Annelien & Stephanie Coorevits

Wat is er heerlijker dan de gewaarwording dat de wereld eindelijk nog eens ontsnapt aan het benepen beeld van hoe de dingen verondersteld worden te zijn? Beiden zijn blond en engelachtig mooi, en toen ik ze in de fotostudio bezig zag in maagdelijk witte jurken wonnen in mijn hoofd de meest vreselijke vooroordelen stormenderhand terrein.

Beiden zijn blond en engelachtig mooi, en toen ik ze in de fotostudio bezig zag in maagdelijk witte jurken wonnen in mijn hoofd de meest vreselijke vooroordelen stormenderhand terrein. Onwillekeurig hoorde ik ook weer hoe Stephanie in ‘De beste hobbykok’ zei dat het toch voor de hand ligt dat vrouwen de beste hobbykoks zijn, omdat zij het toch zijn die in de keuken staan. Ik vreesde dus het ergste toen ik aanschoof bij de zussen Coorevits, maar mijn angst werd meteen zalig ontkracht.

'Voor de scheiding van onze ouders waren wij Disney-meisjes'

Als ik Stephanie het ‘vrouwen in de keuken’-citaat voorschotel, priemen haar ogen zich in de mijne en herinnert ze me even aan wat ze daarover op haar blog schreef: ‘Ik hoop niet dat jullie mij nu beschouwen als het domme wicht dat zestig jaar strijd tegen seksisme in één zin kapotmaakt, maar het is wel wáár wat ik zei.’

Stephanie Coorevits «Ja, iedereen weet toch dat we allemaal wel werken en een eigen leven hebben, maar dat verder alles bij het oude is gebleven en het nog meestal de vrouwen zijn die in de keuken staan en thuis alles doen. Dat is toch geen nieuws.»

HUMO Voor de zekerheid schreef je wel ook nog: ‘Ik hoop niet dat jullie me arrogant vinden.’

Stephanie «Dat mag niet, hè. Dat is ons thuis goed ingepeperd. Ik weet nog dat ik aan de unief mijn studie psychologie afrondde met grote onderscheiding en daarna thuiskwam en zei: ‘Wow! Ik ben dus ik weet niet hoe slim!’ Mijn ouders zeiden meteen: ‘Het stinkt hier!’ Vooral onze vader heeft ons van jongs af met beide benen op de grond gehouden.»

HUMO Hij had een vlasfabriek.

Annelien Coorevits «We hebben daar allemaal aan de band moeten staan van hem, om te beseffen wat dat is. Omdat hij ook van nul begonnen is, van helemaal onderaan is opgeklommen tot waar hij nu staat.»

Stephanie «Aan de band moet je met je blote handen de onzuiverheden uit het binnenkomende vlas plukken.»

Annelien «Metaal en andere rommel. En die band rolt ik weet niet hoe rap. Het is echt gekkenwerk.»

Stephanie «Eén keer trok ik er iets uit wat leek op een groot stuk pluche, maar toen ik het in mijn handen had bleek het een klein katje te zijn.

»We kregen wel een beetje zakgeld, maar verder hebben we voor alles wat we wilden moeten werken.

»Onkruid wieden in de tuin.»

Annelien «De vijver schoonmaken. Hoe viezer de werkjes, hoe beter.»

Stephanie «We hebben veel gevloekt op die strenge opvoeding, maar achteraf gezien ben ik er heel blij mee. We zijn niet snel tevreden, zijn allemaal vechters.»

[FOTOSPECIAL_33797]

HUMO Die wél graag willen winnen. ‘Zelden werd de strever in mij zo hard getriggerd,’ schrijf je op je blog over ‘De beste hobbykok’. ‘In mijn wildste dromen wandel ik (nee: ‘schrijd ik!’) door de Green Mile met in mijn handen een gerecht, zo mooi, zo perfect... De chefs hebben onmiddellijk door: ‘Hier gebeurt iets bijzonders’. Ik plaats voorzichtig mijn bord neer op de tafel en op dat moment weerklinkt Engelengezang en Hoorngeschal.’

