Arno

'Het is gedaan met mij.' Zo sprak Arno Hintjens in 1977. Hij had in Gent de film 'Saturday Night Fever' gezien en was ervan overtuigd dat disco alles zou platwalsen, zijn carrière en die van Tjens-Couter inbegrepen. Hintjens verliet de bioscoop, spuwde op de grond, strompelde aan de Kuiperskaai de 'Fifty five' binnen en dronk zich een stuk in zijn kraag.
We schrijven dertien jaar later, en Arno (bijna 41) heeft alle trends en waves overleefd.

Zijn overlevingskunst steunt op een combinatie van talent, plantrekkerij ('Ik werk niet graag') en charme. Onversneden, onweerstaanbare charme. Men kan Arno met veel slechte wil soms een clown en een paardezaag noemen, maar het is volstrekt onmogelijk hem niet sympathiek te vinden. We ontmoeten elkaar in de kelder van zijn Franse platenfirma en praten bijna drie C90-cassettes vol. (uit Humo 2587/88 - 5 en 12 april 1990)

HUMO Waarom zitten we hier, en niet in Brussel of Amsterdam?

ARNO (kamerbrede glimlach) « Ik woon in Parijs.»

HUMO Omdat je nu een contract hebt met Virgin-France?

ARNO « Neen, ik heb gewoon goesting om in Parijs te wonen. Ik woon in de buurt van Les Halles.»

HUMO Chique? Duur?

ARNO « Wat is chique? Wat is duur? De appartementen zijn hier vier keer zo duur als in Brussel. Voor een flat met vier kamers betaal je in Brussel misschien 16.000 frank. Hier kost dat 60.000. En aan de Champs-Elysées kost het 180.000 (lacht). De huisbazen willen hier ook je beroep weten, het nummer van je bankrekening, hoeveel erop staat... àlles.»

HUMO Wat heb je als beroep opgegeven? Popster?

ARNO « Pfff... shit zeg! Waarom vraag je dat? Dat interesseert de mensen toch niet?»

HUMO Je zou er versteld van staan.

ARNO « Pas op: ik begrijp die nieuwsgierigheid. Sedert 1989 ben ik 85 keer opgetreden, waarvan maar vier keer in België. De Vlamingen denken dat ik de hele dag in mijn bed lig, maar ik speel in Canada, Frankrijk, Zwitserland, Oostenrijk, overal.»

HUMO Je winkel marcheert goed.

ARNO « l'm a happy man, haha! De Vlamingen vragen wanneer ik nog eens iets ga doen, maar ik kan toch moeilijk weer in al die parochiezaaltjes gaan spelen? En ik heb een verschrikkelijke hekel aan kwissen en spelletjes en playbacks; al die programma's waarin je je smoel moet komen laten zien. Je moet de keuze maken, vind ik. Ofwel ben je muzikant, ofwel hang je de pipo uit.

» Een muzikant moet léven. Daarom woon ik in de stad. Ik moet mensen rond mij hebben, horen wat ze vertellen, zien wat ze doen. Dat interesseert mij. Parijs is fantastisch, hè. Je hebt hier groepen zoals Mano Negra en Les Négresses Vertes — gasten die duidelijk, naar TC Matic hebben geluisterd —, die niets anders doen dan al die invloeden opslorpen en er hun eigen muziek mee maken. En die groepen doen het, hè: in de States, zelfs in Japan verkopen ze platen. Die gasten — en anderen in Europa — hebben van mij en TC Matic geprofiteerd, en nu ga ik eens van hen profiteren (lacht)

HUMO Komen die kerels van Mano Negra je een handtekening vragen?

ARNO « Een handtekening? In Parijs??? Jongen toch, dat doen ze hier niet. Kom zeg. Maar ze kennen mij. Mano Negra heeft vorige week een tournee van alle clubs in Pigalle gedaan, met Urban Dance Squad in het voorprogramma. Formidabel l En die gasten van Urban Dance Squad, dat zijn Nederlanders, maar die denken ook internationaal. En ik zeg altijd: mijn hart is in Brussel, maar mijn lul is internationaal.»

HUMO Je hebt hier dus een lief zitten?

ARNO (brede glimlach)« Allé ja.»

HUMO Zit ze ook in de showbusiness?

ARNO « 't Is een zangeres. Marie-Laure. Ze heeft net een contract met Warner Brothers getekend en ze zingt een beetje in de stijl van de zangeressen die vóór Edith Piaf populair waren. Mistinguett en zo.»

HUMO Volg je nog wat er in Vlaanderen-VTM-Land gebeurt?

