Ann Wauters is terug thuis: 'Ik wil bijna overal waar ik heb gespeeld nog eens terug, maar wonen wil ik eigenlijk alleen in België'

Ann Wauters speelt weer in België. Na zeventien jaar is de reuzin van het basketbal naar smurfenland teruggekeerd. Humo volgde haar terugkeer.

Ooit reed Ann Wauters met een oldtimer Ford naar Manhattan om er thuiswedstrijden te spelen voor tienduizend toeschouwers in het legendarische Madison Square Garden. New York Liberty was haar ploeg, ze was vooraan in de 20, de vrouw met wie ze zou gaan trouwen zat naast haar, ze was één van de beste centers van de wereld, ze zou nog jaren titels, prijzen en dollars pakken… Glory days.

Elf jaar later rijdt Ann Wauters richting Eigenbrakel, naar het Complexe Gaston Reiff, waar Castors Braine speelt voor nog geen duizend man, in een competitie waar de meeste ploegen al met een derde van dat bezoekersaantal tevreden zijn. Haar rechterknie doet weeral pijn, één van haar drie kinderen heeft de valse kroep en terwijl de snelweg voorbijschuift, denkt ze luidop aan een leven na het basketbal, want naast haar zit vandaag geen jonge vrouw die ze wil kussen, maar een journalist van 50 die daar vragen over stelt. De glory days zijn voorbij, de glamour ver weg, het einde van de carrière in zicht en haar grijze ogen vertellen precies hoe ze zich daarbij voelt: door en door gelukkig.

'Met Marc Coucke en Castors-voorzitter Jacques Platieau, de topman van IBM-België. Coucke trok zijn portefeuille om Wauters naar Braine te halen.'

Ik heb mijn dip al gehad, vier jaar geleden. Na zeven seizoenen Rusland was ik het basket beu. Ik had genoeg van de verveling daar, van een leven dat alleen maar rond mijn sport draaide, ik verlangde naar méér, naar een solide basis, naar een échte kern van mijn bestaan. Lot en ik zijn toen samen zwanger geworden, ik ben gestopt met spelen en met een paar weken verschil werden we allebei moeder. Vince en Lou waren nu het middelpunt van ons leven, ik was gelukkig en bijna meteen kwam de goesting naar basketbal terug. Ik heb toen voor het eerst in mijn carrière aan mijn agent gevraagd om zelf een ploeg voor me te zoeken en vier maanden later stond ik alweer op het terrein – in Valencia, misschien wel de leukste stad waar ik ooit heb gespeeld. En dan werden we nog eens kampioen en wonnen we de EuroLeague. Sindsdien geniet ik weer volop van basketbal. En het besef dat het binnenkort afgelopen is, doet me alleen maar intenser genieten. Het enige waar ik bij mijn terugkeer écht tegenop keek, was dat uur pendelen tussen Kortrijk en Braine, maar zelfs dát valt ongelofelijk goed mee.’

Ze heeft geluk: de E429 tussen Doornik en Nijvel moet de mooiste en rustigste snelweg van het land zijn. Groene vergezichten aan weerskanten, weinig auto’s, nauwelijks camions en daar zoemt zij tussen, in een BMW X. Ze had een wagen van de club kunnen krijgen, maar in een Smart passen haar drie kinderen niet, om van haar lange lijf nog maar te zwijgen. Ze rijdt nu Ath voorbij, de Stad van de Reuzen. ‘Ik ben een centimeter gegroeid! Mijn hele carrière staat er al 1,95 meter na mijn naam, maar ze hebben me in Braine nog eens gemeten en nu ben ik 1,96 meter. Toch iets dat er de laatste jaren is op vooruitgegaan! Want al de rest…’ Ze lacht.

‘Een paar jaar geleden had ik het er nog moeilijk mee dat ik ouder werd en alsmaar minder kon. Ik ontkende het zelfs, probeerde mezelf wijs te maken dat ik met de jaren alleen maar beter was geworden, maar die leugen hou je niet lang vol. Eens de 30 voorbij gaat het gewoon bergaf: je snelheid, je explosiviteit, je sprongkracht, je recuperatievermogen... Mijn voorbereiding op dit seizoen was de lastigste uit mijn carrière. Het schuim stond soms letterlijk op mijn lippen, zo hard heb ik afgezien. En elke dag voel ik pijn in mijn rechterknie. Maar ik vind het niet erg meer. Ik ben blij dat ik nog speel en ik pas me aan. Ook de club heeft zich aangepast. Mijn ploegmaats trainen twee keer per dag, ik maar één keer. Anders gaat het niet. En als je 34 bent, zijn er natuurlijk een pak dingen die je niet meer moet leren.’