Stephanie «Daar droomt toch iedereen van! Maar ik relativeer mezelf daarna wel meteen, hè, en dan schrijf ik: ‘Ik kan me vanaf morgen laten behandelen voor een narcistische persoonlijkheidsstoornis of mezelf in de handen wrijven dat ik al zo ver geraakt ben.

»Dat vind ik moeilijk aan die blog, dat ik wil zeggen wat ik denk, maar toch ook wil dat mensen me leuk vinden. Weet je dat ik in de supermarkt geen kant-en-klare humus meer in mijn kar durf te leggen, omdat ik bang ben dat de mensen dan zullen denken: ‘Maakt die haar humus niet eens zelf?’»

HUMO Dat je Miss België was, Annelien, belette jou ook niet om te zeggen wat je dacht. Toen je de kroon opgezet kreeg, zei je: ‘Zo moet Jezus zich gevoeld hebben.’

Annelien «Erg, hè. Ik mocht dat niet gezegd hebben, maar die kroon deed zo'n pijn.»

HUMO Je bent daarna zelfs bijna ontslagen wegens je uitspraken.

Annelien «Dat was nadat ik op het autosalon had gewerkt. Ze waren me daar komen interviewen, hadden me gevraagd hoe het was, en aangezien ik niet van massa's hou, had ik gezegd: ‘Het is hier niet echt mijn ding.’ Daar was mijn sponsor helemaal niet blij mee. Ik ben toen op het matje geroepen en er is inderdaad sprake geweest van ontslag.

»Ik heb me toen echt moeten leren inhouden. Het is natuurlijk zo dat de titel van Miss België enorm veel deuren voor me heeft geopend, maar het heeft me ook geremd in mijn spontaniteit. Ik ben het gewend om te zeggen wat ik vind. Meer nog dan Stephanie. Ik flap het eruit. Zij denkt eerst, ik denk niet.»

HUMO Stephanie was anders ook wel flink aan het vloeken toen ze in ‘De beste hobbykok’ een ijskast met vlees voorgeschoteld kreeg en niet wist wat ze daarmee aan moest.

Annelien « Ja, jij vloekt veel.»

Stephanie «Dat hoor ik al van toen ik klein was, dat ik een driftkikker ben. In jullie ogen blijf ik het seutje dat van alles bang is en ineens ontploft als het haar te veel wordt. Terwijl ik zo niet meer ben. Ik ben veel beheerster dan vroeger.»

HUMO Je lijkt de stress inderdaad steeds de baas.

Stephanie «Ik ben nog altijd wel onzeker, denk snel: ‘Is wat ik doe voldoende? Vonden de mensen het wel oké?’ Daarin lijk ik een beetje op mijn moeder. Maar als ik weet dat ik iets kan, ben ik wél zelfverzekerd.»


Bekijk een fragment van Stephanie Coorevits uit 'De slimste mens'


Gouden pump

HUMO Wanneer wist je zeker: ‘Koken, dat kan ik.’

Stephanie «Eigenlijk pas echt sinds ik aan ‘De beste hobbykok’ meedoe.»

Annelien «Daarom heeft haar man haar ook ingeschreven, om haar wat meer zelfvertrouwen te geven.»

'Stephanie in ‘De beste hobbykok’, waar ze wel­ eens durft te vloeken: ‘Dat hoor ik al van toen ik klein was, dat ik een drift­ kikker ben.’ '

Stephanie «Annelien kan ook heel goed koken. Misschien meer de klassieke keuken, maar toch. Zij haalde dan ook de halve finale van ‘Masterchef’.»

Annelien «Voor ons is koken nooit een opdracht. Ik vind het heerlijk om mensen te verwennen en hen achteraf te horen zeggen dat het lekker was.»

Stephanie «Ik denk echt dat het iets genetisch is. Allebei mijn oma's kookten graag: ik smulde van hun duifjes en paling in het groen. Iederéén bij ons kookt. Onze vader ook. Ma was lerares en als zij en wij woensdagmiddag thuiskwamen, had mijn vader altijd verse frieten en americain gemaakt.»

Annelien «Ja, maar bij jou is het toch nog anders. Als jij iets maakt, is het altijd een kunstwerk. Dat hebben wij niet. Jij bent ook de enige die echt in het culinaire geïnteresseerd is.»

