null Beeld

Anohni: 'Mijn muziek is zoals het paard van Troje, een mooi cadeau dat bij nader inzien vol netelige kwesties zit'

Zes jaar na ‘Swan Lights’, de plaat die de voorlopige zwanenzang van zijn/haar Johnsons inluidde, is transgender Antony herrezen als Anohni. En dat is niet het enige wat veranderd is: op ‘Hopelessness’ geeft ze haar betrokkenheid bij dit krakende tijdsgewricht vorm middels elektronische, tussen zoet en overdonderend stuiterende popmuziek met even donkere als lucide teksten. Een radicaal meesterwerkje, als u het ons vraagt.

Anohni «Alle muziek die ik tot nu toe gemaakt heb, lag min of meer in dezelfde lijn – het was pastorale muziek, veel piano en strijkers, en niet iets wat je vaak op de radio hoorde. Maar ik heb gemerkt dat het onderscheid tussen subculturen en mainstream zo goed als verdwenen is: iedereen – ik ook – luistert tegenwoordig naar hetzelfde handvol tracks, die ons via alle mogelijke internetkanalen tegelijk bereiken.

»Het geluid van die tracks wordt ook alsmaar verleidelijker: het zijn snoepjes voor het oor, gemaakt om tersluiks je hoofd binnen te dringen en daar niet meer weg te gaan. Ik wilde me dat geglazuurde popgeluid eigen maken, om er vervolgens een heel andere inhoud aan vast te knopen.»

- Popmuziek met vervaarlijk blikkerende tanden?

Ahnohni «Ik dacht eerder aan het paard van Troje: ik wil de mensen een mooi cadeau geven, dat bij nader inzien vol netelige kwesties zit. Ik heb me in interviews vaak genoeg moeten uitsloven om mijn wereldbeeld uitgelegd te krijgen aan de hand van mijn songs – men kon er moeilijk bij dat onder die pastorale muziek ook venijnige politieke en socio-culturele kritiek kon zitten. Dit keer moest het duidelijker.»

- Dit is dan ook je politiek meest agressieve plaat.

Anohni «Veruit, ja. Deze plaat bevat mijn visie op de tijd waarin we leven. Ze gaat over wat er vandaag gebeurt, over de ongeziene problemen waarmee we te maken hebben. En wat we moeten doen als we met deze wereld verder willen. Er wordt veel van ons verwacht.»

- In de clip voor ‘Drone Bomb Me’ maakt Naomi Campbell haar opwachting. Ze lijkt de kijker te verleiden, maar de tekst die ze lipt – jouw tekst – is heel donker.

Anohni «Het is niet donker, maar de waarheid. Ik heb geprobeerd de gevolgen te vatten van Obama’s dronecampagne in het Midden-Oosten. Weet je nog hoe we Obama’s voornemen om Guantánamo te sluiten toejuichten? Wat hij daarmee echt wilde zeggen, was blijkbaar dat de Amerikanen vanaf dat moment geen vijanden meer zouden gevangennemen – ze zouden ze gewoon opblazen vanuit de lucht. En wat wil het geval? Acht jaar en duizenden luchtexecuties later bestaat Guantánamo nog altijd.

undefined

null Beeld

»Als je iemands ouders doodt, zoals in ‘Drone Bomb Me’, kan het generaties duren voor die wonden geheeld zijn. Zeker als het om onschuldige burgers gaat. Denk maar aan de slavernij en de genocide van de Native Americans bij ons, waarvan zoveel mensen eeuwen later nog altijd de pijn voelen. Wel: we zijn het Midden-Oosten nu al jarenlang aan het verwonden – opnieuw en opnieuw, en allemaal in de naam van een zogenaamde ‘vredevolle oplossing’ en het streven naar een meer rechtvaardige maatschappij.»

- Maar Naomi Campbell is wel fantastisch, niet?

Anohni «Ongelofelijk, hè, zoals ze het speelt? Het idee van de clip is niet nieuw, je had in de jaren 90 al bands die een topmodel hun song lieten lippen om zoveel mogelijk mensen te bereiken. Daar werd toen heel sceptisch over gedaan, maar ik vind het wel mooi. Ik lever mijn inbreng – de tekst en melodie – en dan levert Naomi de hare – haar schoonheid, en de manier waarop ze bezit neemt van de ruimte. Ik ben gék op die clip. En ik wil ook veel mensen bereiken.»

- Terug naar Obama: heeft hij je zo hard ontgoocheld dat je ook nog eens een song over hem hebt geschreven?

Anohni «Niet per se, maar... Het nummer ‘Obama’ gaat eigenlijk net zo goed over mijn eigen naïviteit. Hoe heb ik ooit kunnen denken dat één persoon alle problemen zou oplossen die we de afgelopen eeuwen gecreëerd hebben? We verkiezen iemand tot president, we geven hem de Nobelprijs, en klaar: alles wat duizenden criminele en egoïstische individuen al die tijd hebben beraamd en hopeloos scheefgetrokken, zal die ene nu wel weer rechttrekken.

