Archief: Bert De Graeve, CEO van Bekaert

Afgelopen vrijdag raakte bekend dat Bert De Graeve, CEO van Bekaert een forse loonsverhoging kreeg, terwijl het bedrijf 609 mensen laat afvloeien. Dat lokte bij de werknemers woedende reacties uit, die tot een spontane staking leidden. In 2010 sprak Humo met Bert De Graeve over onderandere bonussen en emoties in het bedrijfsleven.

(Verschenen op 21-12-2010 in Humo 3668.)

'Het is lachwekkend en demagogisch dat de politiek de bonussen wil beperken'

Een vraag waar zelfs de allerslimste mensen moeite mee zouden hebben: hoeveel Belgische multinationals kent u? Lernout & Hauspie kunnen we helaas niet goed rekenen, maar Bekaert wél.

Al 130 jaar een succesbedrijf. Wereldleider in staaldraad. Vestigingen in 36 landen, klanten in 120 landen. 3,3 miljard euro omzet. 25.000 werknemers. De koers van het aandeel steeg dit jaar met 120%. Bekaert-producten zitten in fietsen, auto’s, vliegtuigen, bouwmaterialen, champagneflessen, friteuses, bedveren, bh’s en boorplatformen. En al dat fraais wordt gemanaged door een West-Vlaming met een snor die vroeger nog voor een Vlaams tv-stationnetje heeft gewerkt.

In zijn sober ingerichte kantoor op het hoofdkwartier in Kortrijk wil Bert De Graeve (55) tussen twee vliegreizen door zijn gedachten wel eens laten waaien over leven, werk en het belang van emotie in het bedrijfsleven.

HUMO Waarom heeft Bekaert ú gevraagd als CEO? Welke capaciteiten hebt u die anderen niet hebben?

Bert De Graeve «Dat weet ik niet. Ik weet alleen dat ik pas in een bedrijf stap als ik ervan overtuigd ben dat het kan groeien én als er menselijk potentieel is. Bij Bekaert hoef ik geen slimme nieuwe toepassingen voor staaldraad te bedenken, net zoals ik bij de VRT de mensen niet moest leren om tv-programma’s te maken.

»Mijn track record is: goede structuren uitbouwen, en daardoor bedrijven laten groeien. Voor Alcatel heb ik ervoor gezorgd dat een piepkleine onderneming in Sjanghai na een paar jaar een groot bedrijf was. De VRT is toch aardig gegroeid toen ik er was.

»En de resultaten van Bekaert zijn het gevolg van ambitie, sterke interne communicatie en een visie op lange termijn, allemaal dingen waarvoor je als CEO de katalysator kan zijn. Ik vind het erg belangrijk dat onze mensen een emotionele band hebben met het bedrijf: alleen dan kan je zulke mooie resultaten halen.»

HUMO Weet u zeker dat de gewone Bekaert-arbeider in China of Brazilië zo'n sterke emotionele band met het bedrijf heeft?

De Graeve «'t Is anders, maar tegelijk toch hetzelfde.

»Een maand geleden zijn arbeiders uit Venezuela, Colombia en Ecuador op bezoek geweest in de zetel in Zwevegem. Ik heb zelf anderhalf uur met die mensen gepraat, ze hebben hier een managementconferentie bijgewoond, en in onze toonzaal hebben ze al onze producten kunnen bekijken.

»Daar staan veel dingen die zij in hun fabriek niet kunnen produceren: ze zagen daar dus letterlijk hun toekomst uitgestald staan. Het is enorm belangrijk om je mensen dat gevoel van perspectief mee te geven.

»Na de aardbeving in Chili hebben we met de hele groep een solidariteitsactie voor onze collega's in dat land op touw gezet. Onze werknemers hebben een dag, een uur of zo lang als ze zelf wilden gratis gewerkt, en de opbrengst ging naar de heropbouw van de huizen van de Chileense collega’s.