Stephanie «Dat is waar. Ik lees kookboeken als avondliteratuur, lees alle foodblogs, zoek alle kruiden of ingrediënten die ik niet ken op. Ik probeer alles uit, wil alles proeven – als kind al. Als we op restaurant gingen koos Annelien altijd voor spaghetti of lasagne, maar ik nam altijd iets wat ik níét kende.»

HUMO Annelien poseerde dan alweer op haar achtste.

Stephanie «Zij was altijd het prinseske, hè. Iedereen was altijd vertederd door Annelien. Ze was zo...»

Annelien «Schattig! Ik was altijd schattig.»

Stephanie «En ze had ook nog karakter. Dat was de ideale combinatie. Maar ze had wel nooit zo'n moeilijk karakter als Liselotte, haar tweelingzus, en ik. Zij was als kind al iemand die makkelijk met iedereen praatte en altijd bij iedereen in de smaak viel. Zij was helemaal niet onzeker, lijkt meer op mijn pa. Annelien en pa zijn altijd heel close geweest.»

Annelien «Ik wou altijd met pa mee naar de fabriek, wou met hem op de tractor zitten en op de aanhangwagen.»

Stephanie «Zij is na de scheiding van mijn ouders ook bij hem gaan wonen. Ze hebben hetzelfde karakter: allebei bemiddelaars die vóór alles de harmonie willen behouden en iedereen op hun gemak kunnen stellen. Daarom ging ze ook communicatiemanagement studeren, en heeft ze ook even geprobeerd om de politiek in te gaan – al was dat ook omdat het een beetje de droom van onze vader was.»

Annelien «Open VLD had al vier jaar aan mijn kop gezeurd of ik niet voor hen wou opkomen. Ik was negentien, aan het afstuderen en mijn vader zag het wel zitten, dus ik dacht: ‘Waarom niet?’ Ik heb geen campage kunnen voeren omdat ik in mijn examens zat en haalde toch meer dan 7.000 stemmen. Daarna heb ik niks meer van Open VLD gehoord.»

HUMO Je hebt nu veel werk als model, en won dit jaar de Gouden pump voor de mooiste voetbalvrouw. Je man olivier deschacht had daar op Twitter hard voor gelobbyd. Was hij trots?

Annelien «Tuurlijk. Al is hij niet het type dat een vrouw overlaadt met complimenten.»

Stephanie «Als kind poseerde je ook al graag. Weet je nog die fotografe tijdens de communie van onze broer? In plaats van foto's van de communicant te maken, wou ze alleen nog maar jou voor de camera.

»Annelien was zich ook altijd aan het verkleden. Als ze bij ons overgrootmoeder was – ook een hele fiere vrouw die tot vlak voor haar dood van mooie juwelen en moderne kleren hield – dan vloog Annelien meteen haar kasten en haar juwelendozen in.»

Annelien «Alle vrouwen in onze familie zijn fier. Wij vinden allemaal dat je er verzorgd moet uitzien als je buitenkomt. Mensen die zich daar niks van aantrekken begrijp ik echt niet.»

Stephanie «Lot en jij hebben dat wel meer dan ik.»

Annelien «Bij jou is dat met de jaren toch ook gegroeid?»

Stephanie «Ik schminkte me vroeger nooit, ga nog altijd 's morgens naar de bakker in een joggingbroek.»

Annelien «Ik niet. Ik zal ook altijd mascara op doen.»

HUMO Je moeder zei ook al dat zo'n missgedoe niks voor Stephanie zou zijn.

Annelien «Nee. Maar waarom? Omdat je de hele tijd met iedereen moet babbelen, altijd moet lachen en vriendelijk zijn. Ik kan dat, zelfs als ik een slechte dag heb. Stephanie kan dat niet. Als zij een slechte dag heeft, blijft ze thuis. Als iemand dan durft binnen te komen, krijgt hij meteen een snak en een beet.»

