null Beeld

Arca - Arca

Eind 2014 sta ik in de Botanique te kijken en te luisteren naar Alejandro Ghersi – toneelnaam Arca. De dan 24-jarige Venezolaan lijkt zich dé prinses van de gay parade te voelen in zijn plateauzolen, fietsbroek met zeemvel, lederen schort en topje dat de navel bloot laat. In kunstige video’s zitten uitgerekte, genderfluïde, in elkaar verstrengelde lichamen die overlopen van menselijke driften. Een paar tracks van de debuutplaat ‘Xen’ zijn knap en gedurfd, en klinken als smeltend ijs. Maar ik ga vooral naar huis met een herinnering aan het gênante moment waarop Arca een liedje de prak in zingt.

Op het nieuwe ‘Arca’ zingt Arca echt en goed. In opener ‘Piel’ beperkt de jongverkennende vocalist zich nog tot hoge hmmm’s die zich verstoppen achter pieptonen. Het naar adem happen is er nergens uitgehaald. ‘Quitame la piel de ayer’, gaat het: ‘Stroop me de huid van gisteren af’ – ik denk de huid met daarop de verdwenen vonken van een kapotte liefde.

In ‘Anoche’ gaat Arca voluit, met een van Björk geleend en naar het Spaans vertaald ‘I miss you / but I haven’t met you yet’. ‘Saunter’ komt in volle gevechtsuitrusting, maar het digitaal ritselende struikgewas is het indrukwekkendst. ‘Urchin’ trekt eerst een gebergte over, en dan de Bosporus.

Met het vertalend woordenboek erbij maken wij dit van de openingszin van ‘Reverie’: ‘Als de liefde op deze manier aanklopt / komt de genipapo weer tot leven’. Komt uit een Venezolaans volkslied. De genipapo blijkt een 30 meter hoge boom met bijna horizontaal staande takken. In de heftige video loopt Arca op hoeven, hij lijkt tegelijk lesbische stier met issues en exhibitionistische matador. Een hoorn wordt een dildo, op den duur bloedt Arca uit zijn aars. De song zelf voelt als een soort bringing it all back home, na jaren van zelfgekozen ballingschap. Plus: voor iemand die drie jaar geleden vals zong, brengt Arca zijn tenor met veel metier naar de rand van een fantastisch klinkende zenuwinzinking.

In ‘Sin Rumbo’ wordt inwendige onrust muzikale rust. Ik moet aan ‘My Love Wears Forbidden Colours’ van David Sylvian en Ryuichi Sakamoto denken, alsook – maar dan letterlijk in de frasering – aan de manier waarop Nina Simone ‘Ne me quitte pas’ zong. ‘Castration’ is nog een knap spookhuis vol glaciale synths, ‘Coraje’ een wiegeliedje voor moderne klavecimbel.

Arca over het waarom van het Spaans: ‘Het moest in mijn moedertaal. Als mijn ouders ruziemaakten, was dat in het Spaans.’ Arca over zijn verhuis naar Londen, waar hij vlakbij een Victoriaans kerkhof woont, kennelijk ook een afspraakplek voor homo’s: ‘Mocht ik mijn outfits dragen in Venezuela, ik zou fysiek bedreigd worden’.

In ‘History of Touches’ en ‘Notget’ op Björks ‘Vulnicura’ (2015) was producer Arca het tomatenconcentraat in haar spaghettisaus. Zijn eigen vorige cd ‘Mutant’ gaf me soms het gevoel alleen die puree uit blik te zitten leeglepelen. Vandaag ligt het experiment aan de ketting, legt Arca rekenschap af, en ligt een uit te proberen plaatje klaar voor iedereen – straight én gay – die van Anohni of Sufjan Stevens houdt.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234