»Onze mensen in Rusland, China, Brazilië en Indonesië gingen direct akkoord. Alleen in België wilden ze eerst weten hoe de opbrengst precies zou worden verdeeld (lacht). Maar kom, die actie heeft toch maar mooi een half miljoen euro opgebracht. Dat is de slogan van Bekaert in de praktijk: Better together

HUMO Klinkt wel een beetje Phil Bosmans-achtig.

De Graeve «Euh, toen ik die slogan lanceerde, kreeg ik inderdaad de kritiek dat die slogan te veel Bond Zonder Naam was voor een staalbedrijf. Maar hij klópt dus wel, hè. Dat is de voorbije jaren gebleken.»

HUMO Jef Colruyt vergeleek zijn bedrijf in Humo met een rietveld: het groeit in de breedte en als het door een storm is platgeblazen, richt het zich toch weer op. Hoe ziet u Bekaert?

De Graeve «Ik vat Bekaert samen in drie waarden: integriteit, vertrouwen, veerkracht.

»Het kost wel enorme inspanningen om die waarden te laten doordringen, omdat ze niet overal op dezelfde manier geïnterpreteerd worden. Vraag je aan een Chinees om een berg te verplaatsen, dan is die berg binnen de kortste keren verplaatst.

»Een Europeaan zal zich eerst afvragen of dat wel nodig is, vervolgens gaan piekeren of het wel kan, en bij de eerste hindernis misschien besluiten dat het inderdaad onmogelijk is. Daar komen enorme discussies van, maar die zijn tegelijk ook zeer verrijkend. Bekaert is een melting pot van nationaliteiten en culturen, en dat is geweldig boeiend. Ik zou nooit voor een bedrijf kunnen werken waar alleen de cijfers tellen.»


Weg uit België?

HUMO De industriële sector waartoe Bekaert behoort, sterft in België langzaam uit. U klaagt dat aan. Is het dan niet goed dat ons land een kenniseconomie wil worden?

De Graeve «Ja maar, hoe wil je een kenniseconomie opbouwen als je al die kennis niet in de praktijk kan toepassen? Want daar heb je industrie en grote bedrijven voor nodig.

»Trouwens, hoeveel écht grote kenniscentra van internationaal niveau hebben wij? IMEC en GlaxoSmithKline, en dat is het zowat. Het verontrust mij nogal als ik lees dat steeds meer jongelui zonder diploma het onderwijs verlaten.

»Zo bouw je geen kenniseconomie op, hooguit een diensteneconomie. Dan kunnen we van Brussel een ambtenarencentrum maken, en van de kust één groot rusthuis voor onze vergrijzende bevolking. Is dat wat we willen?

»We hebben de grote industrie gewoon nódig. Niks mis met KMO’s, maar ze zijn te klein om te investeren in duur en lang onderzoek naar innovaties waarmee je de wereldmarkt op kunt.

»Toen ik begin jaren tachtig bij Bell in Antwerpen begon, had dat bedrijf zeventienduizend werknemers in België; nu zijn er dat wellicht nog iets meer dan duizend. Belgische bedrijven moeten met het buitenland concurreren vanuit een zwakkere positie als het gaat om loonkosten, energieprijzen, ruimtelijke ordening, milieuregels, noem maar op.»

HUMO Bekaert heeft nu al meer ingenieurs in China dan in België. Hoe lang blijft het grote researchcentrum van Bekaert in België nog bestaan?

De Graeve «We hebben sinds kort een gloednieuw researchcentrum in China, en we zijn gestart met een technisch centrum in India. Omdat onze fabrieken de groei in de rest van de wereld volgen, moeten we heel sterk kunnen verantwoorden waarom we in België nog zo’n groot kenniscentrum houden. Onze ingenieurs in België staan zwaar onder druk om met belangrijke innovaties uit te pakken. Wat ze bedenken, moet echt van uitzonderlijk niveau zijn.»

HUMO Vertrekt Bekaert op termijn uit België?