Stephanie «Mja. En het stoort me ook dat vrouwen in die verkiezingen gereduceerd worden tot poppen. We hebben jaren gestreden om méér te zijn dan een opgemaakt wezen dat thuiszit en zwijgt, en dan worden we toch weer naar af teruggestuurd. Dat is echt niks voor mij. Annelien is een heel atypische miss. Dat ze bijna ontslagen is wegens haar meningen vond ik super. Was ze écht ontslagen, dan zou ik nog trotser op haar zijn geweest.»

HUMO Het is toch hemeltergend dat er in de tijd dat jij miss België was berichten over je verschenen als: ‘onze miss is dik aan het worden.’

Stephanie «Het ergste was die journalist die schreef: ‘Miss België laat het buikje hangen.’»

Annelien «Dat was toen ik voor de Miss Universe-verkiezingen in Mexico zat. De ongelukkigste maand van mijn leven.»

Stephanie « Daarna ben je ook veranderd, vind ik. Annelien was altijd heel zelfzeker en vrolijk, voelde zich goed in haar vel: ‘Ik ben wie ik ben’. Het is te nemen of te laten. Maar in Mexico heb je een deuk gekregen.»

Annelien «Dat is juist. Ik ben mezelf daar anders gaan bekijken. Ik kwam recht uit Wevelgem, in mijn jeans, zeg maar, in zo'n irreële wereld terecht.»

Stephanie «Ik weet nog dat je vertelde over je eerste ontbijt. Dat jij daar aanschoof met een bord met spek en eieren en voor de neus van de andere meisjes alleen maar een klein stukje fruit zag liggen.»

Annelien «Die meisjes daar waren van kleins af in een school gestopt om Miss Universe te worden. Ze hadden aan alle kanten aan zich laten sleutelen, waren gewoon helemaal miskweekt. Maar die achterlijke Donald Trump had natuurijk alleen maar oog voor hen, en gaf mij zo'n scheve blik van: ‘Jij bent helemaal niets.’ Ik weet ook nog dat een jurylid, een baas van een modellenbureau tegen me zei: ‘Eventueel heb ik wel wat werkjes voor je, maar dan zal je eerst echt wel iets aan die neus moeten doen. En dáár zat ik dus een maand tussen. Ik mocht nergens anders heen, mocht het hotel niet uit, mocht zelfs niet van mijn verdieping af. Ik voelde me er elke dag kleiner worden.»

Stephanie «Tot dan had Annelien nooit complexen gehad.»

Annelien «Of ik cellulitis had, wel of geen borsten, ik stond daar niet bij stil.»

Stephanie «Iedereen vond Annelien altijd een super meiske, mooi en spontaan en dat was ook zo.»

Annelien «Maar daar moest ik mezelf moed inspreken: ‘Je bent oké. Je bent niet lelijk.’

»Ik bén daar ook wel vier kilo aangekomen. Tja, wat moet je anders doen dan eten als je alleen op je kamer zit en je je ellendig voelt. En dan ben ik – en dat had ik nooit moeten doen – ook die blogs beginnen te lezen waarop een heleboel nare dingen over me stonden.»

Stephanie «Ze heeft zich dat heel erg aangetrokken.»

Annelien «Ik ben opgegroeid onder de kerktoren, met een supergoeie vriendenkring: ik wist echt niet wat ik las. Ik zat natuurlijk ook nog in mijn puberteit en ben toen vreselijk aan mezelf beginnen te twijfelen. En dat is zo gebleven. Het gevoel van ‘ik ben wie ik ben’ heb ik nooit helemaal teruggevonden. Ik vind dat jammer.»

HUMO Je werkt nog altijd als model. Waarom ben je die wereld niet ontvlucht?

Annelien « Omdat ik defilés en fotoshoots superleuk vind, van die kleren en accessoires hou.» Stephanie «Ze is nog altijd dat meisje van vroeger dat zich graag verkleedt.»

Annelien «Het enige vervelende is dat ik wegens dat etiket van Miss België nog altijd in elk interview moet bewijzen dat ik geen domme pop ben. Het is precies alsof ik geen karakter mág hebben.»

HUMO Had je dat niet een beetje kunnen voorspellen toen je aan je missavontuur begon?