ARNO « De Vlamingen hebben nu blijkbaar wat ze altijd gewild hebben, hè. Met het gevaar dat je een generatie kweekt die niet verder kijkt dan de eigen grens. Vlaanderen was vroeger een klein land met een grote esprit. Alle grote schilders en schrijvers van de jaren dertig kwamen uit een Franstalige familie of gingen hun geluk in het buitenland zoeken. En later keken veel Vlamingen naar de BBC, naar Channel Four, naar de Franse zenders. Terwijl VTM dat platte van de Nederlanders heeft geïmporteerd. Le plat pays, maar dan letterlijk. Brel gaat nog gelijk krijgen, haha.

» Pas op: ik veeg daar mijn zak aan. I don't give a shit. Maar ik vind het spijtig voor de jonge gasten die nu hun weg moeten vinden. Al die tv-spelletjes... De mensen willen alleen nog een nieuw tv-toestel winnen, of een video, of een elektrische tandenborstel. Verder reiken hun dromen niet, en die commerciële tv-stations spelen daarop in. Je kan hen dat zelfs niet verwijten.»

HUMO Heb je al platen van Clouseau gehoord?

ARNO « Wie? (denkt na) Peter Sellers

HUMO Clouseau. De groep die in Vlaanderen tweehonderdduizend elpees heeft verkocht en nu aan de top staat in Nederland.

ARNO « Echt waar? Dat wist ik niet. Ik heb daar geen last van (smakelijke lach). Des te beter voor die jongens. Niemand is verplicht daar naar te luisteren. Er moet vanalles zijn, van middle of the road tot heavy metal. Als iedereen mijn platen zou kopen, den zou ik mij vragen beginnen te stellen (lacht). Er zijn mensen van wie ik niet wil dat ze mijn muziek graag horen. Ik moet mijn publiek aanvoelen, zoals alles in mijn leven. Want ik wil juste leven. Het moet juist zijn.»

HUMO Leg dat eens uit.

ARNO « Een soort evenwicht, dat is mijn ideaal. Ik doe soms domme, impulsieve dingen: als ik mijzelf op tv bezig zie, krimp ik soms ineen van schaamte. Ik heb mijn zwakke kanten, hè. Maar ik probeer altijd juist te leven. Ik heb ook het geluk dat ik in een positie zit waarin ik dat kan doen. Iemand anders moet overdag in een fabriek werken, ik mag op een podium staan en entertainen. Ik zeg dan tegen mezelf: 'Je hebt gekozen om dit te doen; doe het dan GOED'. En val er anderen niet mee lastig.»

HUMO Het Parijse chiqué-blad 'Glamour' weidde onlangs ettelijke bladzijden aan het hippe Brussel van Dominique Deruddere, Marc Didden en Arno. En nu zit jij hier in Parijs.

ARNO « Ja, dat zegt Herman Schueremans mij altijd: mijn timing is verkeerd (lacht). Maar fuck, ik voel mij hier gelukkig. Zelfs met Tjens-Couter zat ik al verkeerd: 'If it blows, let it blow', onze laatste single, was al een soort bluesdisco, een voorteken van TC Matic. En als ik nu een groep als Happy Mondays bezig hoor, dan hoor ik daar Tjens-Couter en TC Matic in.»

HUMO Ik ook.

ARNO « Voilà. En dat is in Engeland momenteel DE groep.»

HUMO Behandelen de Fransen van je platenfirma je niet als een Domme Belg?

ARNO « Ze moeten mij niet behandelen, ze moeten voor mij werken. De meeste Fransen weten niet eens wat dat is, een Belg. Ze denken dat alle Belgen Frans spreken. Ze denken ook dat alle Zwitsers Frans spreken... Ken je het verschil tussen een Fransman en een trampoline? Voor je op een trampoline springt, trek je je schoenen uit, hahaha! Dat zijn van die domme moppen, hé: De Nederlanders lachen met de Vlamingen, de Zweden met de Denen, de Amerikanen met de Polaks. Maar de Fransen met wie ik omga, lachen mij niet uit. Ik spreek zeer slecht Frans, ja. Ik spreek ook heel slecht Nederlands. Ik heb mij daar nooit op toegelegd. De enige boeken die ik in het Nederlands heb gelezen zijn eigenlijk die van Louis-Paul Boon, die óók slecht Nederlands sprak. En Claus, ook een Westvlaming. Ik ben nu bezig met een boek van Raoul Van Eeghem, een Belg die in het Frans schrijft: 'Adressé aux vivants', over de Cobra-beweging, maar ook over de televisie, het vedettensysteem, de mensen die Paris-Dakar rijden, over àlles eigenlijk. Fantastisch. Pas verschenen.»

HUMO Gebruik je dat voor je teksten?

