Anthony Kiedis over zijn dadendrang en de nieuwe Red Hot Chili Peppers

De Red Hot Chili Peppers zijn klaar voor een nieuw tijdperk: hun elfde schijf, ‘The Getaway’, klinkt luchtiger dan al wat voorafging, ondanks de karrenvrachten ludduvuddu die Anthony Kiedis erop kwijt moest – ‘Ik voel me al véél beter’. Voor de nieuwe Europese tournee, die de Peppers volgende week naar Rock Werchter brengt, heeft hij zich een beeldige pornosnor aangemeten.

'Ja, ik voel me aangetrokken tot jongere mensen. En soms komt er wat van'

- Is dit je eerste interview?

Anthony Kiedis «Het eerste van vandaag.»

- Dan ben ik degene die het voor de anderen mag verpesten.

Kiedis «Mmm... Meestal is het eerste interview wel het beste. Daarna gaat het snel bergaf.»

- Bij de meesten is het net andersom. Ze moeten zich nog opwarmen.

Kiedis «Aha. Ik niet: mijn hersenen lekken uit mijn oren wanneer ik aan het laatste interview toe ben. Maar veel hangt natuurlijk af van de vragen.»

- Ik zal mijn best doen. Wat denk je van deze: waarom moesten jullie forfait geven voor het Weenie Roast-festival vorige maand in Irvine?

Kiedis «We haten het om een optreden te moeten afgelasten, echt waar. Maar ik had al 24 uur niet geslapen, ik stoomde van de koorts en zag eruit als een spook. Ik ben toch nog naar het festival gereden, een rit van twee uur. Ik dacht: ‘Dan sta ik er maar als een spook, Josh (Klinghoffer, red.) en Flea moeten de sfeer er maar in krijgen.’ Ik was backstage mijn stem aan het opwarmen, maar ik kon amper op mijn benen staan, en toen mijn verpleegster me bezig zag, zei ze: ‘Wij gaan nú met jou naar het ziekenhuis.’ Best wel een verstandige beslissing: toen we daar aankwamen, raakte ik niet meer overeind: alles zat geblokkeerd vanbinnen.»

- Heb jij dan een privéverpleegster?

Kiedis «Het is een vriendin van me, één van mijn beste vriendinnen eigenlijk, en bovendien een zeer bekwame verpleegster. Soms reist ze mee om op de jongens te letten, maar dan meer als... een vriendin (lacht). Ze is geweldig.»

- Ik heb je bezig gehoord in ‘Jonesy’s Jukebox’, de Amerikaanse radioshow van Sex Pistols-gitarist Steve Jones. Die anekdote van Henry Rollins die het zweet van zijn eigen sokken opdronk, kende ik niet.

Kiedis «Echt gebeurd. Als hij op Weenie Roast was geweest, had hij me vast kunnen genezen met zijn sokken. Maar kom, ik ben aan de beterhand.»

''The Getaway' is beter dan alles wat we gemaakt hebben na 'Californication'.'

- Dat je werd afgevoerd, ging de wereld rond, maar niet dat je snel weer beter was. De teneur was meer: ‘Lemmy, Bowie, Prince... en nu Anthony Kiedis?’

Kiedis «Ooit zal ik David Bowie vervoegen op zijn wolk, rond welke planeet hij ook aan het zweven mag zijn. Dat zou een fantastisch eindstation zijn, maar daar ben ik nog niet klaar voor. Ik ben nog kerngezond, om zo te zeggen. Dus, David, je zult nog even moeten wachten, maar ik mis je en ik hou van je, en ooit zie ik je terug.»

- Jullie speelden zijn ‘Cracked Actor’ op een fundraisingevent voor Bernie Sanders. Staat het op de setlist voor de nieuwe tournee?

Kiedis «Het was moeilijker om te spelen dan we dachten. Nu ja, het was oké, maar ‘Starman’ zou ons beter afgaan. Alleen: veel bands spelen dat al. Josh kan er wel iets moois van maken op gitaar, misschien doen we het toch. We hebben ook al ‘Panic in Detroit’ geprobeerd. Allemaal moeilijke songs om te spelen. David had een speciale, unieke groove.»

