Autumn Falls: negen potentiële hoogtepunten

Eén van de mooiere verzamelingen muzikanten die u dit najaar op een vaderlandse affiche kunt zien staan, wordt u aangeboden door Autumn Falls, een sliert onder één noemer gevatte concerten, georganiseerd door boekingskantoor Toutpartout.

Zij sturen u naar concertzalen over het hele land: Father John Misty komt bijvoorbeeld naar de Ancienne Belgique, Jose Gonzalez naar De Roma, en Chantal Acda naar de AB-Club, de Minardschouwburg, het STUK, het CCHA, De Studio én de 4AD. Autumn Falls ving vorige week aan met twee Girl Band-concerten, maar gaat nu zondag 1 november pas echt ongebreideld van start. Humo pikt er negen potentiële hoogtepunten uit.


(1) De losvaste waarden

Kurt Vile (1 november; Ancienne Belgique)

Zondag zou weleens een uitstekend moment kunnen zijn om naar Kurt Vile te gaan kijken. Philadelphia's eigenzinnige gitaartalent heeft net een derde meesterwerk op rij uitgebracht: 'b'lieve i'm goin down...'. Single ‘Pretty Pimpin’ gaat over de verwarring die komt als je beseft dat je jeugd voorbij is. Een onderwerp dat bij anderen snel te gewichtig of – erger – te midlifecrisis wordt, maar hier ontkurk je een nieuw biertje en knik je nog eens met je hoofd. Vreemd: de songs op ‘b’lieve’ zijn melancholischer en nukkiger dan wat voorafging, krijgen hier en daar een donkere pianointro mee, en klokken tegelijk vlotter binnen.

Onder meer stadt (herlees de recensie) en Lower Dens (herlees de recensie van doorbraakplaat 'Nootropics') komen het voorprogramma opluisteren.

HUMO Morrissey is jarenlang de voorzitter geweest van de New York Dolls-fanclub…

Kurt Vile (verbaasd) «Echt? Dat wist ik niet.»

HUMO Voor welke groep of artiest zou jij die functie kunnen vervullen?

Vile «Er zijn er wel wat. Neil Young & Crazy Horse, Suicide, The Rolling Stones, John Fahey…»

HUMO De laatste keer dat ik je sprak had je ‘Waging Heavy Peace’, de autobiografie van Neil Young, nog niet gelezen.

Vile «Nog altijd niet. Ik ben er zeker van dat ik er ooit weleens aan toe zal komen, maar ik heb ‘Shakey’ gelezen, de vuistdikke biografie van Jimmy McDonough, en daarin ben ik alles te weten gekomen wat ik wilde weten. In ‘Waging Heavy Peace’ is Neil Young zelf aan het woord, zit hij in zijn bubbel. Het is zijn visie, zijn verhaal, en ik ben ervan overtuigd dat het heel entertainend is om te lezen, but I wanna know the facts, man. Ik heb ‘Life’ gelezen, de autobiografie van Keith Richards. Heel onderhoudend, tot op zekere hoogte. Ik kan er niet tegen als iemand publiekelijk zijn kompanen begint af te breken. En bij Richards gaat het dan ook nog over één iemand: Mick Jagger. ‘Ik wil niks slechts zeggen over Mick, ik hou van hem als van een broer, maar… ‘ En dan begint hij. Anderzijds: mocht Mick Jagger mijn frontman zijn, ik zou na veertig jaar wellicht ook wel een paar dingen op mijn lever hebben liggen (lacht)

HUMO Zozo.

Kurt Vile «Dat gebeurt. Neil Young is echt, tuurlijk heeft hij weleens een slechte avond. Dat is net waarom zijn goeie avonden fuckin’ fantastisch zijn. Hij is écht, niet mister showbizz, geen machine zoals Paul McCartney. Ik hou van McCartney, maar die man is een popmachine: die levert avond na avond met exact dezelfde glimlach exact dezelfde show vol hits af. Nice, maar ik hou ervan als de kans op struikelen erin zit. En er dan niet gestruikeld wordt (lacht)

HUMO In welke groep zou je met veel plezier een sidekick zijn?

Vile «Zet mij dan maar bij Nick Cave & The Dirty Three. Met een tamboerijn ben ik tevreden (lacht)


Beach House (3 november; Ancienne Belgique)

Goed voor niet één maar meteen twee aanbevelenswaardige platen, dit jaar: 'Depression Cherry' en 'Thank Your Lucky Stars'. Live bovendien zelden een teleurstelling. Humo over Beach House op Cactusfestival 2013: 'Forser word ik dit jaar allicht niet in de rapen geschopt.' Humo over Beach House op Pukkelpop 2010: 'De groep wordt langzaam groot en hun set van vanavond had verdacht veel weg van een greatest hits-concert dat deel één van hun carrière omspande.' Op 3 november bent u mogelijk toe aan deel twee.


Raketkanon (4 december; Ancienne Belgique)

Zonder al te veel gerede twijfel dé Belgische groep van 2015. In de studio namen ze hun 'RKTKN#2'- plaat met Steve Albini op. Voor elk nummer hebben ze twee, drie takes gedaan, en soms volstond één take. Als de take goed was, gingen ze door naar het volgende nummer. En anders: wissen en opnieuw. Die directheid hoor je ook live, in wat elk concert opnieuw voor een bijzondere ervaring zorgt.