ARNO « Onbewust misschien. Kijk: in de jaren zeventig las ik 'The teachings of Don Juan' van Carlos Castaneda (over een jongeman die te rade gaat bij een Indiaanse medicijnman, fv). Ik voelde dat ààn, ik begreep dat instinctief, ik wist al wat daar in stond, maar Castaneda kon dat veel beter onder woorden brengen. En ik weet nog heel goed hoe ik als zestienjarige door de Langestraat in Oostende liep. Je moest toen achttien jaar zijn om in de dancings binnen te mogen. En uit één van die dancings hoorde ik 'Like a rolling stone' van Bob Dylan komen. Ik had dat nog nooit gehoord, ik verstond er geen bal van maar dat deed me iets. Later las ik die tekst: Dylan beschreef precies hoe ik mij toen voelde. Ik bén een rolling stone, voor de rest van mijn leven waarschijnlijk.

» Vorige week heb ik een vergadering gehad met mensen van de Franse televisie, FR 3. Die willen verdomme een programma maken over mijn teksten, in een reeks waarin ook Jim Morrison, Gainsbourg en Nick Cave zitten. Ik kreeg carte blanche van die mannen, ik mocht iedereen uitnodigen die ik bewonder. Ik moest al hard nadenken, want al mijn favorieten zijn dood (lacht). Sleepy John Estes, Muddy Waters. En James Brown zit in de bak. En de levenden... Steve Marriott van de Small Faces, prachtige zanger. Captain Beefheart, Nick Cave, Jacques Dutronc. Maar om die nu uit te nodigen voor dat tv-programma... Eigenlijk wil ik die mannen niet ontmoeten. Wat moet ik daartegen zeggen? (lacht) Die vergadering is trouwens flink uit de hand gelopen. Op het laatst waren die mannen van FR 3 zo dronken dat ze onder hun stoel lagen.»

HUMO Ze zijn niet erg efficiënt, de Fransen.

ARNO « Ik hou daar wel van. Ik hou ook van het Noorden van Europa, maar de Fransen en de Italianen en de Spanjaarden genieten meer van het leven. Terwijl de Scandinaven aan tafel zitten en tegelijkertijd al denken aan de vaat die ze daarna moeten doen. Hun manier van genieten is nogal gecomprimeerd: alle frustraties worden opgespaard tot op zaterdagavond, of erger, tot met Kerstmis of carnaval of andere feesten. En dan gaan ze goed door. Maar de Fransen genieten elke dag.»

HUMO Er bestaan toch ook Franse yuppies?

ARNO « Tuurlijk. Maar zelfs de yuppies kunnen meer genieten, kleden zich beter, eten beter, weten meer over hun eigen cultuur. Vraag in Vlaanderen op straat aan vijf mensen om vijf Vlaamse schrijvers op te noemen. Ze zullen je het antwoord schuldig blijven.»

HUMO Noem eens vijf Vlaamse schrijvers, Arno.

ARNO « Ik ken ze, maar ik heb ze niet gelezen (schallende lach)

HUMO Moet 'Ratata' de plaat van de grote Franse doorbraak worden?

ARNO « Dat weet ik niet.»

HUMO Er staat toch véél op het spel? De business is keihard geworden: Terence Trent D'Arby maakt één goeie elpee die fenomenaal verkoopt, en hij is King Of The World; maar een jaar later maakt hij een goeie elpee die wat minder commercieel is en nu heeft hij niet eens het geld om op tournee te gaan.

ARNO « Juist. Maar heb ik ooit al één commerciële plaat gemaakt? (lacht) Misschien is dat mijn geluk. Wie geen hits heeft, moet zich ook geen zorgen maken over de follow up. De Fransen hier willen 'Lonesome Zorro' op single zetten, omdat ze vinden dat dat een toegankelijk nummer is! (lacht als kapitein Haddock) Mijn probleem is natuurlijk dat ik geen enkele plaat uit de top tien de moeite waard vind. De laatste hitplaat die ik gekocht heb was 'Pump up the jam' van Technotronic... maar dat is een fantastische, heel ruwe plaat. De rest is bullshit. Pas op: er móeten hitgroepjes zijn. Want op die manier kan een platenfirma zich ook een aantal artiesten veroorloven: mensen die nieuwe dingen maken, wegen openen... muziek maken waarvan anderen kunnen profiteren. En naar het schijnt ben ik zo'n artiest. (Bescheiden:) Dat zeggen ze toch van mij, in de business.»

HUMO Wanneer heb je 'Ratata' opgenomen?

ARNO « In september-oktober van vorig jaar. Dat was een rare periode. Om te beginnen moesten we al een moeilijke keuze maken: ik had met Jean-Marie (Aerts) achttien nummers op demo gezet, en daaruit moesten we kiezen. Verschrikkelijk.»