- En Mick Ronson was een fantastische gitarist.

Kiedis «Zeker. Maar David kon zíngen. Zíngen, man.»

- Klopt het dat jullie hem hadden gevraagd om ‘By the Way’ en ‘Stadium Arcadium’ te producen, en dat hij had geweigerd?

Kiedis «Yup. Bij elke nieuwe plaat vragen we ons af wat we kunnen doen om het opwindend en interessant te houden voor onszelf. We hebben het al minstens drie keer aan Brian Eno gevraagd – hij heeft telkens nee gezegd. Vóór de opnames van ‘Californication’ polsten we Daniel Lanois, en hij zei nee nog vóór hij de demo had gehoord. Een dag later belde hij terug: ‘Ik heb de demo beluisterd en ik wil die plaat toch doen.’ Waarop ik: ‘Te laat, we hebben Rick Rubin.’ Dat draaide gelukkig goed uit. Maar David Bowie bewonderden we allemaal, hij was een tovenaar in de muziekkunst die zichzelf telkens opnieuw uitvond. Hij schreef ons heel attente brieven waarin hij uitlegde waarom hij niet kon, een echte gentleman. Niet zo’n kerel die jou zonder enige uitleg afscheept.»


Op zoek naar ongemak

- Waarom heet de nieuwe plaat ‘The Getaway’? Naar de film van Steve McQueen? Of naar de song van Hillary Duff?

Kiedis «Ik had kunnen weten dat er nog een song met die titel moest zijn. Dus ja, doe maar Hillary Duff (lacht). Nee, ik heb de titel van die film altijd mooi gevonden, en Steve McQueen was top: hij was ook van Malibu, en hij hield van motoren, net als ik. Onze song gaat over dat moment waarop je met iemand kunt ontsnappen en je je met elkaar verbonden voelt, terwijl je samen in de auto naar muziek luistert, onbereikbaar voor de rest van de wereld. ‘Weet je wat?’ dacht ik. ‘Een kleine ode aan Steve McQueen zou hier wel op zijn plaats zijn.’ Ik dacht ook dat het onze eerste single zou worden, en toen dat niet het geval bleek te zijn, stelde ik voor om er de titel van de plaat van te maken. Dat vond iedereen prima.»

- De vorige, ‘I’m with You’, dateert van 2011. Is dit het begin van een nieuw tijdperk voor de band?

Kiedis «Absoluut. Er is één en ander veranderd, zoals je weet. John (Frusciante, red.) heeft na de ‘Stadium Arcadium’-tournee de Peppers verlaten, maar gelukkig hebben we Josh gevonden. Hij is bezeten, gedreven, gepassioneerd en geïnspireerd – toch de meeste dagen van de week (lacht). De eerste plaat met hem was meer een kennismaking – zo gaat het altijd, hoor. Nadat John er in 1988 bij was gekomen, namen we ‘Mother’s Milk’ op. Een acceptabele plaat, maar niet zo goed als de tweede die we met hem opnamen, ‘Blood Sugar Sex Magik’. Ik heb het gevoel dat ‘The Getaway’ de ‘Blood Sugar Sex Magik’ van Josh is. En Brian Burton (producer, ook bekend als Danger Mouse van Gnarls Barkley, red.) heeft zichzelf helemaal gegeven –hij is het type dat als eerste aankomt en als laatste vertrekt: ‘Laat mij nog maar wat luisteren en nadenken, misschien kunnen we het nog beter doen klinken.’ Zoals Kobe Bryant nog drie uurtjes traint als iedereen al naar huis is.»

- Het is wel een hele verandering na 25 jaar en zes platen met Rick Rubin.