Stephanie «Het was niet haar idee om mee te doen. Haar vriendin wou deelnemen maar wilde niet alleen gaan.»

Annelien «En dan schop je het opeens tot Miss West-Vlaanderen en, ja, als je eenmaal in de race zit, wil je winnen, hè.»

Stephanie «We willen allemaal uitblinken. Elke keer als ik een ronde verder ben in ‘De beste hobbykok’, zegt mijn vader: ‘Kind, we zijn nu al heel trots, maar het zou toch goed zijn als je zou winnen.’ Hij kalmeert wel even als ik zeg: ‘Maar ik wil niet dat je teleurgesteld bent als dat niet zo zou zijn. Want dan zou ik het gevoel hebben dat ik gefaald heb.’ ‘Tuurlijk niet,’ zegt hij dan meteen. Maar tien minuten later neemt hij weer een bocht en zegt: ‘Stel dat je zélf mag kiezen waar je zou eindigen?’ En als ik dan zeg: ‘Natuurlijk wil ik winnen,’ fleurt hij op en zegt: ‘Voilà! Ik had niet anders van je verwacht.’

Annelien «Maar hij wil dat ook omdat hij denkt dat winst in zo'n wedstrijd een goeie springplank kan zijn om iets te bereiken. Hij zou graag willen dat Stephanie iets kan doen dat ze echt graag doet.»

HUMO Je bent kinderpsychologe en werkt in de jeugdrechtbank. Doe je

dat dan niet graag?

Stephanie «Het is een heel interessante job, maar ook heel zwaar. Ik werk met jongeren die door de jeugdrechtbank gedwongen in de psychiatrie worden geplaatst. Ze worden van de straat – waar ze eigenlijk graag zijn – geplukt door een jeugdrechter die zegt: ‘Zo, en nu ga je twee weken in een gesloten inrichting zitten.’ En dan kom ik binnengehuppeld en zeg: ‘Vertel 't allemaal maar eens aan mij.’ Die jongeren denken natuurlijk allemaal ‘Fuck off’, en beginnen me in het ergste geval zelfs te bedreigen. Ik heb ook geen tijd om een band met hen op te bouwen en echt iets voor hen te doen. Dus ik moet mijn energie voornamelijk halen uit mijn leuke collega's, of een hardnekkige wereldverbeteraarsmentaliteit.»

HUMO En die heb je niet.

Stephanie «Die had ik zeker wél. Daarom ben ik psychologie gaan studeren, maar in mijn huidige job verlies je die instelling op de duur wel wat.»

HUMO Je moeder vertelde al vaak dat jij er een beetje het slachtoffer van bent geworden dat er na jou plots een tweeling werd geboren.

Stephanie «Ze zegt dat, ja. Ik weet ook wel waarom ik mijn karakter heb. Ik moest na de geboorte van Liselotte en Annelien de hele tijd aftasten: ‘Waar is mijn plaats? Waar pas ik?’ Dat is natuurlijk zo.»

'Annelien met echt­ genoot Olivier Deschacht en dochter Elena: ‘Olivier is niet het type dat een vrouw overlaadt met complimenten'

HUMO Is je moeder ook een vechter?

Annelien «Mama heeft heel veel in haar mars. Ze is een heel mooie vrouw, een heel lieve moeder die ook nog eens fulltime werkte en ons daarnaast super heeft opgevoed. Maar ze is ook heel onzeker en heeft veel bevestiging nodig. En dat maakte het, denk ik, niet altijd even gemakkelijk om met haar te leven. Dat beseft ze zelf ook nu.

»Zij zou in elk geval nooit met een man zoals Olivier kunnen leven (lacht). Stephanie ook niet, trouwens. Zij heeft een man die haar heel veel zelfvertrouwen geeft.»

Stephanie « Ja, zonder dat hij een pantoffel is. Hij is ook één blok testosteron, heel trots en koppig. Na tien jaar vechten we nog altijd over wie de baas is.

»Het is wel waar dat ik niet zo zeker ben, maar mijn moeder was emotioneel afhankelijk, en dat wil ik niet zijn. Ik heb een hele toffe man, met hem zijn geeft een meerwaarde aan mijn leven, maar ik wil zeker zijn dat ik gewoon verder kan als het spaak loopt tussen ons. Ik wil bestaan los van hem.