(2) De edelfiguranten

Titus Andronicus (19 november; Nijdrop, Opwijk)

Wie zijn/haar punk bij Green Day en Maxïmo Park betrekt, zal de plaat misschien bloedneusdirect voelen binnenkomen, wie overleeft op een dieet van Lightning Bolt en Amenra zal de schouders mogelijk eens ophalen. En nieuw is het allemaal niet. Maar wat een energie komt er uit deze neuroses en psychoses gesproten, met wat een arbeidsethos worden depressies, verstandsverlies, narcismeaanvallen en kleine-teen-tegen-salontafeltje-pijn bestreden, en vooral: wat een feest barst daardoor los. Enfin, in mijn woonkamer toch. En nu ook in de Nijdrop.


Marissa Nadler (21 november; Trefpunt, Gent)

Nadlers 'July' haalde net de top-veertig van Humo's rijkgevulde overzicht van de beste platen van 2014. Laverend tussen droomfolk en nachtmerriepop, voerde ze ons daarop mee naar het absolute dieptepunt van een heftige relatiebreuk. 'July' bezweert de duisternis met duysternis; metalproducer Randal Dunn verpakt Nadlers akoestische gitaar en statige stemgeluid in fluweelzwart, waarin we, heel af en toe, toch ook een glimp van hoop ontwaren.


Ducktails (19 november; Botanique, Brussel)

Het àndere project van Matt Mondanile van Real Estate, en ondertussen een mooie vijf platen ver. De recentste, 'St. Catherine', heeft het hoofd in de wolken, de oren in de wind en het hart op de tong. Anatomisch wondertje!


(3) De halve zolen

Father John Misty (10 november; Ancienne Belgique)

Onder de noemer 'Father John Misty' heeft Josh Tillman twee platen gemaakt: één meesterwerk ('Fear Fun') en één verdienstelijke ('I Love You, Honeybear'), en hij stond afgelopen zomer ook op Pukkelpop, waar onze recensent volgende zinnen liet optekenen: 'Als de woorden depressie en schizofrenie binnenvallen moet ik lachen, zoals ik soms bij Eels moet lachen. Father John Misty gaat daarna een drumstel beklimmen, hij gooit de armen naar boven, hij valt op de knieën, hetgeen voor bruine vlekken op zijn zwarte jeans zorgt. Het is van begin van de zomer en van Ryan Adams geleden dat ik nog eens zo'n vol country- en rockgeluid heb mogen horen. Father John Misy laat de gitaren niet altijd aan het woord, omgordt er al eens een akoestische, of hij laat zich alleen door een spaarzame piano begeleiden. Na de sneer naar al wie overal met een smartphone staat stemmig te wezen wordt er niet meer in de moppentrommel gegrabbeld, en heb ik soms het gevoel naar een soort Don McClean van 1972 te staan luisteren, terwijl Don Mclean natuurlijk geen liedjes had met titels als 'Nothing Good Ever Happens at the Goddamn Thirsty Crow'. En mogelijk ook nooit een akoestische gitaar naar zijn roadie heeft gegooid.'


Sean Nicholas Savage en Jaakko Eino Kalevi (24 november; Botanique, Brussel)

Twee getalenteerde weirdo's voor de prijs van één: Kalevi is een ex-parttime tramchauffeur en voltijds wufte mafkees uit Finland met een superieure neus voor licht hypnotiserende disco. Sean Nicholas Savage is mogelijk de meest gelikte crooner van het moment, maar een goéde. Platen ‘Bermuda Waterfalls’ en 'Other Death' staan vol romantische, zich vrolijk aan de melige kant van de eighties scharende lo-fi pop. Songs die op het eerste (en tweede en derde) gehoor klef klinken, maar zich voor je er erg in hebt onder je huid gaan haken. Ook live een opgemerkte verschijning. Geschikt voor wie er een gewoonte van maakt steeds voor de underdog te supporteren. Of er een fascinatie voor vreemde gebitten op nahoudt.


Willis Earl Beal (14 december; Botanique, Brussel)

Willis Earl Beal zal met zijn recentste plaat ‘Noctunes’ weinig zieltjes winnen, mogelijk wel een paar nieuwe vrienden. Het is een break-upplaat vol zware, donkere, aan het smeerbaarste van de eighties verwante muziek. De technotrack ‘Like a Box’ zit ’m niet lekker, en z’n zelfingenomenheid moet u zoals altijd voor lief nemen, maar ‘Flying So Low’, ‘Lust’, ‘12 Midnight’ en ‘Stay’ laten hem horen op z’n allerbest. En wie anders kan nog een songtitel als ‘Love Is All Around’ torsen? Dat de dikke plakken synth ons intussen aldoor aan die ene obscure oude Smog-single doen denken, is een fijne bonus. Willis Earl Beal: u hoeft ‘Noctunes’ wat ons betreft niet te kopen, maar als u de man één dezer dagen ziet – in het portiek van een gesloten videotheek of in de ogen van een achtergelaten hond – pak hem dan eens goed vast. Hij heeft veel liefde nodig.


Het volledige programma vindt u hier »

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234