En dus rijdt ze niet ’s ochtends naar Braine, maar in de namiddag, met een zachte nazomerzon in de ogen. Hoe oud ze zich soms ook voelt, ze ziet er nog altijd jong en fit uit. De jaren hebben haar zelfs mooier gemaakt. Ze is wat voller in het gezicht en door het vele werk met gewichten is ze minder tak geworden, en meer atleet. Ze heeft ook kleine lachrimpels, want lachen doet ze graag en veel. Als ze de afrit naar Pairi Daiza passeert, vraagt ze: ‘Wat denk je? Zou ik Marc Coucke een gezinsabonnement vragen?’

Marc Coucke is overal: in een dierenpark en in de apotheek, in de koers en in het voetbal, in het bouwwezen en in de hitparade, en nu dus ook in het vrouwenbasketbal. Zonder Marc Coucke reed Ann Wauters hier niet, op deze snelweg in Henegouwen.

Om dat verhaal te doen, moeten we een halfjaar terug in de tijd.


Boel in Braine

Het is eind maart 2015 en Ann Wauters denkt de hele tijd aan Castors Braine. Al drie nachten heeft ze geen oog dicht gedaan. Ze is kwaad op zichzelf, kwaad op haar ploeg en gebeten om het beter te doen. Met het Franse Villeneuve-d’Ascq heeft ze de heenmatch van de finale van de EuroCup (zo’n beetje de Europa League in het voetbal) tegen Braine verloren. Villeneuve had slap gespeeld, alsof ze niet eens wilden winnen. Wauters heeft vier EuroLeague titels op zak (de Champions League), ze is finalist geweest in de WNBA, maar dat helpt allemaal niet om deze nederlaag in een veel bescheidener toernooi te relativeren. Straks speelt ze de retour in de Spiroudome in Charleroi (de zaal van Braine is te klein) en die wil ze winnen.

Meer nog: er zullen 6.500 Belgen in de tribune zitten, die haar allemaal een legende noemen, maar ze wil haar landgenoten ook weleens tonen waarom ze dat is geworden. Ann Wauters, de enige sportvedette in dit land waarvan haast geen enkele Belg ooit een volledige wedstrijd heeft gezien, wil zich voor eigen volk bewijzen.

'Kapitein Marjorie Carpréaux van Braine gaf Wauters vorig jaar tijdens de EuroCup-finale tegen Villeneuve-d'Ascq nog een stomp tegen de borst: 'Als we erin slagen om haar kalm te krijgen, dan zetten we een hele grote stap.'

Het lukt haar. In Charleroi staat ze als een huis. Ze speelt helemaal in the zone, die trance waar topsporters zo naar verlangen. Het verstand op nul, een lijf dat vanzelf verstandige dingen doet, alles helder en duidelijk. Maar soms gaat in die zone ook het licht eens uit. In een volle ren naar de basket, knalt Wauters frontaal tegen Anete Steinberga van Braine aan. De Litouwse valt als een blok, de hele Spiroudome spuwt zijn afkeer uit en terwijl Steinberga languit op het parket sterren telt, pikkelt Marjorie Carpréaux, kapitein van Braine, met haar korte beentjes op Wauters af en stompt haar op de borst. De boel ontploft nu helemaal: Wauters wordt kwaad, het publiek razend. De ploegmaats krijgen Wauters kalm, maar niemand zal de fans nog kunnen sussen. Dezelfde mensen die haar bij de voorstelling van de teams nog een staande ovatie hadden gegeven, fluiten haar de rest van de wedstrijd uit. Wauters hoort er niks van, ze zit nog altijd in die zone, maar dat weet haar moeder in de tribune niet. Die denkt: ‘Zo erg voor mijn kind. Ze had zo gedroomd van die wedstrijd.’ Het wordt moeder te veel, ze verlaat de zaal en zal niet zien hoe haar dochter overloopt van geluk wanneer de laatste buzzer klinkt. Villeneuve-d’Ascq wint, Ann Wauters beleeft één van de hoogtepunten in haar carrière. Dat ze over een paar maanden zelf voor Castors zal spelen, weet op dat moment niemand.