»Dat ik daar zo veel belang aan hecht heeft natuurlijk met de scheiding van mijn ouders te maken. Daarvoor waren wij echt Disney-meisjes. We keken alleen maar naar Disney-films, dus ons beeld van een relatie was: de prins komt op zijn paard, schaakt je en neemt je mee. En daar stopte het verhaal. We hebben nooit nagedacht over: ‘En wat nadat de prins Sneeuwwitje wakker gekust heeft? Wat als de verliefdheid gedaan is en reality kicks in?’ Daar worstelen we alle drie mee, met: ‘Oké, de prins heeft zijn masker afgezet en is soms gewoon een eikel. Hoe gaan we daar mee om?’»

Annelien «Onze reactie is, denk ik, dat we vrij hard geworden zijn. Ik weet soms niet of dat wel zo goed is.»

Stephanie «We zijn gewoon realistisch.»

Annelien «Je hebt wel gelijk als je zegt dat je los van je man moet kunnen bestaan. Ik ben daar ook wel bang voor, ik zit in een afhankelijker positie.»

HUMO Je dochter Elena is er ook al snel gekomen. Terwijl je moeder, die ook vroeg kinderen kreeg, achteraf besefte dat haar jeugd wel heel snel voorbij was.

Stephanie «Elena kwam een beetje sneller dan voorzien. Ik weet nog goed hoe je me die eerste echografie gaf – met een blik van complete angst.»

Annelien «Ik was in eerste instantie heel kwaad toen ik al zo snel zwanger bleek. Ik vind het nog steeds niet makkelijk om een evenwicht te vinden tussen moeder zijn en mijn eigen ding doen. Zeker met een man als Olivier. Ik zou geen man willen die aan mijn voeten ligt, hè, maar...»

Stephanie «Olivier is een door en door goeie kerel. Zoals hij voor je verjaardag dat verrassingsetentje heeft georganiseerd, dat was echt zo lief. Maar hij zit wel heel erg in zijn eigen wereld. Annelien moet moeite doen om hem daar af en toe uit te trekken.»

HUMO Anderlecht is kampioen. Beleef je die euforie mee?

Annelien «Jaaa, vooral omdat dat voor mij betekent: een vakantie zonder stress! Eindelijk.»

HUMO Ook over bevallen had Annelien een uitgesproken mening: ‘Een man moet daar niet bij zijn,’ zei je, ‘dat is slecht voor je seksleven.’

Stephanie «Daar heeft ze veel reacties op gehad.»

Annelien «Ik ben het zelfs moeten gaan uitleggen in ‘Koppen’.»

Stephanie «Chapeau dat je dat gezegd hebt.

»Ik wil ook zeker niet dat mijn vent tussen mijn benen staat toe te kijken hoe ik een voetbal uit mijn vagina pers.»

Annelien «En dan zegt de gynaecoloog: ‘En dan nu even een knipje.’»

Stephanie «En dan heb je geen controle meer over je sluitspieren, met alle gevolgen van dien.»

Annelien «En drie weken later zegt je vent dan: ‘Kom lieveke, even naar de slaapkamer?’»

Stephanie «Ik begrijp ze niet, mannen die alles met de camera filmen. Wanneer vertoon je dat in godsnaam? Zeg je, als je kind later met z'n eerste lief thuiskomt: ‘Zullen we even een familiefilmpje kijken?’»

HUMO Wil jij kinderen, Stephanie?

Stephanie «Niet per se. Een kind is zo belangrijk dat ik vind dat je het eigenlijk pas mag krijgen op een moment dat je zo tevreden bent over jezelf dat je kan denken: ‘Jij verdient mijn wereld en ik kan me nu in functie van jou stellen.’ Ik wil mijn kind nooit het gevoel geven: ‘Mama was gelukkiger vóór jouw komst.’ Maar misschien denk ik er te veel over na.»

Annelien «Ja. Je denkt er veel te veel over na. Daar ben ik wel heel zeker van: zodra je kind er is, weet je dat het goed is.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234