat er niet van gekomen?

COPPENS «Het was lang mijn droom, maar als je bioloog wilt worden, moet je ook studeren. Daar wrong het schoentje. Ik zat in het strenge Sint-Jan Berchmanscollege in Malle waar héél theoretisch les werd gegeven, terwijl ik liever door microscopen naar insecten had zitten kijken en planten leren determineren. Op mijn 18de had ik de buik vol van die saaie vakken, dus ging ik grafische vormgeving aan Sint-Lucas studeren.»

HUMO Blijkbaar is er op dat college ooit een wet-Coppens gestemd?

COPPENS (lacht) «Klopt. In mijn pubertijd, was ik nogal alternatief. Ik speelde drums in een rockband en daar hoorde lang haar bij, maar dat mocht niet van de schooldirectie. Je haar mocht niet lager dan je schouders hangen, maar dan liep je met zo’n onnozele carré rond. Ik heb toen een vurig pleidooi gehouden om ons haar in een staart te mogen dragen. Op een dag kwam de surveillant naar me toe: ‘Zeg, weet ge wat, de wet-Coppens is erdoor. Ge moogt uw haar in een staartje dragen. Maar ge moet wel eerst bij de onderdirecteur langs.’ En wat deed die onderdirecteur? Hij deed onze staartjes los. Als je haar toch nog op je schouders hing, was je de pineut. Zo belachelijk ging het er daar aan toe. De eerste dag dat ik van school was, heb ik mijn haar trouwens laten knippen.»

HUMO Ben je rebels?

COPPENS «Neen, maar als het mij niet zint, zul je het wel geweten hebben. Onlangs zag ik iemand in zijn wagen afval op straat gooien. Dan kookt mijn bloed. Ik zal zo iemand daar ook op aanspreken. Dan zie je mensen soms denken: die aap van tv denkt dat hij me de les kan spellen. Maar sorry, ik zie dat gewoon als mijn plicht.»

HUMO Wat is je ambitie als tv-maker nog?

COPPENS «Ik zou graag eens intensief op pad gaan met milieuactivisten. Reportages maken over hun strijd. Zoals die tegen jagers op Cyprus en Malta bijvoorbeeld, die vogels tijdens de trek uit de lucht schieten om te frituren. Alles vliegt in de frietketel: van mussen tot reigers. Er lopen een pak gangsters rond. Heb je de documentaire ‘The Ivory Game’ gezien? Blijkbaar hebben sommige mensen zoveel ivoor verzameld dat ze nu schaarste willen creëren door alle nog levende olifanten – zelfs die zonder tanden – af te knallen. Zo wordt hun ivoor meer waard. Hoeveel degoutanter kan het nog worden?»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234