Anuna De Wever: dagboek van een klimaatactivist (11) 'Miljoenen voor de Notre-Dame. En het klimaat?'

Anuna De Wever noteert voor Humo hoe haar leven en het klimaat verandert.


Lees meer over #youthforclimate»

ZATERDAG 13/4 Coole shit

Opgestaan en meteen opgepikt door twee vrienden: vandaag gaan we naar Amsterdam en varen we mee met de Energy Observer, ’s werelds eerste boot op waterstof, waar ik een paar weken geleden nog over schreef. We doen er drie uur over om in Amsterdam te raken – mijn vriend rijdt een paar keer serieus verkeerd – maar uiteindelijk is het de moeite waard: het is zo cool om nog eens aan boord te zijn van een boot. We maken een klein tochtje en ik mag zelfs even aan het roer staan. Ook op het dek liggen is zalig. Alleen is het superkoud, waardoor ik er een verkoudheid aan overhoud.

We rijden door naar Den Haag, waar Julie en ik zullen blijven slapen. ’s Avonds belanden we nog in een leuke jazzbar, met een cool retro-interieur en leuke lampjes, zodat er een sexy sfeer hangt. De barman is heel chill en begint meteen met ons te socializen: ‘Wat brengt jullie naar Den Haag?’ Ik vertel hem dat ik hier morgen mijn boek over de klimaatspijbelaars kom voorstellen. ‘O, dan ben jij Anuna!’ En hij schenkt ons een paar gratis shotjes in. Ik ben helemaal fan van de Haagse jazzbars.

We slapen in het Mercury Hotel – de kamer is geregeld door de organisatie van het event. Het is er zo fancy! Het doet me denken: sinds Youth for Climate zit mijn agenda misschien overvol en moet ik hard werken, maar intussen beleef ik echt wel coole shit.


ZONDAG 14/4 Signeren & gieren

Heerlijk ontbijtje in het hotel, waarna we naar het event vertrekken. Er is keiveel volk. Samen met Kyra neem ik deel aan een debat met een politicus van de groene fractie. De mensen van Youth for Climate Nederland zijn er ook. Voor de zoveelste keer praten we over onze movement en over hoe belangrijk het is dat we blijven doorzetten. In België zijn Kyra en ik misschien bekend, maar hier zijn we populair: de Nederlanders vinden ons echt leuk. Behalve dan misschien die ene man in de zaal, die zegt dat we polariseren. What the fuck? Juist níét! Sinds onze acties werken 120 landen over de hele wereld samen aan dat ene thema. Hoe verbindend kan onze boodschap zijn?

'Miljoenen voor de Notre-Dame. En het klimaat?'

Na het debat volgt nog een signeersessie. Toen ik jong was, keek ik altijd naar de serie ‘Castle’, over een schrijver die om de haverklap signeersessies moet geven. Toen dacht ik altijd: dat moet gieren zijn. En nu zit ik hier zélf aan een tafeltje met een hele rij mensen voor me. Ik schrijf dingen als: ‘We zijn bondgenoten in de strijd!’ en ‘Blijven vechten voor je idealen!’ Ik lach me kapot.

Daarna nemen we de trein terug naar België. Thuis heb ik nog zoveel te doen: mails beantwoorden en mijn koffer pakken voor morgen. Na zo’n druk weekend heb ik zin in een relaxte avond, maar dat zal voor een andere keer zijn.


MAANDAG 15/4 De Mont Blanc

Keivroeg opgestaan – kwestie van de files voor te zijn – en naar Italië vertrokken. Greta is er deze week uitgenodigd in de Italiaanse senaat en heeft me gevraagd of ik met haar mee wil. Tuurlijk! En ik brei er meteen een paar dagen vakantie aan. Aangezien we met de auto gaan en mama de enige chauffeur is – Julie en mijn zussen Luka en Jozefien gaan ook mee – rijden we vandaag 8 uur tot in Genève, waar we onze eerste tussenstop maken. Het is erg om te zeggen, maar eigenlijk zit ik graag in de auto. Ik stop mijn oortjes in, zet een leuk muziekje op en tuur naar buiten.

In Genève logeren we bij vrienden van de familie die we al lang niet meer hebben gezien. Ze wonen op een berg en in hun tuin heb je zicht op de Mont Blanc. Gewoon tóp. We eten kaasfondue – nooit geweten dat dat zo lekker is. ’s Avonds blijkt de Notre Dame opeens in de fik te staan, dus volgen we de rest van de avond het nieuws op tv. De miljoenen voor de heropbouw beginnen al snel binnen te stromen. Ik vraag me af of ze al die miljoenen ook zouden geven voor het klimaat. Ik denk dat ik het antwoord al ken.