HUMO Maar waarom was het een 'rare' periode?

ARNO (hijgende lach; hij vindt dat we op privé-terrein beland zijn) « Ik spreek daar niet graag over, want als ik daarover interviews lees van een andere artiest, dan vind ik dat altijd zo lullig, (lange stilte)... Love!»

HUMO Ah ja?

ARNO « Jongen toch. Een mens komt wat tegen in het leven... De coup de foudre hé. Dat valt op je kop en fuck: de wereld staat stil. Nog een geluk dat ik in die periode Jean-Marie had om mij een beetje te kalmeren. En Chelle Dierckx, de studiotechnicus. We hadden de basistracks al opgenomen, we konden aan de afwerking beginnen. En ineens gebeurt dat. Shit...»

HUMO Marie-Laure?

ARNO « Ja. Maar ik vond dat verschrikkelijk, want het is iets dat je overmeestert. Ik heb dat vroeger gemerkt bij muzikanten die op tournee zijn en verliefd worden. Die gasten trekken van stad naar stad en in de hotels hebben ze een telefoonrekening van duizenden franken. Want ze bellen die vrouw en twee minuten later zeggen ze 'Shit, heb ik nu niets verkeerds gezegd?' En een minuut later hangen ze wéér aan de telefoon. Dat vond ik altijd zo idioot. Want verliefd zijn is eigenlijk... een zwakte. Je gedraagt je als een hond, hè. En ik heb een hekel aan honden, met hun trieste ogen, die zeggen 'Alstublieft, baas, niet naar de cinema gaan, blijf liever bij mij' (lacht). Ik verlies niet graag de controle over mezelf, dat is het. Je moet altijd een reserve in acht nemen tegenover je emoties. Zeker als je in de studio zit. Ik ben dus een week perte totale geweest, hè. En ondertussen liepen de studio-uren verder.»

HUMO Wat zegt Jean-Marie dan tegen jou? Dat je een klein kind bent?

ARNO « Maar neen. Wij praten daarover.»

HUMO Met weinig woorden?

ARNO (lacht) « Bah ja, we kennen elkaar al zo lang. Soms kan je iemand helpen zonder iets te zeggen. Door gewoon in de buurt te blijven. En dan komen we weer bij het feit dat het juste moet zijn. Na de opnamen ben ik met sommige nummers terug de studio ingegaan, omdat ik vond dat de elpee niet juist was. Ik lag daar wakker van, ja. Die stress! Onbeschrijfelijk. Jean-Marie zei dat ik stapelzot was, maar hij heeft mij niet kunnen tegenhouden. Hij heeft mij laten begaan, want hij respecteert mijn instincten. En pas op: dat is gevaarlijk, hè, zo van alles beginnen veranderen. Op de duur kan je die plaat niet meer loslaten, blijf je jammeren over kleine foutjes en een verkeerde mix en àlles. Want soms is de demo beter dan de eigenlijke opname. 'l'm not there': we hebben dat opgenomen met Andy Gangadeen, één van de beste drummers ter wereld. Maar de feel was beter met een rhythmbox, en die versie staat nu op de plaat. Hebben we samen beslist. 't Is ne rare, Jean-Marie. Veel mensen hebben problemen met hem, maar ik kan hem niet missen.»

HUMO Je hebt hem nodig. Omdat je zelf geen instrument bespeelt.

ARNO (gekwetst) « Maar ik bespeel verschillende instrumenten. Mondharmonica. En op 'Marie tu m'as' zelfs een pianosolo! Maar ik heb Jean-Marie nodig om mijn ideeën te stofferen. Zoals voor 'Mon Sissoyen': ik wilde een nummer maken met de Gilles van Binche. Ik heb dat typische ritme gebruikt, maar Jean-Marie heeft er een Bo Diddley-beat én een flamenco-slag aan gegeven. We vullen elkaar aan, zoals Mick Jagger en Keith Richards, zoals Iggy Pop en David Bowie.»

HUMO En om bescheiden te blijven.

ARNO (lacht) « Ik wou gewoon iets zeggen over de wisselwerking tussen mij en Jean-Marie. Ik zal ook niet vlug ruzie met hem maken. Want ik maak niet graag ruzie. Als ik met iemand een meningsverschil heb, spreek ik er ge­woon niet meer tegen (lacht). Ik wil daar mijn energie niet aan verspillen. Ruzie maken is ook een zwakte. Ik probeer dat te vermijden. Ik kan een verschrikkelijke pain in the ass zijn. Moeilijk doen. Maar in de fond ben ik zeer tolerant.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234