De Graeve «Dat is een terechte vraag waar ik geen makkelijk antwoord op kan geven - maar zet nu alstublieft niet ‘Bekaert verdwijnt uit België’ als titel boven dit stuk (lacht). Wij willen hier graag blijven - vandaar ook mijn klaagzang over het gebrek aan industrievriendelijk beleid. Bekaert hangt emotioneel vast aan België in het algemeen, en aan de ondernemingszin in deze uithoek van het land in het bijzonder.»

HUMO Als een fabriek of afdeling niet genoeg opbrengt, wordt ze toch gesloten? Dat is voor een CEO toch gewoon een rationele beslissing?

De Graeve «Een bedrijf heeft wortels, net zoals een mens dat heeft. Het is heus niet vanzelfsprekend om hier zomaar alles achter te laten.

»We moeten vooral zien dat we de juiste mensen blijven aantrekken. Iemand die alleen maar Nederlands spreekt, kan bij Bekaert in België niet langer optimaal functioneren. Je moet kunnen samenwerken met mensen van andere culturen, huidskleuren, talen, religies, maar ik weet helaas niet zo zeker of iedere Belg of Vlaming daar wel voldoende voor openstaat. Ook daarom is onderwijs mijn stokpaardje. Dáár moeten jonge mensen een brede horizon en ambitie krijgen.»

HUMO U hebt onze collectieve ambitie ooit zo samengevat: ‘We willen studeren tot we dertig zijn, werken tot ons vijfenvijftigste en leven tot we vijfentachtig worden.’

De Graeve «Zelfs het lichtjes optrekken van de effectieve pensioenleeftijd is in dit land onbespreekbaar. Zodra er iets fout loopt bij een bedrijf, grijpt men naar het brugpensioen - bij Godiva met 52 jaar, bij Opel zelfs met 48 jaar. Dat kan toch niet!

»Onze ouders hebben na de oorlog het land heropgebouwd. Oké, de economie zat mee, maar ze hebben het wel gedáán. Ambitie hebben was voor hen iets vanzelfsprekends. Mijn generatie wilde het beter hebben dan hun ouders: dat was ónze ambitie. De nieuwe generatie wil vooral minder werken. Ze zeggen vlakaf: ‘Wij gaan zeker niet zo hard werken als jullie. Zo zot zijn we niet.’ (lacht)»

HUMO Geeft u ze ongelijk?

De Graeve «Blijven geloven dat het beter kan, dat is voor mij fundamenteel. Dat is me thuis en bij de jezuïeten ingepompt. 't Is zoals een honderdmeterloper: die wil ook altijd sneller, al is het maar een honderdste van een seconde. Die mentaliteit zie je vandaag de dag in Azië en Latijns-Amerika. Dáár zit de echte dynamiek. Wij klagen liever dat die landen ons werk afpakken.»

HUMO Is dat dan niet zo?

De Graeve «Nee! Juist dankzij die groeilanden hebben wij in Europa nog een toekomst. Als de Chinezen hier voet aan de grond willen krijgen, zullen ze ons nodig hebben - onze diversiteit, ons talent om complexe toestanden te managen. We hébben een toekomst, maar alleen als we het zelf willen.

»Onze politici zouden ook veel meer ambitie moeten tonen om van Europa een wereldmacht te maken. Dénken dat je een wereldmacht bent volstaat niet.»

HUMO U hebt geen hoge pet op van politici, hè?

De Graeve «Ik vind politiek zéér belangrijk. Wie niet in politiek geïnteresseerd is, is niet geïnteresseerd in zijn eigen toekomst. Alleen zijn er naar mijn mening te veel politici die niet veel méér ambitie hebben dan verkozen te worden, want dan zijn ze binnen.

»Er zijn nog politici met een sterke visie, maar net zij plooien zich terug op het lokale niveau: de stad of gemeente waarmee ze zich emotioneel verbonden voelen en waar ze echt nog iets kunnen realiseren. Ik begrijp dat, maar daardoor smelt de politieke slagkracht op federaal niveau langzaam weg. Welk project heeft België als federaal land nog? Ik weet het niet, hoor.»