Kiedis «Soms moet je het ongemak opzoeken om je diepere zelf te vinden, en ons ongemak heette Danger Mouse. We waren er ook klaar voor om een risico te nemen met iemand die we niet zo goed kenden en die op een heel andere manier werkt. Hij daagde ons uit en dat was net wat we nodig hadden. Hij heeft een andere opnametechniek dan Rick – zijn instrumentatie, zijn geluid, zijn loops: allemaal net een beetje anders. Iets ambachtelijker ook, en dat gaat goed samen met rock-’n-roll. Maar ik hou van Rick en we zullen zeker nog samenwerken – als hij tenminste tijd heeft, want hij heeft het druk, druk, druk.»

- Ik heb me laten vertellen dat je in shock was toen Brian de eerste songs die je hem liet horen maar niks vond.

Kiedis «Mmm... Hij was niet arrogant of zo, maar wel duidelijk: ‘Ik heb een heel specifieke smaak, ik ga je vertellen waar ik van hou, en de rest kan me niet schelen.’ Hij begint niet aan songs die oké zijn, of gewoon passabel, of die ‘wel iets hebben’. Nee, ze moeten van topkwaliteit zijn, klassiekers in wording. En hij is niet bang om je te laten weten dat hij ergens niks bij voelt, wat toch een heel belangrijke eigenschap is voor een producer. Als je al dertig jaar meedraait, durven sommigen je niet te zeggen dat je wel beter kunt. Daar had Brian geen moeite mee, hoor. Hij wil zijn naam niet verbinden aan halfbakken spul. We kwamen af met een twintigtal songs, en in de studio hebben we er nog tien geschreven, waarvan er vijf of zes de plaat gehaald hebben. Ik pende elke dag nieuwe teksten bij de muziek waar ze in de studio mee op de proppen kwamen, en ik zong hem mijn ideeën voor, waarop hij: ‘Nah, ik denk dat je iets beters kunt schrijven.’ En ik: ‘Jamaar, dat heb ik geprobeerd! Twee keer zelfs!’ En hij weer: ‘Ik denk dat je toch nog iets beters kunt verzinnen.’ Ik terug naar huis, en een paar dagen later had ik inderdaad iets beters – hij pushte me en hij kreeg stuff uit mij die het waard was om op de plaat te staan.»

'Clinton is net zo'n tiran als Trump, en misschien een nog grotere fascist'

- Je teksten zitten vol bespiegelingen. Over roem, bijvoorbeeld: ‘Fame is just a trick you see – an empty glass that leaves you thirsty and so very fast’.

Kiedis «Ja, ik mijmer wat af, en ik kon er al mijn hartenpijn in kwijt. De jongens zijn zó goed in emotionele sounds en akkoordenwisselingen: ik hoefde er maar naar te luisteren en de zinnen vloeiden uit mijn pen.»

- Hoeveel verschilt ‘The Getaway’ van de vorige platen? De sound is luchtiger, maar er is nog iets, waar ik niet meteen de vinger op kan leggen.

Kiedis (denkt na) «Ik vind deze plaat beter dan alles wat we gemaakt hebben na ‘Californication’. En zoals je zegt, er zit veel meer lucht en ruimte in. Tegelijk heb je meerdere dimensies, en Josh is een uitstekende achtergrondzanger. Heelder lagen vol harmonieën en oh’s en ah’s, maar zo smaakvol en pakkend. Josh geniet daar echt van: hij vindt overal wel gaatjes waar hij nog iets in kwijt kan – een stemmetje hier, een beetje synthesizer daar... Let wel, de nieuwe songs zijn ook sterk genoeg om gewoon met een akoestische gitaar ergens boven op een heuveltop in Italië overeind te blijven.»

- Het artwork voor ‘The Getaway’ is vrij ongewoon voor de Peppers.

