Avant l’hiver

Weemoedige cinema voor herfstige zielen.

Han Solo uit ‘Star Wars’, Marcello uit ‘La dolce vita’, Oscar uit ‘Bitter Moon’, George uit ‘A Single Man’, Cahit uit ‘Gegen die Wand’, Llewyn Davis uit ‘Inside Llewyn Davis’: ziedaar onze vriendenkring, ziedaar de gezworen kameraden met wie wij ’s nachts, wanneer vrouw en kind zijn gaan slapen, de doek over de kanariekooi hangt en de fles whisky open is, weleens hardop een babbeltje durven te maken.

Maakt sinds kort deel uit van ons groepje: Paul (Daniel Auteuil), de hoofdfiguur van ‘Avant l’hiver’ van ­Philippe Claudel, een neurochirurg die ogenschijnlijk een goed leven lijkt te hebben – tot de ontmoeting met een knappe serveerster hem lichtjes uit z’n hengsels slaat. Niet dat Paul ineens oorbellen en leren jasjes begint te dragen en zijn kans schoon ziet om nog één keer met een jongere vrouw aan de scharrel te gaan – zo cliché gaat het er in dit verhaal gelukkig niet aan toe.

Paul blijft van zijn wijntje en zijn sigaretje en zijn streepje klassieke muziek genieten, het leven blijft lijzig zijn gangetje gaan, alleen wordt zijn blik voor het eerst sinds jaren naar iemand anders getrokken; de reeds aanwezige barstjes in zijn huwelijk met Lucie (Kristin Scott Thomas) worden ineens net iets zichtbaarder; een zeker onbehagen welt in hem op.

En tegelijk begint het ietwat alledaagse drama dat ‘Avant l’hiver’ het eerste halfuur was, heel discreet te ontgloeien en heel voorzichtig, bijna subliminaal, in het gemoed te grijpen; de geheimzinnige bloemenruikers die Paul elke ochtend ontvangt, vormen zelfs een bron van vage suspense.

De vraag waarmee wij nu – het is alweer bijna middernacht en de whisky wenkt – worstelen, is: wat is het toch precies aan ‘Avant l’hiver’ dat ons zo wist te raken, wat is het toch aan deze wonderlijke, sensitieve film dat ons gaandeweg in een staat van diepe ontroering wist te brengen? Drie antwoorden borrelen op: de prachtige dialogen (‘Wat is dit voor een donker cafè? Je ziet niet eens of het dag of nacht is!’ – ‘Aan jou de keuze’), de elegante regie en de wondermooie vertolkingen – vooral van Daniel Auteuil, een schitterende artiest die wij telkens weer associëren met rondtollende herfstbladeren en met vertrappelde harten, een acteur ook die zich nooit echt smijt maar zich net altijd heel mooi inhoudt (zie ook het onvergetelijke ‘Un coeur en hiver’ van Claude Sautet).

Niemand anders dan hij zou Paul kunnen vertolken, maar de vraag blijft: waarom voelen wij zo veel mededogen, zo veel sympathie, zo veel zielsverwantschap met die man? Misschien is het wel omdat we in Paul een voorafschaduwing zien van de man die wij over luttele jaren zullen zijn, een man die tegen Han Solo en Marcello dingen zegt als ‘Het gaat allemaal zo snel en er is geen tijd om af te remmen’, een man ook die de gewoonte heeft om de kraag van zijn regenjas nog wat dichter om de hals te slaan, ook al is het buiten helemaal niet zo koud.

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234