Arcade Fire - The Suburbs

Dát hebben wij drie jaar geleden gezworen, dat Arcade Fire ons geen tweede keer bij onze schokadeizen zou hebben! We verklaren ons nader: misleid door de jubelende kritieken - de meest gematigde stond in Humo, drie sterren - en wellicht nog bedwelmd door de pracht van hun debuut 'Funeral' (uit 2005) en dat allereerste, opgemerkte optreden in de Pukkelpop-Marquee datzelfde jaar, hebben wij in 2007 blindelings de opvolger 'Neon Bible' gekocht.

En we waren daar de eerste paar dagen zelfs danig verguld mee. Getuigde 'Neon Bible' van overspannen grandeur? Jazeker. U2-bombast? Inderdaad. Hoogdravendheid? Absoluut. Maar het werkstuk maakte wél indruk in le Château P.! Efkens dan toch, want nadien hebben we de plaat nooit meer beluisterd. Meer nog: bij de jaarlijkse zomeropruiming van onze iTunes-bibliotheek hebben we het onlangs geruis- & genadeloos naar de recycle bin gesleept! Alleen de autosongs 'Keep the Car Running' en 'No Cars Go' bleken amper drie jaar na datum nog de moeite waard, de rest had zelfs de mélktand des tijds niet doorstaan.



Het was dus met enige terughoudendheid dat we ons aan de verkenning van 'The Suburbs' zetten, die zogezegd 'moeilijke derde' van het Canadees-Amerikaanse zevental. Vastbesloten ook om er onze tijd voor te nemen en ons niet te laten afleiden door de bij Arcade Fire altijd overdonderende, overweldigende eerste indrukken. En we waren zéker niet van plan om het septet voetstoots als supergroep te bejegenen, zoals links én rechts gebeurde, op basis van ocharme één goeie maar dus ook één zwakke plaat, plus weliswaar een paar gesmaakte optredens op Pukkelpop en op de jongste Rock Werchter.



Op 'The Suburbs' keren de broers Win & Will Butler terug naar the suburb - de buitenwijk - uit hun jeugd; in hun geval de Woodlands-verkaveling in Houston, Texas. Die doorgaans vermaledijde en weinig opwinding suggererende setting mag van ettelijke Amerikaanse tv-series, films en Springsteen-songs als bekend worden verondersteld, maar wordt voor de slechte verstaander nog eens rijkelijk geïllustreerd in het cd-boekje - met foto's van Gabriel Jones en sober artwork van Caroline Robert. Er is daarover nagedacht.



Het thema van de plaat is universeel - we keren allemáál weleens fysiek of in gedachten terug naar de plek(ken) uit onze jeugd, en naar wat we daar allemaal beleefden - en de emoties zijn navenant erg uiteenlopend. Nostalgie, heimwee, mededogen, lichte verbijstering over hoe doodgewoon het leven toen eigenlijk was, weemoed om de verloren onschuld, terug- maar tegelijk ook vooruitblikken: dat is waarover Win Butler schrijft. En hij doet dat goed - het verdient aanbeveling de teksten in het cd-boekje ook te lézen, al is dat met het kladschrift van Butler niet vanzelfsprekend. Verwondering om de wonderjaren ook, en wat daar nauwelijks een paar jaar later nog maar van overblijft. Want niets is natuurlijk meer hetzelfde als weleer. U herkent het gevoel ongetwijfeld - been there, done that namelijk in avondlijke mijmeringen over úw kinder- en jeugdjaren in the suburb, uw lamme dorp. Win Butler beschrijft het in de zestien (!) songs op 'The Suburbs' met de gepaste compassie, humor én afstandelijke betrokkenheid: 'kvraagetaan', maar met kloten. En de rest van de groep ent daar telkenmale zijn buitelende, alle kanten uitstuiterende muziek op.



Zo is 'The Suburbs' Arcade Fires meest diverse plaat tot nu toe geworden, een rijke plaat bovenal, de eerste ook waarop ze onbeschaamd de simpele popsong durven te omarmen. Van de weeromstuit is het ook hun toegankelijkste werkstuk. Zie het titelnummer (bekend als vooruitgestuurde single), zie het opgewonden, soulvolle 'Ready to Start', zie ook de onweerstaanbare, nijdige garagerocker 'Month of May' ('Gonna make a record in the month of May / In the month of May everybody's in love' - Win Butler schuwt naast de ernst ook de zotheid niet), waarop dan niet toevallig het dromerige 'Wasted Hours' volgt, nóg een hoogtepunt. 't Mochten deze keer dus wat meer pópsongs zijn, en niet alléén maar bravoure en nauwelijks in toom te houden uitbundigheid. Of zoals een Britse recensent het samenvatte: 'For a band who often sounded in a hurry to get to the loud bit where everyone plays at once, 'The Suburbs' is a giant leap forward.' Zo is dat. De sleutelzin die de toon van de plaat het beste vat en de gemengde gevoelens omtrent de tijd van toen het raakst onder woorden brengt, pikken we uit 'Modern Man' (très Tom Petty, trouwens): 'So I wait my turn, I'm a modern man / So I wait in line, I'm a modern man'. Want terwijl alles voortdurend sneller lijkt te gaan - druk-druk-druk, vooruitgejaagd door e-mail, BlackBerry of Twitter - staat de moderne mens niettemin steeds vaker stil: in de file, aan de kassa, in de rij. Die tegenstelling is de rode draad door de teksten van Butler - wanneer hij vroeger tegen nu afweegt, zijn apenjaren ('You grew your hair, so I grew mine' - uit het mijmerende 'Suburban War') met zijn huidige, immer meer eisende gezins- en beroepsleven vergelijkt. Het talent van de tekstschrijver daarbij: het is nauwelijks duidelijk of hij over zichzelf (& zijn broer) of over u & ons vertelt.



Muzikaal is 'The Suburbs' door de aard van het beestje bijna als een soundtrack bij het leven. Afhankelijk van de generatie waartoe men behoort, kan men er invloeden uit zijn/haar jaren zestig, zeventig, tachtig of negentig in herkennen - van de British Invasion-pop tot David Bowie (hoe akelig komt Butlers stem soms in buurt van die van de voormalige Thin White Duke), van powerpop of americana tot disco, zij het dat laatste op de verfijnde wijze van Arcade Fire. Maar altijd en overal wordt er gewiekst en inventief met die invloeden omgesprongen. Want zoals Butler in de teksten gezwind rond de meligheid & de nostalgie danst, doet de groep dat ook met de muziek. 't Klinkt retro en verdomd hip tegelijkertijd: het watermerk van het meesterwerk. Dat ís 'The Suburbs' dus - voor een voortijdige gang naar de recycle bin moet dit keer niet gevreesd worden.



Mogen wij tot slot besluiten met de mooiste tekstflard, gelicht uit 'Modern Man'? Welaan: 'In my dream I was almost there, but then they pulled me aside and said You're going nowhere'. Gefnuikte jeugddromen. Butler & co. hebben zich eraan ontworsteld. En u?



PS Win Butler had aanvankelijk als stunt de keuze uit tienduizend (!) verschillende hoezen voor ogen. Hij veronderstelde dat dat in deze pdf-dagen een makkie zou zijn, maar de realiteit was anders en vooral: veel duurder. En dus kunt u uiteindelijk 'maar' kiezen uit acht hoesjes. Die moderne tijden!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234