Niet haar moeder, die in de transfer een belangrijke rol zal spelen, maar ook niet Marc Coucke, die een paar maanden eerder 40 miljoen euro heeft gepompt in farmaceutisch bedrijf Mithra, de hoofdsponsor van Castors Braine. Ook hij is in de Spiroudome die avond, en na de wedstrijd zegt hij tegen de vrouw naast hem: ‘Het is toch zonde dat Ann Wauters niet in België speelt, hè?’ Die vrouw is Barbara De Saedeleer, Chief Financial Officer van Omega Pharma en al jaren zijn rechterhand. Zij heeft zelf ooit basketbal gespeeld en nog nooit heeft hij haar zo zien genieten van een sportevenement. Haar blije gezicht zal hem bijblijven.

'Ann belde en vroeg me of haar komst het evenwicht in de ploeg niet zou verstoren. Dat het een geweldige speelster was, wist ik al, maar toen was ik ook zeker dat ik er een fantastisch mens bij kreeg' Jurgen Van Meerbeeck, coach Castors Braine

Marc Coucke spreekt ook met Castors-voorzitter Jacques Platieau, de topman van IBM-België. Elf jaar geleden rolde die via zijn baskettende dochtertje het bijna failliete Braine in en via zijn contacten in de zakenwereld (en met overheidssubsidies) maakte hij er de rijkste club van het land van. ‘Met Wauters erbij win je deze match,’ zegt Marc Coucke hem.

Een week later – Platieau heeft ondertussen gehoord dat Wauters bij Villeneuve-d’Ascq wil vertrekken – zitten de IBM-man en de WNBA-vrouw voor het eerst samen. Het klopt dat ze de club verlaat – ‘Het was er zo goed geweest dat ik bang was dat het alleen maar bergaf kon gaan’ – maar helaas, ze heeft al een contract getekend bij het Australische Canberra. ‘Ik had zin in nog eens een avontuur, misschien wel mijn laatste.’

Maar dan wordt de moeder van Ann Wauters door een hersenbloeding getroffen. ‘Ze was enkel haar spraak kwijt en we wisten ook vrij snel dat het allemaal weer in orde zou komen, maar bij mij was er iets gebroken. Ik kon onmogelijk zo ver weg van huis gaan. Mijn moeder is al redelijk oud, ze is niet meer zo fit, plots werd ik heel erg met de breekbaarheid van een leven geconfronteerd.’ Bij Canberra begrijpen ze haar: ‘Familie gaat voor,’ zeggen ze en het contract wordt als onbestaand beschouwd.

Voorzitter Jacques Platieau neemt opnieuw contact met Wauters. Hij was na het eerste gesprek zo onder de indruk – ‘Ik zou haar meteen manager maken bij IBM, zo veel intelligentie en vooral emotionele intelligentie heeft ze’ – dat hij haar nu een functie in de technische staf voor het seizoen 2016-2017 voorstelt. Wauters zegt dat ze er wel oren naar heeft, Platieau vertelt dat door aan Marc Coucke en hij zegt er ook bij dat Wauters nu toch niet naar Australië gaat. ‘Dan moet je ze nu meteen halen,’ zegt Coucke, ‘als speelster.’ Maar het budget is op, er is voor dit seizoen al een volledige ploeg gekocht. Coucke – die sowieso al meer in vrouwensport én Wallonië wil investeren – herinnert zich de finale en het enthousiaste gezicht van zijn financieel directeur. ‘Ze heeft mij al in al mijn foliekes in de koers en het voetbal gevolgd, het wordt tijd dat ik háár eens volg,’ denkt hij en hij trekt zijn portefeuille.

Platieau brengt Wauters op de hoogte, maar voor die de knoop doorhakt, wil ze eerst met Coucke zelf praten.

‘Ik was vooral benieuwd waarom zo’n succesvol zakenman zijn geld in vrouwenbasketbal stopt, en of daar een visie achter school. Met basket heeft hij niet zo heel veel, maar wel met sport. Castors wil een vaste waarde in Europa worden, niet alleen door buitenlanders op te kopen, maar ook door de beste Belgen binnen te halen en jeugd op te leiden. Hij vond dat ik daar met mijn ervaring een belangrijke rol in kon spelen. Eerst als speelster, later misschien in de technische staf. Dat sprak me aan en ook zijn enthousiasme was aanstekelijk.’

