null Beeld

Arctic Monkeys - Favourite Worst Nightmare

Een ouwe zeur ergerde zich onlangs in Humo aan groepjes als Kaiser Chiefs en Franz Ferdinand, en hij zal misschien ook aan Arctic Monkeys hebben gedacht. Maar die jonge bands hebben intussen al méér bereikt dan sommige driftig netwerkende en bijklussende sjofele zangers met hun complete oeuvre hebben bewezen.

Charlie Poel

De Vlaamse grumpy old man vertoeft met zijn mening overigens in het gezelschap van een andere notoire brompot, Keith Richards. In hetzelfde interview waarin die beweerde een deel van de asse van zijn overleden vader te hebben opgesnoven, omschreef de Stones-gitarist Libertines, Arctic Monkeys, Bloc Party en andere nieuwkomers als 'a load of crap. Posers. Rubbish' . Een bewijs temeer dat wie uit een kokosboom tuimelt daar blijvend hersenletsel aan overhoudt.

undefined

Arctic Monkeys dus. Vorig jaar stemde de verzamelde TTT-redactie hun debuut-cd tot tweede beste van 2006 (na Johnny Cash), terwijl de Humo-lezer 'Whatever People Say I Am, That's What I'm Not' helemáál bovenaan zette. De 'moeilijke tweede' van de Monkeys is er intussen, heet 'Favourite Worst Nightmare' en is... nog beter. Robuuster, zelfverzekerder, hechter, rijper, meer gelaagd. 'Favourite Worst Nightmare' trekt zich donderend op gang met de mokerslagen die de single 'Briantown' inleiden, u kent ze intussen. Bas en drums zijn de sterkhouders. Die metal-meets-pop-attitude houden frontman Alex Turner en co. een paar songs aan, maar oogkleppen dragen ze niet: soms krinkelt een Shadows/Hank Marvin -gitaartje op, en één van de absolute hoogtepunten op de plaat, 'Fluorescent Adolescent', kleurt zowaar zelfs lichtjes reggae. Reken maar dat u het zult meebrullen op de Werchter-weide!

Met 'Fluorescent Adolescent' zijn we ongeveer halfweg en da's het moment om de start/stop-kanonnade van de eerste vijf songs even stil te leggen. 'Only Ones Who Know' is een rustpunt, maar tegelijk ook de minste song op de cd. Een dip is dat nauwelijks, want met 'Do Me a Favour' volgt prompt een nieuw hoogtepunt (Motown-soul op zijn Smiths', lazen we in een Engels vakblad als de perfecte omschrijving) en het allerbeste moet dan nog komen: de slotsongs 'Old Yellow Bricks' en vooral het soulvolle '505', een broos liedje over heimwee: 'I'm going back to 505/If it's a seven hour flight or a 45 minute drive/In my imagination you're waitin'/Lying on your side, your hands between your thighs'. Alex Turner is op 20-jarige leeftijd een volwassen tekstschrijver die de fraaiste frasen bedenkt, en ze ook nog eens overtuigend bekt in dat charmante Sheffield-dialect van 'm.

'Favourite Worst Nightmare' duurt amper 37:49 minuten maar is in een goed jaar tijd al het tweede meesterwerkje van een kwartet begenadigde prille twintigers. Laat de oudjes maar zeuren aan hun zijlijn.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234