null Beeld

Ariel Pink - pom pom

In de buitenlandse muziekmedia en belendende percelen zet Ariel Pink (36) nu al enkele weken een voortreffelijke imitatie neer van een plat naar aandacht hengelende patjepeeër. Hij vindt ruzie waar er geen aangeboden wordt; beweert dat Madonna niet tien, maar dértig jaar op de terugweg is; en maakt smakeloze moppen over verkrachting. Kortom: Pink is een punk. Dat hij een nieuwe plaat te verkopen heeft, staat daar wellicht niet los van.

Maar: als high profile aanstellerij de aandacht richting platen als ‘pom pom’ helpt kanaliseren, mag hij wat ons betreft ook nog in de muts van Taylor Swift kakken. ‘pom pom’ – een titel die niet went – is met name een parel. Met songs als ansichtkaarten: soms subtiel, soms schreeuwerig refereert Pink aan eertijdse, waardevolle passages uit de muziekgeschiedenis. ‘Groetjes uit 1984!’ Er is postpunk, jaren 70-schmalz, doowop, soul, Devo-achtige artrock, donkere new wave – en elk genre wordt opgePinkt zonder dat het daarbij aan kracht verliest of tot pastiche verglijdt.

Volgende troef: de verhalen. Vertelt hij in ‘Black Ballerina’ over Billy, een verlegen hick die voor het eerst een stripclub bezoekt en zich er (‘I like your areolas, baby!’) misdraagt, dan zie je de denkbeeldige verfilming van Jim Jarmush zo voor je netvlies dagen. In de zinderende slowburner ‘Picture Me Gone’ worden de allertreurigste selfies genomen, en ‘Sexual Athletics’ (‘I’m the sex king / On my velvet swing’) is de hoogst haalbare hoeveelheid fun op vier minuten tijd. Verzin uw eigen verhalen bij titels als ‘Exile on Frog Street’, ‘Nude Beach A Go-Go’ en ‘Plastic Raincoats in the Pig Parade’.

Ariel Pink, met de looks van een te heet gewassen Kurt Cobain, is er voor iedereen, maar vooral voor wie zich van nature al aangetrokken weet door de mafkezerige zelfkant van de popmuziek – bevolkt door andere contemporaine beautiful freaks als Tune-Yards, Mac DeMarco, The Knife of Björk. ‘pom pom’ is een bloem in een mijnenveld.

‘In wezen ben ik een kind gebleven’, zei hij een paar jaar geleden, en onlangs: ‘Ik weet niet wat ik doe, en dat is precies de reden waarom ik denk dat het goed zit.’ Dáárom schrijft Pink, hier voor het eerst zonder zijn Haunted Graffiti, zowel weelderige instantpopklassiekers (‘Dayzed Inn Daydreams’) als briljante onzin (‘Jell-O’, dat drijft op het gekreun van iemand met buikkrampen). ‘pom pom’ is een plaat vol songs (17!) die boodschap noch onmiddellijk inzetbaar nut hebben. Pink-pop is er for entertainment only, om het wachten op uw volgende tegenslag te veraangenamen. De roze hoes kleurt ook uitstekend bij uw acne.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234