En toch wil ze, voor ze een contract tekent, ook de nieuwe coach van Castors Braine spreken. Jurgen Van Meerbeeck, voordien vijf jaar bij mannenploeg Leuven Bears aan de slag, weet niet wat hij hoort. ‘Ze belde en vroeg me of haar komst het evenwicht in de ploeg niet zou verstoren. Ik denk dat ik een halve minuut niets heb kunnen zeggen. Zo’n vedette, zo’n ster, en die vraagt zoiets? Dat het een geweldige speelster was, wist ik al, maar toen was ik ook zeker dat ik een fantastisch mens in de ploeg kreeg.’


Schrikken van testosteron

En zo komt het dat Ann Wauters op een maandag van Bellegem naar Braine rijdt, met op de achterbank niet alleen een sporttas met trainingsspullen maar ook een plastic doos vol brownies, voor haar teamgenoten gebakken door haar vrouw Lot en haar twee oudste kinderen. Ze zal die straks na de training uitdelen, en ook schouderklopjes, plagerijen, adviezen, I love you’s en heel veel brede glimlachen. Het is haar natuur, maar ze gebruikt die natuur ook strategisch.

‘Ik heb in heel mijn carrière nooit een prijs gewonnen bij een ploeg waar het niet klikte. Je hoeft helemaal geen vriendinnen te zijn, maar zonder een gevoel van verbondenheid lukt het gewoon niet. Ekaterinburg is het mooiste voorbeeld. Twaalf jaar al de rijkste ploeg van de wereld (budget 35 miljoen euro, 35 maal dat van Braine, red.), met de beste speelsters van de wereld, en toch maar twee keer de EuroLeague gewonnen. Ook bij Braine is die klik er nog niet: er zijn veel nieuwe speelsters en het is nog aftasten. Sportief en persoonlijk. Te veel meisjes zitten nog in hun schulp.’

Eén meisje zit zelfs achter een ijzeren gordijn: Alina Iagupova, een Oekraïens toptalent van 23. Ze is nu al de meest besproken nieuwkomer in de Belgische eerste klasse. Omdat ze even atletisch speelt als een man, en nog meer omdat ze er ook zo uitziet. Heupen, schouders, kaaklijn, tred, borst: alles aan haar lijkt van een vent te zijn. Ze is de Caster Semanya van het basketbal, geboren als man en vrouw tegelijk, maar volgens wereldbasketbalbond FIBA voldoende vrouw om te mogen spelen. Douchen doet ze niet met haar teamgenoten en als ze zich eens kwaad maakt, schrikken die van zo veel testosteron. Praten doet ze amper, daarvoor is haar kennis van het Engels te oppervlakkig en zit het wantrouwen te diep.

'Dat ik er nooit mee geworsteld heb dat ik lesbisch was, heeft ook met het basketbal te maken: ik was helemaal geen uitzondering'

‘Ik zou haar zo graag op haar gemak kunnen stellen, dat ze zich vrij voelt en zichzelf kan zijn, maar het wordt heel moeilijk, dat voel ik nu al. Ik mag er niet aan denken wat dat meisje in haar leven allemaal al heeft meegemaakt. En dan heeft ze op jonge leeftijd ook nog eens haar beide ouders verloren. Maar als die zich ooit goed in haar vel voelt, dan gaan we nog wat zien.’

'De Oekraïense Alina Iagupova is de meest besproken nieuwkomer in de Belgische eerste klasse. Wauters: 'Ik zou haar zo graag op haar gemak kunnen stellen, dat ze zich vrij voelt en zichzelf kan zijn.'

Er zijn een pak speelsters bij Braine waarover Wauters zich wil ontfermen. De jonge in de eerste plaats, maar ook kapitein en spelmaakster Marjorie Carpréaux, de vrouw die haar tijdens de finale van de EuroCup een tik verkocht. ‘Wat zij met een bal kan, heb ik nog niet heel veel gezien. Haar passen zijn soms waanzinnig goed. Alleen: ze verliest nog te vaak het overzicht. Als we erin slagen om haar kalm te krijgen, dan zetten we een hele grote stap.’

