null Beeld

Argo: duimen en vingers afflecken

1979: terwijl uw dienaar met grote ogen naar Beertje Colargol zat te kijken, was de rest van de wereld in de ban van de bestorming van de Amerikaanse ambassade in Teheran. 'Argo', de nieuwe prent van Ben Affleck, onthult nu dat er zich in de marge van dat beruchte gijzelingsdrama – waarbij 63 Amerikanen 444 dagen in de ambassade in de knip werden gehouden – een ander, onwaarschijnlijk avontuur afspeelde

In de eerste scènes zien we hoe zes Amerikaanse diplomaten het belegerde gebouw net op tijd kunnen ontvluchten en bibberend van angst onderduiken in het huis van de Canadese ambassadeur. Hoe ze veilig terug naar huis krijgen?

Enter exfiltratie-expert Tony Mendez (Affleck), een koelbloedige CIA-man die op de proppen komt met één van de gekste ideeën uit de geschiedenis van de Amerikaanse geheime dienst: de Iranezen op de mouw spelden dat de zes eigenlijk deel uitmaken van een filmploeg uit Hollywood die in Iran locaties komt zoeken voor de opnamen van een sciencefictionprent. 'Het beste slechtste idee dat we hebben,' zo omschrijft de baas van Mendez (een goeie Bryan Cranston) de reddingsoperatie, maar hey: als Orson Welles er middels een luisterspel in slaagde om de mensheid ervan te overtuigen dat de aarde werd aangevallen door Marsbewoners, dan moet dit toch ook lukken?

Om het krankzinnige plan enigszins geloofwaardig te maken gaat Mendez all the way: hij neemt een beroemde make-upartiest (John Goodman) en een bekende regisseur (Alan Arkin) onder de arm, zoekt een passend script (scène 1: fade-in op een landend ruimteschip), plaatst een advertentie in Variety, en organiseert zelfs heuse audities – op het moment dat Serksi de intergalactische heks op het toneel verschijnt, begonnen we zelfs een beetje te wensen dat ze die film ook écht hadden gemaakt.

Met 'Gone, Baby, Gone' en 'The Town' had Affleck al twee niet onaardige films geregisseerd, maar dat hij dít in zich had – een ultra-entertainende, buitengewoon knap in beeld gezette caper-film die uit alle poriën de klasse uitademt van de politieke seventiesdrama’s van Alan J. Pakula – hadden we eerlijk gezegd nooit in de hoofdacteur van 'Pearl Harbor' en 'Gigli' gezien. Tijdens de bestorming van de ambassade knalt er een 'Saving Private Ryan'-achtige intensiteit van het doek, er worden hier en daar grappige steekjes naar Hollywood uitgedeeld ('Je denkt dat de ayatollahs erg zijn? De scenaristenbond is erger.'), en ook de seventies-mood zit precies goed, met camerabewegingen die knipogen naar ('All the President's Men', ratelende telexapparaten en telefoontoestellen met draaischijven, en onder meer Led Zeppelin en Van Halen die loos mogen gaan op de soundtrack – zelfs het lettertype van de begintitels is vintage jaren zeventig.

Alles bij mekaar zaten we zo hard mee te leven dat we het totaal niet erg vonden dat 'Argo' op een bepaald moment wel héél erg ver van de ware toedracht begint af te wijken en Affleck tijdens de ondraaglijk spannende climax zo veel suspenseclichés in je gezicht zit te smijten (op de valreep geannuleerde ontsnappingspogingen! Een interventie van de president himself! Een race op het tarmac!) dat het bijna lachwekkend wordt. O ja: zie je wel dat de cinema levens kan redden?


Deze week in Humo: Ben Affleck spreekt over 'Argo'

Bekijk de trailer van 'Argo':

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234