HUMO De landslide van de N-VA, die een onafhankelijk Vlaanderen wil, is volgens u geen goede zaak?

De Graeve «Dat zeg ik niet. De N-VA heeft succes omdat ze een duidelijk project heeft voor Vlaanderen - of ze dat project kan realiseren is een andere zaak. Om dezelfde reden heeft de PS succes in Wallonië. Bij die twee partijen weet je waar je voor kiest. Dat kun je van de rest niet altijd zeggen.

»De kracht van de N-VA is dat ze emotie koppelt aan ratio. Aan de ene kant hebben ze de emotionele band van de kiezers met Vlaanderen hersteld, zonder terug te grijpen naar de verkrampte visie van het Vlaams Blok - ik spreek niet over het Vlaams Belang, want Vlaanderen heeft allesbehalve belang bij zo’n partij.

»Aan de andere kant kiest de N-VA voor het Europese niveau, omdat het Belgische niveau volgens hen niet meer werkt, en dat klinkt dan weer rationeel. Die combinatie van emotie en ratio is politiek van goudwaarde. Hun Europese discours houdt trouwens ook steek. We moeten er alleen voor zorgen dat we niet te veel terugplooien op de parochie Vlaanderen. Als dat gebeurt, geef ik het op.»

HUMO Wellicht zal er uiteindelijk toch weer een typisch Belgisch compromis uit de bus komen.

De Graeve «Ja, maar wie is daarbij gebaat? Heel vaak is zo'n compromis een wangedrocht dat vroeg of laat uitmondt in een nieuwe patstelling. Zie de financieringswet, een compromis van eind jaren tachtig.»

HUMO Compromissen sluiten is essentieel in een democratie.

De Graeve «Ja, maar onze compromissen hebben wel een zéér hoge prijs.»

HUMO Te hoog?

De Graeve «Ik vrees dat historici over een halve eeuw inderdaad tot die conclusie zullen komen, ja. Dat eeuwige zoeken naar compromissen verlamt ons, zeker als je in een economische crisis zit. Een bedrijf kan het zich niet permitteren om maanden aan een stuk niets te beslissen, hoor. Als er bij Bekaert een crisis uitbreekt en ik wacht gewoon maar wat af, zou ik prompt worden ontslagen. Politici moeten beslissingen nemen!»

HUMO Ondanks hun felle kritiek op die besluiteloze politici halen grote bedrijven ze wél gretig binnen in hun raden van bestuur.

De Graeve «Niet bij Bekaert. Wij realiseren amper een fractie van onze omzet in België. (Droog) Ik denk niet dat Belgische politici bij ons veel toegevoegde waarde zouden hebben.»

HUMO Bent u zelf nooit gevraagd voor een politiek mandaat?

De Graeve «Nee. Als jongeman zei ik wel altijd: of ik ga naar het buitenland, of ik stap in de politiek. Maar zoals u ziet is 't het eerste geworden.»

HUMO De politiek kan nog altijd. Wat dacht u van een fin de carrière als minister van Industrie?

De Graeve «Voorlopig heb ik genoeg aan mijn prachtjob bij Bekaert, maar ik zeg niet dat ik het nooit zou doen.»

HUMO Voor wie stemt u?

De Graeve (lacht) «Dat vertel ik u niet. Dat laatste stukje privacy laat ik me niet afpakken.»

HUMO Bij de VRT kreeg u meteen een CVP-etiket opgeplakt.

De Graeve «Omdat de toenmalige Mediaminister (Eric Van Rompuy, red.) een CVP’er was. Ik kreeg bij de VRT wel meer politieke etiketten opgeplakt. Best leuk. Sommige mensen spelen graag machtsspelletjes, kennelijk.