Wauters praat erover als een coach, er zit bezorgdheid en betrokkenheid in haar stem en haar handen lossen voortdurend het stuur om druk te gesticuleren. De echte coach, Van Meerbeeck, weet dat en maakt er dankbaar gebruik van. ‘Ik heb er een assistent bij,’ zegt hij.

Dat het allemaal nog niet perfect loopt, dat Braine van een ander niveau is dan ze gewoon is, stoort Wauters niet. Net daarin vindt ze de uitdaging die ze nodig had om het avontuur in Australië te compenseren. Maar naïef is ze niet. ‘Het wordt niet makkelijk,’ zegt ze, terwijl ze voor het sportcomplex van Braine parkeert. ‘Vorig jaar heeft Castors de finale van de EuroCup gehaald, maar dit jaar doen we mee in de EuroLeague, nog een stapje hoger. Het doel is om in onze poule vijfde of zesde te worden, zodat we nadien nog door kunnen gaan in de EuroCup. Maar zelfs dat wordt niet eenvoudig. Veel van onze tegenstanders spelen in sterke competities. Wij bereiden ons in België voor. En het verschill tussen de EuroLeague en onze competitie is echt héél groot.’ Hoe groot, was een week eerder te zien.


Niet te veel tralala

Op de eerste competitiedag verslaat Castors Braine Jeugd Gentson thuis met 103-38. In het voetbal is dat minstens een 5-2, in het Engels a walk in the park. Niet onlogisch: het budget van de Gentse ploeg – 20.000 euro – is vijftig keer kleiner dan het miljoen van Braine.

Een uur na de laatste buzzer is zotte doos Marjorie Carpréaux op de geïmproviseerde dansvloer in de kantine aan het vieren op pompende techno: tien seconden strak in de maat en dan weer ongecontroleerd onnozel, een beetje zoals ze speelt. Twee meter verderop en vijf koppen groter: Ann Wauters. Was ze niet zo lang en wereldberoemd, je zag haar niet eens staan, zo rustig en anoniem gedraagt ze zich.

Zelfs op het veld viel ze niet op, en dat vindt ze nog altijd een compliment. ‘Show is nooit iets voor mij geweest. Misschien omdat ik pas op mijn 15de ben begonnen. Als kind keek ik niet naar de NBA, ik had geen helden die ik wilde imiteren. Toen ik met de sport begon, moest ik gewoon zo snel mogelijk zo efficiënt mogelijk worden, want ik had een jaar of zeven achterstand op alle andere speelsters. Drie jaar later zat ik al in Valenciennes, een ploeg die het van verdedigen en collectief spel moet hebben. Zo ben ik gevormd: niet te veel tralala.’

Wauters speelde maar vier minuten – ze is nog aan het opbouwen – maar ook al viel ze niet op, wat ze deed was toch spectaculair. In die korte tijd scoorde ze tien punten en er zijn maar héél weinig spelers die weten hoe je dat doet. ‘Toch mag je van mij niet verwachten dat ik hier dit seizoen elke match twintig punten maak: dat is mijn rol niet. Het zal weleens gebeuren dat ik veel scoor, maar ik ben er toch vooral om de lijnen uit te zetten, om voor stabiliteit te zorgen. Trouwens, die tien punten van daarnet: wel vier vrijworpen, hè? En zeker twee daarvan waren cadeaus van de ref. Ik had mij een beetje kwaad gemaakt omdat een speelster van Gentson nogal fel in mijn rug had geduwd. Soms helpt dat.’ Ze lacht erom.

Die speelster, een meisje van 19, heeft op haar kamer een T-shirt liggen met de handtekening van Ann Wauters erop. Ze was 9 toen ze het van haar vader kreeg. Die had het meegebracht na een interview met Ann Wauters, waarin ze blozend haar coming-out had gedaan, voor Humo.

‘Wat?! Dat was uw dochter?’ Weer moet Ann Wauters een beetje blozen. Ze herinnert zich plots hoe ze nog geen uur geleden letterlijk op mijn dochter neerkeek en haar toebeet: ‘Gaat ge zo beginnen, ja?’