Kiedis «Inderdaad. Maar soms steekt een kunstwerkje er met kop en schouders bovenuit, het zegt gewoon: ‘Ik ben ’m! Ik ben jullie nieuwe hoes!’ Flea en ik houden ons daarmee bezig en onze smaken verschillen nogal, maar we weten ook wanneer iets klopt. Toen hij aan het rondsnuffelen was, stuurde hij me tot twaalf voorstellen per dag, en ik moest telkens zeggen: ‘Prachtig, prachtig, maar het is niet onze volgende hoes.’ Dat ging zo een paar weken door, tot deze opdook. Het is een heel organische, menselijke en warme cover, helemaal anders dan die conceptuele kunst. We belden de kunstenaar, Kevin Peterson, en die vond het uitstekend dat we zijn werk wilden gebruiken. Hij is jong en helemaal niet beroemd of succesvol, maar dat kan nog komen (lacht).»

- Het heeft wel wat van ‘The Wizard of Oz’, met dat meisje en die drie dieren.

Kiedis «Een punt voor jou! Volgens Flea is Josh het meisje, Chad is de beer, hijzelf de wasbeer en ik ben die brutale kleine raaf op de voorgrond.»

- Klinkt aannemelijk.

Kiedis «Mja, er viel niet met hem over te discussiëren.»


De Amerikaanse spreidstand

- We moeten het eens over de song ‘We Turn Red’ hebben. Barack Obama werd van het begin af een socialist genoemd, en Bernie Sanders heeft als bijnaam ‘Rode Bernie’. Dat is blijkbaar iets waar veel Amerikanen erg gevoelig voor zijn. Gaat dat nummer over hun paranoia?

Kiedis «Het is een visie op Amerika. En rood is niet alleen de kleur van het socialisme, maar ook van bloed. Dit land heeft erg veel voordeel gehaald uit oorlog en bloedvergieten, maar tegelijk is het het land waar veel mensen van dromen. We zijn net een tweekoppig monster: de ene helft is extreem agressief en oorlogszuchtig, en de andere zegt: ‘In dit land liggen de kansen voor het grijpen, kom maar af.’ Mensen uit de hele wereld stromen hier toe op zoek naar hun droom. ‘We Turn Red’ gaat over die spreidstand in de VS.»

- Het lijkt wel de grootste tegenstrijdigheid op aarde.

Kiedis «Absoluut. Dat nummer is eigenlijk een ongelukje: het is één van die songs die we samen met Brian in de studio aan het schrijven waren. Toen ik de muziek hoorde, vond ik de beat en de melodie van het refrein prachtig, maar ik vond er geen invalshoek voor. Toen iedereen al met vakantie was en alleen Brian en ik nog overbleven, kwam ik de studio binnen en ik zei: ‘Oké, ik heb het nog eens geprobeerd.’ En ik zong de tekst van begin tot eind, in één ruk, met alle vocale partijen erop en eraan. En voor het eerst zei Brian niet nee, maar hij leek ook niet erg tevreden. Hij zei alleen maar: ‘Oké, yeah, dat is beter. Dat is beter.’ Pas drie dagen later wilde hij toegeven dat het sterk genoeg was om op de tracklist te komen.»

'De jongens zijn zó goed in emotionele sounds en akkoordenwisselingen: ik hoefde er maar naar te luisteren en de zinnen vloeiden uit mijn pen.'

- Jij steunt Bernie Sanders: hoe alarmerend is het vooruitzicht van Donald Trump als de volgende president van de VS?

Kiedis «Ik denk niet dat dit land veel zou veranderen door een nieuwe president. Ze kunnen wel onheil aanrichten – toen Bush aan de macht was en Irak binnenviel, werd niemand daar beter van: wij niet, Irak niet, de hele regio niet. Ik weet niet of Trump zo iemand is. Hij zegt wel dingen over moslims en rassen die geen steek houden – we zijn allemaal gewoon mensen, hè. Je hebt in elke samenleving en in elke religie goeien en slechten. Maar het grootste probleem is dat Hillary Clinton geen haar beter is. Zij is net zo’n tiran, en misschien nog een grotere fascist dan Trump. Mij zul je niet horen zeggen dat Bernie perfect is, maar volgens mij denkt hij van de drie kandidaten het minst aan zichzelf. Hij lijkt me de eerlijkste, en het meest geïnteresseerd in het welzijn van het land en de burgers – en wat meer is: ik denk dat hij gewoon de waarheid vertelt. En dan dat gedoe tijdens de Democratische conventie in Nevada: op een bepaald moment blokkeerde de politie alle ingangen van het gebouw en konden een aantal afgevaardigden niet meer binnen. Daar zat Hillary achter. Dat is geen democratie. Mussolini, die zou zoiets doen, ja. Dat maakte me wel bang. Maar om op je vraag terug te komen: maak je geen zorgen, het is niet omdat Trump uit een luizige realityshow lijkt weggelopen, dat de wereld plots zal veranderen.»