»Weet u, één van de belangrijkste lessen die ik van m’n vader geleerd heb, is dat macht corrumpeert. Daarom moet je altijd zorgen dat je als leider wordt tegengesproken. Dat geldt voor de politiek, maar ook voor het bedrijfsleven en voor grote organisaties als vakbonden of ngo’s. Andere meningen horen houdt je scherp. Ik wil niet omringd worden door jaknikkers.»

Bert De Graeve, CEO van Bekaert

HUMO U bent opgegroeid in een groot gezin met acht kinderen. Hoe was dat?

De Graeve «Ik was nummer zeven in de rij, één van de benjamins dus. In zo’n groot gezin leer je rekening houden met anderen, en beseffen dat er grenzen aan je vrijheid zijn.

»Je leert er ook werken. Mijn vader had een klein veevoederbedrijf in Avelgem, en tijdens de schoolvakanties staken wij mee de handen uit de mouwen. Dat vonden we maar normaal.»

HUMO Nooit overwogen om de zaak over te nemen?

De Graeve «Dat heeft hij ons met zoveel woorden verboden. Mijn vader heeft zijn leven lang keihard geknokt om zijn bedrijf draaiende te houden en zijn gezin te onderhouden, maar op het eind van zijn leven moesten wij bijspringen voor zijn levensonderhoud. We deden dat met plezier, maar toch. Hij wilde niet dat wij zouden eindigen zoals hij.

»We moesten ook allemaal verder studeren. Verplicht! Mijn moeder drong daar heel erg op aan. Zij had zelf nooit kunnen studeren, omdat ze heel vroeg haar vader had verloren. Mijn ouders wilden dat hun kinderen het beter zouden hebben dan zij.»

HUMO Die studiecarrière van u is wel niet echt rimpelloos verlopen.

De Graeve (lacht) «Ik ben op m'n zeventiende naar de universiteit van Gent gegaan. Ik koos voor veearts, maar na een jaartje had ik door dat al die scheikunde niets voor mij was. Ik ben dan overgestapt over rechten.»

HUMO Maar na twee jaar stopte u ook daarmee. Waarom?

De Graeve «Ik wou gewoon iets anders dan alleen maar studeren. Ik ben dan naar Zuid-Afrika vertrokken, en daar heb ik op bouwwerven gewerkt. Administratief werk, maar ook handenarbeid. Ik leefde daar in hotelletjes en caravans in the middle of nowhere.

»Maar een mens leert uit zijn vergissingen, en na twee jaar ben ik toch maar teruggekeerd om m’n rechtenstudie af te maken (lacht). Dat moest ik wel zelf betalen. Ik moest maar op de blaren zitten, vond mijn vader. Terecht.

»Dat Zuid-Afrikaanse avontuur heeft me twee dingen geleerd. Eén: je moet wel proberen te doen wat je wil, maar je mag nooit vergeten dat je ook beperkingen hebt. En twee: mensen kijken soms compleet anders aan tegen dezelfde dingen.

»Bij Bekaert ondervind ik dat elke dag: medewerkers uit pakweg China reageren totaal anders op dingen die wij evident vinden. In Europa beschouwen we onze beschaving te vaak als de norm, omdat ze al tweeduizend jaar meegaat. De Chinese beschaving bestaan al vierduizend jaar, hè!»

HUMO Hangt een globetrotter zoals u nog erg vast aan zijn Vlaamse familiebanden?

De Graeve «Niet echt, nee. Het beperkt zich grotendeels tot mijn eigen gezin.»

HUMO U bent vervreemd van uw zeven broers en zussen?

De Graeve «Voor een stuk wel. Ook al door het leeftijdsverschil: mijn oudste zus is zestien jaar ouder dan ik, dat is bijna een generatie. Ze was al het huis uit toen ik nog leerde stappen.»

HUMO Als wereldburger kiest u nochtans niet voor het leven in een wereldstad: u blijft hangen in Knokke.

De Graeve (lacht) «Ik zal altijd een stekje in België houden. Ik kom in veel landen, dus ik kan vergelijken. 't Is hier hoe dan ook goed leven, en het onderwijs is nog steeds van degelijk niveau.»


