null Beeld

Arcade Fire - Reflektor

Wie de eerste drie platen van Arcade Fire nog eens helemaal beluistert en zijn ziel zodoende laat bewonen door achtereenvolgens onder meer ‘Neighborhood #1 (Tunnels)’, ‘Wake Up’, ‘Rebellion (Lies)’, ‘Intervention’, ‘Modern Man’, ‘City with No Children’, ‘We Used to Wait’ en ‘Sprawl II (Mountains Beyond Mountains)’, zal daarna alleen maar kunnen zeggen: ‘Wat ze deden, deden ze goed.’

Frederick Vandromme

Waarom wilden ze het op ‘Reflektor’, hun vierde, dan ineens anders aanpakken? En, bijkomend: in LCD Soundsystem was James Murphy nu eens prima, dan weer geniaal, maar wat heeft hij als coproducer verloren in het beklemmende en sacrale universum van Win Butler, Régine Chassagne en kornuiten? Vragen die, zo werd ons door de verpleegster bevestigd, niet alleen door de stemmen in óns hoofd werden gesteld.

Antwoorden kunnen wij u niet geven, wél beenharde garanties dat u de vraag na afloop niet meer zal stellen. ‘Reflektor’ is een plaat die de voorbije maanden middels achtergelaten straattekeningen, verwarrende performances en kryptische boodschappen tot hype werd opgeklopt, maar – nu ze er eindelijk is – luid genoeg voor zichzelf spreekt.

In fysieke vorm bestaat ‘Reflektor’ uit twéé platen, waarop respectievelijk zeven en zes tracks staan: vlotte meezingdeunen (‘Joan of Arc’), drammerige spielerei (‘Flashbulb Eyes’), manische swingmuziek (‘Afterlife’) en songs die weelderig, episch én subtiel zijn (‘Here Comes the Night Time I’ en ‘II’).

Voornoemde vijf vullen samen ongeveer twintig minuten, en brachten ons meer afwisseling dan een hele maand plaatjes bespreken. En dan is er nóg bijna een uur te gaan. Luister nu hoe Butler tijdens ‘Normal Person’ in de microfoon hijgt, en hoe de song daarna ontsteekt in een soort monsterriff die doorgaans alleen voorkomt bij groepen met meer fout gespelde tattoos dan tenen, en besluit dat het hen toch prima staat.

Tot zover de afdeling ‘goed tot zeer goed’. Echt groots wordt het ineens ter hoogte van ‘Porno’, met dezelfde onthechte, tegelijk esthetische en confronterend rauwe sfeer die ook de film ‘Drive’ onvergetelijk maakte. Kaalgeslagen elektronica. Pracht onder TL-licht. Evengoed tijdloos: ‘It’s Never Over’, dat het nauwst aansluit bij wat u de voorbije jaren van Arcade Fire kwam te verwachten, en het tot hete tranen aanzettende ‘Awful Sound’. Single ‘Reflektor’ kende u al: een waanzinnige kermisattractie die je steeds dieper meesleurt in een verhaal zonder grenzen.

Het geheel is een beestige combinatie van bombast, ballen en klasse die je met belachelijk veel ideeën achterlaat. Ideeën over grenzen aftasten, want je hoort dat de groep niet zomaar de gekte in de kop heeft gekregen, maar dat er verdomd lang en hard gewerkt is om orde in deze chaos te krijgen. Over drive, aangezien de dertig op elkaar gestapelde klanklagen toch geen moment afleiden van de songs.

En over evolutie, want stond Arcade Fire ten tijde van ‘Funeral’ nog kilometers van James Murphy af, dan weet je nu dat ze elkaar al veel vroeger hadden moeten omhelzen. Alleen ‘You Already Know’ wordt afgewerkt zoals Clint Eastwood sigaretten rolt, maar tegen die tijd is het pleit al lang gewonnen.

Samengevat: veel plaat voor uw geld. Arcade Fire heeft ontegensprekelijk alwéér een monument opgericht. Koop ‘Reflektor’, zit de plaat in één keer uit en koester die eerste luisterbeurt. Land daarna opnieuw op aarde en hoor de wind door uw oren fluiten.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234