Assita Kanko (33): besneden, maar méér vrouw dan ooit

Toen ze vijf was, werd Assita Kanko (33) besneden in haar thuisland Burkina Faso. Vandaag is ze Belg, MR-politica en voelt ze zich vrouwelijker en onafhankelijker dan ooit. ‘Niemand mag mij nog zeggen wélke vrouw ik moet zijn. Ik eis het recht op om ambitieus te zijn én mij sexy te kleden.’

Achtentwintig jaar na datum schreef Assita Kanko een boek over de gebeurtenis die haar leven bepaalde: ze werd besneden op haar vijfde. Denkend dat ze bij een vriendinnetje mocht gaan spelen, werd ze op de markt ruw vastgegrepen door drie oudere vrouwen en een bouwvallig huisje binnengesleurd. Daar zaten drie of vier meisjes met hun benen wijd gespreid, onderaan bloedend. Sommigen als versteend, anderen hartverscheurend huilend. Assita wist niet wat haar zou overkomen, alleen dat het iets vreselijks moest zijn. Terwijl haar moeder toekeek, sneed de besnijdster opnieuw en opnieuw en opnieuw.

‘Vanaf die dag ontstond er één groot vraagteken in mijn hoofd: waarom?’ Het enige antwoord dat ze kreeg was: omdat je een meisje bent. In plaats van zich als kind al te laten reduceren tot de onderdanige vrouw van een man die ze later zou huwen, kwam Assita in opstand. Te veel van wat ze zag gebeuren, was oneerlijk. ‘Mannen zaten na hun werk gezellig onder een boom te praten, terwijl de vrouwen kookten, wasten en poetsten. Ik wou dáár zitten, bij de mannen, waar ze lachten en praatten. Meisje zijn was gewoon niet leuk.’

Hoe meer ze zag en las, hoe meer ze rebelleerde. Toen haar belezen vader, die haar veel boeken gaf en haar kritische geest stimuleerde, een tweede vrouw nam, nam ze een besluit. ‘Ik wou zo snel mogelijk werken. Ik wou iemand worden, ik wou sterk en rijk zijn en mijn moeder helpen.’

Vandaag woont en werkt ze al enkele jaren in Brussel, is vlot tweetalig en MR-politica. ‘Ik ben niet de vrouw geworden die men van mij wilde maken door die besnijdenis en opvoeding. Ik ben de vrouw geworden die ik zélf wilde worden.’

Haar strijdlust is ze niet verloren. Ook hier moeten vrouwen meer van zich laten horen, vindt ze. ‘Vrouwen nemen nog te vaak achteraan plaats. Dus vrouwen: kom binnen en ga op de eerste rij zitten. En vraag daar vooral geen toestemming voor. Niemand zal je uitnodigen om deel te nemen aan de macht. Dat is niet arrogant. Voor mannen werkt het ook zo.’

Hoe vrijgevochten ook, het hoofdstuk is nog niet helemaal afgesloten. Vorige week sprak ze voor het eerst met haar moeder over haar besnijdenis. ‘Eerst was mama razend. Het was goed dat ze kwaad werd: het betekent dat ze vandaag een andere vrouw is, één die zich schaamt voor de vrouw die haar dochter naar de besnijdster bracht.’

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234