»Los daarvan vind ik wel dat Obama wat moediger had kunnen zijn. Maar de grote vraag is: ‘Hebben wíj de kracht?’ Hebben we het nog in ons om het roer om te gooien? Want het gaat niet om één issue, maar om honderd issues, die allemaal met elkaar verbonden zijn. We kunnen ze niet één voor één aanpakken, én we kunnen het ook niet land per land doen. Als we niet gaan samenwerken, hebben we nog maar een korte toekomst voor ons. En we sleuren de hele planeet met ons mee. Zou het niet triestig zijn mocht de mens in zo’n korte tijd vernietigen wat de natuur in miljoenen jaren heeft opgebouwd?»

- Is de toestand hopeloos? Want zo heb je je plaat genoemd: ‘Hopelessness’.

Anohni «Ik weet het niet. We hebben allemaal momenten waarop we het niet meer zien zitten. Hopeloosheid is een gevoel, weet je, geen feit. En wat ik over gevoelens heb geleerd, is dat je er doorheen moet, dat je ze moet verwerken om iets te kunnen veranderen.

»Het kwam er voor mij op aan m’n eigen medeplichtigheid onder ogen te zien. Ik heb ooit een cursus gevolgd over de aidsepidemie in de jaren 80, en toen heb ik geleerd dat mensen in drie fases reageren op zo’n epidemie: ontkenning, schuld en angst. Eerst ontkennen we het probleem – wat we ook heel lang met het milieu gedaan hebben – daarna gaan we iets of iemand de schuld geven: de overheid, de economie, de industrie. ‘We móéten wel elke dag met de auto naar het werk.’ ‘We kúnnen niet anders dan in plastic verpakte etenswaren kopen.’ Honderd jaar doorgedreven consumentisme en een oprukkende wegwerpcultuur hebben bij iedereen sporen nagelaten. Maar toch zullen we onszelf elk afzonderlijk de vraag moeten stellen: ‘Hoe kan ík niet langer deelnemen aan de vernietiging van de aarde?’»

- Is Donald Trump de...

Anohni (onderbreekt) «Wacht even, ik ben nog niet klaar. Zodra ik m’n eigen verantwoordelijkheid onder ogen had gezien, was m’n volgende vraag: ‘Welke actie kan ik ondernemen?’ Ik ben een artiest en dus heb ik, hoe je het ook draait of keert, een zekere invloed. Ik ken ook niet alle antwoorden, maar ik kan proberen de vragen in muziek te vatten. Ik kan een platform creëren voor de mensen, iets waar ze hun eigen ideeën aan kunnen aftoetsen. Ik kan en wil niemand veranderen, maar ik kan mensen die zelf al een eerste stap in de goeie richting gezet hebben, wel een krachtige soundtrack bieden, muziek waarin ze de kracht vinden om actie te ondernemen.

»Wat wou je weten over Trump

- Is hij de ultieme nagel aan de doodskist van Amerika?

Anohni «Dat weet ik niet, ik kan niet in de toekomst kijken. Ik weet wel dat hij heel autoritair en lichtgeraakt is, en dat we de afgelopen dertig jaar het klimaat gecreëerd hebben voor een machtsfiguur als hij. Het doet me heel erg denken aan Duitsland in de jaren 30 van de vorige eeuw: de verbitterde arbeidersklasse, het slinken van kansen voor een groot deel van de bevolking, dat we de verantwoordelijkheid daarvoor bij de immigranten leggen. Terwijl: de voornaamste reden voor de economische problemen van 99 procent van de mensen, ligt bij die andere 1 procent. Alles wat we sinds Reagan gedaan hebben, is geld omhoogduwen, naar de bovenste echelons van de samenleving. En die tendens bereikt nu zijn hoogtepunt: terwijl de arbeidersklasse z’n woede massaal richt op mensen die het net zo moeilijk hebben als zij – de migranten, de slinkende middenklasse – lachen de rijken zich een breuk.»

- Tot slot: waarom heb je je naam veranderd van Antony in Anohni?

Anohni «Ik gebruik de naam nu al een paar jaar privé. Ze komt voort uit een verlangen om mezelf als transgender een eigen identiteit te geven. Ik heb altijd over mezelf gepraat als een transgender, maar ik heb nooit de moed gehad om van de mensen te vragen dat ze dat ook zouden doen. Nu ik ouder word, wil ik dat wel doen. Ik wil ook hierin m’n waarheid nog duidelijker poneren. Anohni is m’n échte naam.

»De naam van Antony gebruik ik dus al een tijd niet meer, al sluit ik niet uit dat ik de groepsnaam Antony & The Johnsons wél nog eens laat opduiken. Dat zou grappig zijn: dan ben ik Anohni, leadzanger van Antony & The Johnsons (lacht).»

© The Interview People

Vertaling en bewerking:

Nicolas Quaghebeur


Beluister 'Drone bomb me' van de nieuwe plaat:

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234