null Beeld

Ask the Dust

2006 wordt stilaan het jaar van de berooideschrijversfilm. Eerst was er de uitstekende Bukowski-verfilming 'Factotum', nu is er 'Ask the Dust', gebaseerd op het halfautobiografische boek van Bukowski's zielsgenoot John Fante.

Fante (1909-1983) was de zoon van een hardwerkende Italiaanse metselaar en een diepreligieuze moeder. In een poging aan de armoede te ontsnappen trok hij van Colorado naar Los Angeles, vastbesloten om The Great American Novel te schrijven. Na enkele jaren te hebben rondgescharreld oogstte hij een beetje succes met enkele romans en korte verhalen waarin hij onder meer zijn schooiersbestaan beschreef. Daarna raakte hij in de vergetelheid, tot hij werd herontdekt door collega-sloeber Charles Bukowski, die eiste dat Fantes boeken opnieuw zouden worden gepubliceerd. En ook in de filmwereld maakte de man furore: op het moment dat Dominique Deruddere 'Wait until Spring Bandini' verfilmde, in 1988 was dat, zat Robert Towne allang met 'Ask the Dust' in zijn hoofd. Die film is nu eindelijk klaar, maar hij doet Fante weinig eer aan. Towne, nochtans niet de eerste de beste (hij schreef 'Chinatown' en 'The Last Detail'), is het boek te lijf gegaan met de melo-spray, en heeft alle scherpe kantjes netjes weggevijld.

undefined

In 'Ask the Dust' is Arturo Bandini - Fante's alter ego - een beginnende schrijver die in de jaren dertig een onderkomen vindt in een luizige hotelkamer in Los Angeles. Terwijl hij op zijn tikmachine hamert, eet Arturo ongepelde sinaasappelen en weegt hij zijn allerlaatste nikkel op zijn handpalm. Die sinaasappelen brengt Towne prima in beeld, maar de door Fante zo meesterlijk beschreven wanhoop en frustratie van Bandini komen in de film slechts in een afgezwakte versie aan bod (wordt Bandini in het boek vooral aangedreven door zelfhaat en door de drang om zich van zijn Italiaanse roots los te scheuren, dan komt hij in de film alleen maar naar Los Angeles om 'ervaring op te doen'). De film lijdt ook onder een hopeloze castingfout. Deed Matt Dillon in 'Factotum' nog zijn best om zich een versjofeld voorkomen aan te meten, dan oogt Colin Farrell alsof hij rechtstreeks van de pedicure komt. Laat Farrell Armani dragen en in Ferrari's vlammen, maar laat hem geen getormenteerde schrijver vertolken! Ook de etnische problemen waarmee Bandini worstelt, worden door Towne gauw aan de kant geschoven ten voordele van een vrij banaal liefdesverhaaltje waarin Farrell en Salma Hayek, die er voor een krasselend Mexicaans dienstertje overigens verrassend glamoureus uitziet, onder het licht van de volle maan samen door het zand rollen. U voelt het: Towne heeft het veelgelaagde proza van Fante gedevalueerd tot een glossy film die vooral bij verliefde paartjes en lezeressen van damesbladen in de smaak zal vallen. Zou het kunnen dat de cineast zich heeft moeten plooien naar de wensen van zijn geldschieter Tom Cruise, die ongetwijfeld aan de kassa dacht? Mogelijk. Towne eindigt in ieder geval met een film die wel fraai gefotografeerd is, maar die te weinig naar verschaald bier, sigarettenpeuken, vuilnis en sinaasappelschillen ruikt. Another one bites the dust!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234