Redder van de VRT

HUMO Na uw afscheid op de VRT bent u op een voetstuk geplaatst als redder van de publieke omroep. Vorig jaar werd u als CEO van Bekaert tot Manager van het Jaar verkozen. Bent u gevoelig voor eerbetoon?

De Graeve «Ik ben vooral gevoelig voor erkenning uit bedrijven waar ik ben vertrokken. Ik heb nog altijd goede contacten met de mensen met wie ik twintig jaar geleden hebt samengewerkt bij Alcatel in Sjanghai. De VRT heeft zichzelf gered en doet het nog steeds goed: daar beleef ik plezier aan.»

HUMO U pinkte letterlijk een traan weg bij uw afscheid op de VRT.

De Graeve «Als je hamert op het belang van emotionele betrokkenheid bij je bedrijf, moet je toch ook zelf emotie durven te laten zien?

»Die titel van Manager van het Jaar zag ik vooral als een erkenning voor Bekaert: een industrieel bedrijf uit de zogenaamde oude economie, maar wel eentje dat zelfs op het dieptepunt van de wereldwijde crisis voor toegevoegde waarde is blijven zorgen.»

HUMO U bent door de koning verheven in de adelstand. Is zo'n titel van baron ook een erkenning?

De Graeve «Ja, natuurlijk. Ook omdat ze uit een heel andere hoek dan het bedrijfsleven komt.»

HUMO Waarom gebruikt u die titel dan niet? Paul Buysse, voorzitter van Bekaert, ondertekent het jaarverslag als baron. U niet.

De Graeve «Dat is een bewuste keuze. Ik ben ook ereburger van Sjanghai, maar dat zet ik toch ook niet onder het jaarverslag?»

HUMO U stamt uit een Vlaamsgezinde familie. Veel applaus gekregen toen u toetrad tot het puikje van de Belgische adel?

De Graeve «Had ik die titel moeten weigeren dan? Ik doe het niet voor dat applaus, hè. Eigenlijk kunnen de reacties me niet schelen.»

HUMO Is uw titel erfelijk?

De Graeve «Euh… Mijn zoon zou zich jonkheer mogen noemen. Maar hij weet het waarschijnlijk niet, en misschien is dat maar beter zo (lacht)

HUMO Als baron hebt u ook recht op een wapenspreuk. Wat is de uwe?

De Graeve «Ik heb gekozen voor het Griekse ‘Aien aristeuein’. Dat is Grieks voor 'Altijd beter worden'.»

HUMO Er zitten opvallend veel edellieden in de raad van bestuur van Bekaert. Enkele baronnen, maar ook een graaf, een Lady en een Sir. Bewuste bedrijfspolitiek?

De Graeve «Nee. Sommige van die mensen hebben hun titel geërfd, andere hebben 'm gekregen na bijvoorbeeld een lange carrière in de diplomatie, zoals Sir Anthony Galsworthy, of in de financiële wereld, zoals Lady Judge.»

HUMO Volgens het jaarverslag verdiende u vorig jaar 1.313.384 euro. Bent u dat waard?

De Graeve «Daar oordelen anderen over.»

HUMO Maar wat vindt u zelf?

De Graeve «Overal waar ik heb gewerkt, heb ik het resultaat geleverd waarvoor men mij betaalde. Ik denk dus dat ik m’n geld waard ben, ja. Als dat niet zo was, zouden diezelfde anderen me daar ongetwijfeld zeer snel op wijzen. En als ik zelf zou vinden dat ik het niet waard ben, zou ik meteen een andere baan zoeken.

»Het speelt een rol in welke markt je werkt. Je moet referentiepunten hebben om te bepalen wat je je mensen betaalt, en Bekaert heeft die. De raad van bestuur en het remuneratiecomité bepalen wat het management verdient: ik ben er niet bij als daarover wordt beslist. In vergelijking met andere CEO’s van multinationals ben ik overigens helemaal geen topverdiener, zelfs niet naar Belgisch maatstaven.»