Ik lach het weg, dat soort catfights ken ik, maar Wauters wil het toch uitleggen. ‘Weet je wat het was? Het deed pijn. Ze duwde veel lager in mijn rug dan ik gewoon ben, omdat ze kleiner is dan de tegenstanders waar ik nu al jaren tegen speel. En ze waren allemaal zo klein, de grootste was nog geen 1,85 meter. Die bewegen anders, die positioneren zich anders, ik wist soms echt niet goed hoe ik ze moest aanpakken. Het is misschien moeilijk te geloven, maar ik voelde me onwenniger dan tijdens een Europese topwedstrijd of een match in de WNBA. Het is gewoon een ander soort basket. Het wordt nog heel fel aanpassen.’

Ze is de switch nog volop aan het maken en je hoort het kraken in haar hoofd. Met dit soort basketbal – van het niveau Jeugd Gentson zitten er nog een paar ploegen in eerste klasse – zal ze de komende maanden haar honger naar de Europese wedstrijden van Braine moeten aanscherpen.


Niks dan geluk

‘Mamááá?’

Ja, Lou?’

‘Heb jij de brownies gegeven?’

‘Ja, hoor, Lou.’

‘I love you mommie!’

‘Love you too.’

Ann Wauters rijdt terug van training, op weg naar huis. Haar dochter belt en terwijl haar stem door de boxen van de autoradio klinkt, gaat het gezicht van mama nog harder stralen. ‘Ik wéét dat ik straks niet in een zwart gat terechtkom, omdat zij er zijn. Mijn vrouw en mijn kinderen, dát is waar mijn leven om draait. Het is ook goed om terug in België te zijn: de kinderen hebben op korte tijd een veel sterkere band ontwikkeld met hun grootouders en andere familieleden.’

'Wat denk je? Zou ik Marc Coucke een gezinsabonnement voor Pairi Daiza vragen?'

Terwijl ze het zegt, rijdt ze een afslag naar Zaventem voorbij, de luchthaven waar ze tientallen keren met haar koffers klaarstond om te vertrekken. Naar Samara, Moskou, New York, Cleveland, Seattle, San Antonio, Istanbul, Ekaterinburg, Seoul, Valencia…

‘In het begin stond ik vaak met tranen in mijn ogen in de vertrekhal, maar ik heb nooit moeite gehad om me ergens aan te passen. Ik zag het elke keer als een ontdekkingstocht, en met de jaren werd ik er ook beter in. Je plan trekken, snel nieuwe contacten leggen, je leert het allemaal. En ik ben blij dat ik het allemaal heb kunnen doen. Je wordt echt wel een rijker mens als je de wereld hebt gezien. Je begrijpt meer, je relativeert meer, je raakt dat kerktorengevoel kwijt. En tegelijk besef je beter dat wij het hier onder onze kerktoren helemaal niet slecht hebben. Je hoeft niet eens naar Rusland of Korea om daarvan overtuigd te raken. Toen vorig jaar in Frankrijk de felle discussie rond het homohuwelijk losbarstte, had ik dat gevoel ook al. Ik wil bijna overal waar ik heb gespeeld nog eens terug, maar wonen wil ik eigenlijk alleen hier.’

Ze weet alleen nog niet precies wat ze hier gaat doen, als ze met spelen is gestopt. Ze weet niet eens wanneer ze stopt. Na dit seizoen, of doet ze er nog een jaar bij? Maar ze denkt er wel al volop aan.

In de Gaverhal in Deerlijk – Braine wint er zijn tweede competitiewedstrijd met 54-86, Wauters mag een dag rusten – heeft ze twee dagen voordien Emma Meesseman nog eens ontmoet, de 22-jarige speelster uit Ieper die het helemaal maakt in de WNBA. Geregeld scoort ze er twintig punten en als enige buitenlandse haalde ze dit jaar zelfs het All Star Team, iets wat ook Wauters haar voordeed. Meesseman komt in Deerlijk naar vriendinnen kijken en geeft samen met haar grote voorbeeld een interview voor de camera van BasketFéminin, dé website voor vrouwenbasket in België. Dat Meesseman – altijd wat in zichzelf gekeerd – Wauters bewondert, voel je als je het filmpje bekijkt. Dat Wauters Meesseman bewondert, zie je én hoor je.