DINSDAG 16/4 Gillend kind

Mijn verkoudheid is nog altijd niet voorbij. Ik heb keelpijn en koorts: niet leuk als je de hele dag in de auto moet zitten. En dan moeten we ook nog eens een omweg maken, omdat de Mont Blanc-tunnel gesloten is. Onderweg stoppen we in een Italiaans tankstation voor een stuk pizza. In een Belgisch tankstation krijg je waarschijnlijk een stuk karton, maar hier is de pizza keilekker. Alleen jammer van al het plastic. De Italianen zijn veel minder milieubewust dan de Fransen: in Frankrijk proberen ze zoveel mogelijk echt bestek te gebruiken, maar in Italië krijg je het plastic bijna naar je hoofd gegooid.

We logeren in het stadje Lucca. Dat heeft mama geregeld: ze vond het grappig, omdat mijn zus Luka heet. Mooie stad, dat wel. Alleen hebben de mensen van onze B&B een kind dat graag gillend door de gang loopt. We schrikken zo hard van het geschreeuw dat mama, Julie en ik onze telefoon laten vallen. En toch heb ik een heel goeie nacht: ik slaap van halfelf tot halfacht, zonder ook maar één keer wakker te worden. Dat is me de voorbije vijf maanden geen enkele keer gelukt.


WOENSDAG 17/4 Blote piemels

Vandaag staat Firenze op het menu. We bezoeken de Ponte blablabla, de Maria blablabla en heel veel standbeelden met blote piemels. Daarvan ben ik niet zo onder de indruk, maar het is er wel mooi en gezellig. Italië is een geweldig land om op vakantie te gaan, ik weet alleen niet of ik er ook zou kunnen wonen. Ik vind het hier te onmodern: alles is een beetje versleten. De meeste huizen hebben dringend nood aan een opknapbeurt, maar daar geven de Italianen kennelijk geen fuck om. Niet dat ik zo perfectionistisch ben, ik heb gewoon liever géén schimmel op de muren.

Komt daar nog eens bij dat Italianen geen woord Engels spreken, zelfs niet als ze in een restaurant werken en elke dag toeristen over de vloer krijgen. Italiaans ken ik niet en aan mijn Nederlands, Engels, Frans en mondje Duits heb ik niks, met als gevolg dat we hier al rare dingen op ons bord gekregen hebben. Gelukkig is alles wel lekker. Behalve dan hun brood: om de één of andere reden doen Italianen geen zout in hun brood. Als ik een boterham met choco wil, strooi ik er eerst wat zout op, en vervolgens een laag choco.

Na Firenze rijden we door naar Rome. Ik schrik ervan hoe zot ze hier rijden. Voorrang van rechts kennen ze niet en hun richtingaanwijzers gebruiken ze niet. Levensgevaarlijk, maar uiteindelijk komen we veilig in ons hotel in Rome aan.


Donderdag 18/4 Greta & de romeinen

’s Ochtends doorkruisen we Rome met de bus, richting de senaat. Het zit er vol bekende Italianen, die ik natuurlijk niet ken. Blij om Greta terug te zien. Wij zijn hier als support voor haar, want ze moet een speech geven. Ze doet het, zoals altijd, heel goed. Er is ook een Italiaanse school naar de senaat gekomen: ze voeren al wekenlang actie voor het klimaat en willen Greta ontmoeten. Schattig hoe starstruck ze allemaal zijn, met hun schooluniformpjes aan.

Na de senaat gaan we met z’n allen naar het appartement van Greta, waar we samen lunchen. Ik heb het met haar over onze toekomstplannen. Met Youth for Climate blijven we zeker doorgaan met striken tot aan de verkiezingen, maar wat daarna? De wereld zal nog niet gered zijn, vermoed ik.

Gisteren had Greta trouwens een ontmoeting met de paus. Ik zou hem ook wel willen ontmoeten, maar dan alleen als hij me uitnodigt voor een echte babbel. Al is het natuurlijk ook al een hele prestatie dat Greta handjes met hem heeft mogen schudden: veel katholieken luisteren naar hem. Als hij zegt: ‘Doe zo voort!’ dan zullen ze dat wel doen ook.

Tussendoor krijg ik nog goed nieuws van het thuisfront: er zijn honderden mensen aan het striken op het strand van Oostende. Heel jammer dat ik er niet bij kan zijn, maar ik mag niet klagen: Rome is ook niet slecht. Onze wekelijkse strike is voor morgen: dan lopen we samen met Greta mee in de klimaatmars van Rome. Benieuwd hoe de Romeinen het aanpakken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234