HUMO Doet u deze job voor het geld?

De Graeve «Ja en nee. Iedereen werkt om geld te verdienen, maar als dat m’n belangrijkste motief was, zou ik een veel grotere jobhopper zijn. Ik doe dit gewoon heel graag.»

HUMO In dat geval: zou u het ook voor de helft van het geld doen?

De Graeve «Waarschijnlijk niet. Een correct salaris is ook een kwestie van respect, vind ik. Er zijn wellicht managers die geld zouden géven om baas van de VRT te worden. Maar zouden dat goede managers zijn, denkt u?»

HUMO Weet u hoeveel een arbeider van Bekaert in China of Brazilië verdient?

De Graeve «Ja hoor. In China bijvoorbeeld verdient een arbeider bij Bekaert het dubbele van wat hij bij de concurrentie zou krijgen.»

HUMO U noemt geen bedragen.

De Graeve «In absolute cijfers en in vergelijking met zijn collega’s in België zal die arbeider peanuts verdienen. Maar voor die arbeider is het referentiekader China en zijn collega’s dáár.»


Langharig werkschuw tuig

HUMO Uw salaris bestaat voor ongeveer de helft uit bonussen. Die bonuscultuur ligt sinds de financiële crisis zwaar onder vuur.

De Graeve «In die discussie gooit men alles op één hoop. Er zíjn natuurlijk excessen, maar zonder dat variabele loon is er ook minder motivatie om het goed te doen.»

HUMO Zou ú minder goed werk leveren als u alleen een vast salaris had?

De Graeve «Waarom wil iemand beter presteren? Toch om er zelf ook iets aan over te houden? Onze arbeiders in Zwevegem krijgen een winstpremie, en dat motiveert ze.

»Alles hangt af van de doelstelling die je moet halen om die bonus te verdienen. Als die doelstelling perfide is, dan is die bonus dat ook. En dat is de verantwoordelijkheid van de bedrijven zelf.

»De politiek wil de bonussen blijkbaar beperken. Ik vind dat bijna lachwekkend, demagogisch zelfs. Wat is een faire en wat is een onaanvaardbare bonus? Hoe gaat men die grens trekken? Want in wezen is dat een morele grens, en die liggen voor iedereen anders. Er spelen zelfs cultuurverschillen mee. Sommige bedrijfsculturen aanvaarden misschien helemaal géén grenzen op dat vlak.»

HUMO Waar trekt u die morele grens?

De Graeve «Bij excessen, en bij beslissingen van het management die het bedrijf om zeep helpen. Maar daar heb je toch geen politieke regeling voor nodig? Onaanvaardbaar is onaanvaardbaar. Dat geldt trouwens niet alleen voor bonussen van managers. Wat doe je bijvoorbeeld met werknemers met een beschermd statuut die zich totaal onaanvaardbaar gedragen?»

HUMO U doelt nu op de vakbondslui van het Waalse MACtac die collega’s extreem zwaar hebben gepest?

De Graeve «Ja. Eén van de ontslagen pesters kreeg nadien nog 250.000 euro toe omdat hij een door de vakbond beschermde werknemer was. Dat vind ik een onaanvaardbaar excessieve bonus. Maar dát systeem is onbespreekbaar.»

HUMO De verontwaardiging over bonussen hangt ook samen met berichten dat winstgevende multinationals als Electrabel, AB Inbev of Arcelor weinig of helemaal geen belastingen betalen in ons land.

De Graeve «Voorzover ik weet, zijn Electrabel of Arcelor niet veroordeeld voor fiscale fraude.

»Dit is een puur politiek verhaal. Als politici vinden dat de belastingwetten niet langer kloppen, dan moeten ze die aanpassen. Ze moeten niet verontwaardigd doen omdat bedrijven de wetten toepassen die zij zelf hebben opgesteld.»