‘Emma is fantastisch,’ zegt Wauters in de auto, terwijl ze de afrit Hondzocht voorbijrijdt. ‘Jonge speelsters als haar individueel begeleiden, dat zou ik echt graag doen. In onze sport ben je grotendeels aan je lot overgelaten. Persoonlijke voorbereiding op het seizoen, omgang met de media, carrièrekeuzes, er zijn zo veel domeinen waarin je echt wel wat hulp kan gebruiken. En makelaars houden zich alleen met contracten bezig. Tomas Van Den Spiegel heeft me al gesuggereerd om het zelf als makelaar te proberen, maar dat is echt niks voor mij. Misschien word ik gewoon trainer. Deze zomer was ik assistent-coach van de U19 op het EK en dat is me heel erg bevallen. We zien wel, ik ben nog volop aan het aftasten.’

'Jonge speelsters individueel begeleiden, dat zou ik echt graag doen. Tomas Van Den Spiegel heeft me al gesuggereerd om het als makelaar te proberen, maar dat is echt niks voor mij'

De rit van een klein uur zit erop. Ann Wauters parkeert voor haar huis, een strakke grijze villa die uitkijkt op het glooiende groen rond Kortrijk. Op slag is alles wat met basketbal te maken heeft verdwenen. Haar twee oudste kinderen komen buiten gehuppeld, hun armen nu al wijd open om haar om de hals te vliegen, en Lot loopt erachter aan, met de kleinste op de arm. Op het gezicht van Wauters niks dan geluk.

‘Ik denk wel dat ik ook zonder basketbal gelukkig geworden zou zijn, maar even gelukkig? Dat weet ik toch niet. Het basketbal heeft me veel zelfvertrouwen gegeven. Niet dat ik uitgelachen werd, maar als jong meisje was het echt niet leuk om zo groot te zijn. Je voelt je beperkt en je voelt je bekeken. Het basketbal maakte van die lengte iets positiefs, plots kon ik er iets mee doen waarop ik fier kon zijn.’

‘Dat ik er nooit mee geworsteld heb dat ik lesbisch was, heeft misschien ook wel met het basketbal te maken: ik voelde me helemaal geen uitzondering, ik was echt niet de enige. De sport heeft me ook voortdurend uitgedaagd om mijn grenzen te verleggen en me heel veel teruggegeven. Ik heb de wereld gezien, ontzettend veel mensen leren kennen, goed verdiend, en ik ben ook intens gelukkig geweest dankzij het basketbal. De emoties bij grote overwinningen, daar kan haast niks aan tippen. Dus nee: ik denk niet ik ooit zo gelukkig geweest zou zijn.’


Epiloog

Op zondag 4 oktober speelt Ann Wauters veertien minuten tegen Liège Panthers. Weer wint Braine met dertig punten verschil (81-51), maar weer draait het niet echt. Wauters maakt zich zorgen, want op 14 oktober start Braine in de EuroLeague tegen Wisla Krakau, in Polen. Gelukkig kan Castors op 6 en 7 oktober testen hoe ver het echt staat, tijdens de FIBA Supercup, die dit jaar in Braine plaats heeft. De winnaars van de EuroLeauge (Praag) en EuroCup (Villeneuve d’Asq) van vorig seizoen nemen het op tegen de runners up van die toernooien, Ekaterinenburg en Castors Braine.

In die Supercup verliest Castors Braine op dinsdag van USK Praag met 74-83. Negen punten verschil: dat is veel beter dan Wauters, coach Van Meerbeeck én de trouwe fans hadden durven hopen. Braine lijkt klaar voor Europa, Wauters ook. Ze heeft reden om redelijk tevreden te zijn en wil dat delen met de supporters, zoals altijd met haar kinderen aan de hand. Maar van één of andere steward mogen die het veld niet op. De clown vindt het zelfs nodig om Lot en de kinderen af te snauwen, wat de kinderen doet wenen. Voor het eerst in weken zie ik Ann Wauters écht kwaad. Haar ogen branden, haar spieren spannen, haar hoofd hangt nu boven dat van de steward als een buizerd boven een konijn. Als ze klaar is met hem, blijft hij stokstijf staan. Achteraf zegt ze: ‘Ik had hem iets kunnen doen.’ Ann Wauters speelt basketbal, maar moeder, dat ís ze.

De dag erop speelt Braine de troostfinale tegen Villeneuve d’Ascq, de ex-ploeg van Wauters, waarvan het vorig seizoen de finale van de EuroCup verloor. Het wordt 71-67. Zoals Marc Coucke had gezegd: ‘Met Wauters erbij wint ge die match.’

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234