Avalanches - Wildflower

Cypress Hill was al insane in the brain, dus kwamen de Australiërs van Avalanches in 2000 met crazy in the coconut, een vlag die de lading van hun lichtjes onnozele maar ook zeer aanstekelijke collagedebuut ‘Since I Left You’ behoorlijk dekte. 3.500 samples staan er volgens de groep op die plaat. Kan een misverstand met een nul te veel zijn geweest, of een poging tot het maken van the great plunderphonics swindle. Sinds 2000 was er alvast niets meer.

En nu wel. Ook het nieuwe ‘Wildflower’ start vanonder de zotskap, met een sample van ‘Why Can’t I Get It Too’ van Six Boys In Trouble, een stel vals zingende 12-jarigen die ergens in New Yorks moeilijke buurten opgroeiden, waarschijnlijk voor galg en rad. Het jaar van oorsprong is 1959, de tekst is serieus verknipplakt, de muziek heeft wat van een song van The Jackson 5 die maar niet wil beginnen.

‘Frankie Sinatra’ doet nóg zotter: ‘Frankie me boy don’t know / You have the perfect voice to sing calypso’ komt uit een zomerhitje van 1947 van King Houdini And His Calypso Parliament. Avalanches mixen er klezmerklarinet en voetbalkoor tussen, de raps van Danny Brown en MF Doom behandelen drank en drugs en brengen Gorillaz in herinnering, de beats doen aan Sabres Of Paradise denken. Zelfs de orkestflard ‘These are a few of my favorite things’ is niet nefast voor de feestvreugde.

En dan begint de plaat echt. Eerst met iets Daft Punkerigs: Avalanches laten ‘Subways’ uit de hand lopen in het soort gedempte Chic-disco waar we nu al twintig jaar op staan te hupsen. Nog bezwaren bij de eerste beluisteringen: wij zijn doorgaans niet toegerust met veel geduld voor landerige psychedelica en voor een rode draad (een road trip, wat anders?) die de songs verbindt. Eén song heet zelfs ‘The Wozard of Iz’. Maar net als het langdradig dreigt te worden, zingt Toro y Moi iets lieflijks, zijn we in een hooggepitchte stem de frasering van Jonathan Donahue van Mercury Rev gaan herkennen, bevat ‘Harmony’ een oorwurm van een minimale melodie, doet de rapper Biz Markie hongerige cartoondieren na (een ideaal moment om de brullende leeuw van Metro-Goldwyn-Mayer in te lassen), is de regelrechte waanzin soms verwant met die van ‘Smile’ van Brian Wilson, en is het goed om opnieuw – na al die jaren – de heerlijke zaagstem van Jennifer Herrema van Royal Trux te horen. Samenvatting:

1. Dit plaatje loopt niet over van de samples.

2. Geen van de mensen die eraan meewerken is een geschikte bob.

3. Dit plaatje is verrassend goed.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234