HUMO Hoeveel belastingen betaalt Bekaert? Meer dan de 0,04% die Electrabel betaalt?

De Graeve «Bekaert betaalt nu ongeveer 24% belasting op zijn geconsolideerde winst (in 2009 boekten alle Bekaert-bedrijven samen 167 miljoen euro winst voor belastingen, red.).»

HUMO U vindt het zo te zien nogal vervelend om publiek over uw geld en bonussen te praten. U schermt uw privéleven ook sterk af: heeft het één met het ander te maken?

De Graeve «Ik heb geen zin om op de markt te gaan staan en iedereen rotte eieren naar me te laten gooien. 't Is niet omdat ik even een halve BV ben geweest dat mensen zomaar alles over mij kunnen roepen. Na mijn periode bij de VRT zijn er dingen gebeurd die echt niet door de beugel konden.»

HUMO U werd in De Morgen neergezet als een elitaire rijkaard die de parochiezaal van Wambeek wilde laten sluiten omdat die geluidsoverlast veroorzaakte in zijn chique patriciërswoning.

De Graeve «Ik ga niet in op dat concrete incident, maar de media-aandacht was buiten alle proportie.»

HUMO Heeft u dat fraaie huis in Wambeek nog?

De Graeve «Nee, ik verhuis nogal veel. (Fijntjes) Kennelijk vind ik het dan toch niet zo héél belangrijk om een chique patriciërswoning te hebben, want mijn vrouw en ik zijn de voorbije dertig jaar al vijftien keer verhuisd. Binnenkort zijn we wéér weg. Altijd beter, hè.»

HUMO En dat hangt dan weer samen met uw bonussen?

De Graeve (lacht) «Nee hoor, want ik verhuisde ook al geregeld toen ik nog geen CEO was.»

HUMO Uw vrouw is een dochter van wijlen Maurice De Wilde. Die werd een tijdje geleden in ‘De jaren stillekes’ op Eén met outtakes uit zijn programma’s geportretteerd als een bullebak die zijn interviewees manipuleerde.

De Graeve «Ik vond dat niet correct. We konden er niet om lachen. Het ging gewoon te ver. Dat heeft mijn vrouw (Ingrid De Wilde, red.) ook duidelijk gezegd tegen een journalist die haar daarover belde. Da’s alles.»

HUMO Laatste onderwerp: hoe lang heeft u al een snor?

De Graeve «Goh! Al zeker meer dan dertig jaar.»

HUMO In de jaren zeventig hoorde u als student blijkbaar bij het zogenaamde LWT – Langharig Werkschuw Tuig. Is die snor uw laatste rebelse trekje?

De Graeve «Hola, ik was zéker niet werkschuw. Ik had heel lang haar, dat wel. Op het jezuïetencollege in Gent mocht je haar maximaal tot net boven de kraag komen: dus stopten we het heel zorgvuldig ín onze kraag, zodat het niet opviel.»

HUMO U was toen naar verluidt een zware fan van Lou Reed. Ook niet meteen een voorbeeld voor keurige jongelui in die tijd.

De Graeve «Ja, maar mijn grootste favoriet was toch Bob Dylan. Ik ben afgehaakt toen hij zich tot Jezus bekeerde, maar ik luister nog geregeld naar zijn platen.»

HUMO Hoe wilt u liefst herinnerd worden: als redder van de VRT of als CEO van Bekaert?

De Graeve «Op dat vlak ben ik nogal cynisch. Dood is dood, en ik zal het toch niet meer weten. Het enige wat telt, is dat het hier bij Bekaert beter blijft gaan als ik weg ben. Dan mogen ze mij snel vergeten.»

HUMO Een standbeeld op de parkeerplaats van de hoofdzetel hoeft niet?

De Graeve «Ik kom elke dag met plezier werken, en we krijgen erkenning voor wat we hier samen doen. Daar heb ik genoeg aan. Laat dat standbeeld dus maar zitten: daar zouden alleen de duiven wat aan hebben.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234