null Beeld

Apostle of Hustle - National Anthem of Nowhere

Sinds hun doorbraakplaat 'You Forgot It in People' zwermen de (vijf? tien? vijftien?) nijvere bijen van de bejubelde postrockbende Broken Social Scene met de regelmaat van de klok uit naar een schier oneindig aantal nevenprojecten.

En zo kwam het dat, terwijl de sensuele Leslie Feist zich op het Franse chanson stortte, leadgitarist Andrew Whiteman naar zijn petemoei in el barrio Santo Suárez, Havana afzakte. 'It blew his mind', lezen we in de bio, en inderdaad: terug in Toronto hield Whiteman Apostle of Hustle boven de doopvont. Samen met multi-instrumentalist Julian Brown en drummer Dean Stone bracht hij 'Folkloric Feel' uit, een bij vlagen briljante maar vaker door de middelmaat meanderende lofi- fusie van indierock en wereldmuziek.

undefined

Opvolger 'National Anthem of Nowhere' klinkt ook weer alsof hij in een Cubaanse voorstad verwekt en in een Canadese slaapkamer gebaard is, maar legt de lat een stuk hoger. De plaat valt met de beste wil ter wereld niet in een hokje te proppen: Whiteman toont zich een beslagen songsmid en een smooth operator die, van indie naar latin hoppend, niet bang is om verder te reiken dan hij kan grijpen, zonder ook maar een moment zijn cool te verliezen.

Wat dacht u bijvoorbeeld van opener 'My Sword Hand's Anger', agiele artpop behept met een catchy refrein, glimmende gitaren en bonzende discodrums? 'Pavement!', probeerden wij nog, maar daar kwam de trotse titeltrack al voorbijgeraasd: een broeierige ode aan outcasts in een maalstroom van reverb en kriebelende bassen, uitgeleid door - zoals het een volkslied betaamt - een triomfantelijke blazerssectie. De verrukkelijke loungefunk van 'The Naked & Alone' ('Naked is as naked does') borduurt verder op die winnende formule. Daarna zet Whiteman ons meermaals op het verkeerde been met een hotsend zeemanslied (het Tom Waits iaanse 'Haul Away'), langoureuze droompop ('Cheap Like Sebastien', waarin BSS'ster Lisa Lobsinger meelalalaat), liefdevolle karakterschetsen (het Paul Simon eske 'A Rent Boy Goes Down'), suikerzoete meezingers ('Chances Are') en humeurige slow burners ('NoNoNo'). Onderweg komen er herhaaldelijk Latijnse elementen naar boven borrelen, maar het bruist pas écht in 'Fast Pony for Victor Jara', één van de twee Spaanse songs op de plaat en een ode aan de betreurde Chileense volkszanger: galopperende flamencoritmes verdwijnen in een tropisch waas. Knap werk, compañero.

Vooralsnog opereren Whiteman en zijn apostelen in de schaduw van het BSS-moederschip - 'Minder berekening! Meer Sturm und Drang!', noteerden wij in ons schriftje - maar ons hoort u niet zeggen dat het daar niet aangenaam toeven is.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234