Eeuwig jong in bed

- Maak je niet druk, zoals in het nummer ‘Go Robot’: zwijg en doe voort. Dat heb je vast geschreven na een relatiebreuk.

Kiedis «Dat is één mogelijke interpretatie, ja. Ik vind het boeiend om te zien hoe mensen andere lagen ontdekken in teksten. Maar het gaat ook letterlijk over mensen en robots die vrienden en zelfs minnaars worden.»

- Al geprobeerd?

Kiedis «Nog niet (lacht). Maar het zit eraan te komen, hoor. Tegen de tijd dat deze tournee achter de rug is, zul je de eerste romance tussen mens en machine zien. Zoals in ‘Her’, een film waarover ik niets dan positieve commentaren heb gehoord, maar die ik nog niet heb gezien. Of ‘Zelos’, een korte film over hoe je in de nabije toekomst robots kunt bestellen als onderdeel van je gezin, of zelfs als partner. Tegen die achtergrond heb ik ‘Go Robot’ geschreven. En ook wel een beetje na een portie hartzeer, dus jouw indruk is vrij correct (glimlacht).»

- Op ‘The Getaway’ staat meer dan één nummer over het einde van een relatie. Je geeft jezelf wel erg bloot.

Kiedis «Er staan tónnen hartzeer op de plaat, het resultaat van een zeer gecompliceerde relatie die twee jaar heeft geduurd. Ik vroeg me toen af: ‘Waarom is het zo moeilijk, zo pijnlijk? Ik hou van haar, waarom werkt het dan niet?’ Het wilde maar niet lukken, het leken wel twee weggegooide jaren, tot ik aan teksten voor ‘The Getaway’ begon te schrijven en mijn vriend Gaio zeer scherpzinnig opmerkte: ‘Hm-hm. Dat was geen verspilde tijd: je hebt er een plaat uit gesleept.’ Ik voelde me op slag beter (lacht).»

- Mag ik je vragen waarom je gefascineerd bent door jonge modellen? Zijn zij de bron van de eeuwige jeugd?

Kiedis «Ik hou van mensen die nog oprecht kunnen bewonderen, die nog geboeid zijn door het leven. Mensen die de handdoek nog niet in de ring hebben gegooid: ‘Been there, done that.’ Ik heb liever iemand die wil blijven ontdekken, of dat nu over dansen, muziek of aardrijkskunde gaat. Iemand met een passie. Zo leer ik zelf steeds bij. Het hoeft daarom geen seksuele relatie te zijn. Mijn zoon is mijn beste vriend, bijvoorbeeld, en hij houdt mij geïnteresseerd. Dus, ja, ik voel me aangetrokken tot jongere mensen, en soms komt van het één het ander.»

- Ik heb op het internet foto’s van jou met Helena Vestergaard en Wanessa Milhomem gevonden.

Kiedis «Wat? Euh... Ja, kan wel. Ik heb al een tijdje geen foto’s van hen gezien. Nog iets?»

- Je hebt op je 13de het bed gedeeld met Cher. Heb je haar gefeliciteerd met haar 70ste verjaardag?

Kiedis «Is ze jarig? Gelukkige verjaardag, meid! Hou van je! Keep on rocking!»

- Je hebt haar nummer nog?

Kiedis «Niet nodig: ze woont een eind verderop (lacht).»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234