Avengers: Endgame

De helft van de wereldbevolking weggevaagd. The Vision, Loki en Heimdall zo dood als pieren, Gamora door haar bloedeigen vader van een klif gegooid, en Tony Stark hulpeloos op drift in de lege ruimte. Spider-Man, Doctor Strange, Black Panther, Peter Quill, Bucky Laplasse - oh pardon - Bucky Barnes en Nick Fury gedecimeerd tot in de wind wegwaaiende roetdeeltjes. En Thanos, de überbooswicht die met zijn massaslachting alleen maar iets wilde rechtzetten, rustig zittend op een veranda en als een veldheer op rust zijn daden overpeinzend.

Ja, beste vrienden en vriendinnen, de doemsfeer van ‘Avengers: Infinity War’ viel alleen maar te vergelijken met de droefgeestigheid die we allemaal voelden nadat Gandalf in de diepten van Moria was gevallen in ‘The Fellowship of the Ring’. In het begin van ‘Avengers: Endgame’ is de toestand nog altijd even hopeloos en doodernstig: regeringen liggen plat, de New York Mets bestaan niet meer, Thanos is met de zes Infinity Stones door een portaal geglipt en verdwenen, en Thor zit met op elkaar geklemde kaken in een hoekje van het akelig lege Avengers-hoofdkwartier, razend op zichzelf omdat hij Thanos niet heeft kunnen stoppen.

In ‘Endgame’ begint het er ironisch genoeg pas écht om te spannen, want nu dient de vraag te worden beantwoord: wat nu? Hoe raken de scenaristen van het Marvel Cinematic Universe uit de impasse waarin ze zichzelf hebben geschreven? Het heengaan van Spider-Man, Black Panther en Doctor Strange verleende aan ‘Infinity War’ een stilmakende gravitas, maar al die populaire geldkoeien uit de Marvel-business kunnen toch niet in het pierenland blíjven liggen? Wel, we gaan deze review spoilervrij proberen te houden, maar wie zich volledig onbevangen in het eindspel wil storten, stopt maar beter nú met lezen.

Uiteraard worden de scenaristen van ‘Endgame’ geholpen door één van de raarste wetten van het comicbookuniversum, namelijk de wet die voorschrijft dat verslagen superhelden nooit lang dood blijven en dat ze vroeg of laat terugkeren in een licht gewijzigde gedaante of in een nieuwe outfit (gevolgtrekking: in comicbooks staat altijd veel op het spel, maar door die wet staat er tegelijk helemaal níks op het spel). Trouwens: de volgende episodes uit het Marvel Cinematic Universe, te weten ‘Spider-Man: Far From Home’ en ‘Guardians of the Galaxy Vol. 3’, zitten er al aan te komen, dus van Spider-Man en Peter Quill zijn we hoe dan ook nog lang niet af... toch?

Maar hoe dan? Zouden de scenaristen het werkelijk aandurven om, net zoals Thanos met één vingerknip de helft van de mensheid uitroeide, met één pennestreek alle tragiek uit ‘Infinity War’ ongedaan te maken? Nemen de overblijvende Avengers (noem hen gerust The Leftovers) even de teletijdmachine van professor Barabas in bruikleen, of de DeLorean van Doc Brown, ten einde de klok terug te draaien? De strijd tussen Thanos en de Avengers opnieuw laten oplaaien zónder dat de toeschouwer zich bekocht voelt en zónder dat de dramatische gebeurtenissen in ‘Infinity War’ met terugwerkende kracht hun gravitas kwijtspelen: dát was de gigantische uitdaging waar de makers hier voor stonden.

Ze redden het uiteindelijk wel, maar dat neemt niet weg dat de praatscènes waarin de Avengers een reddingsplan bedenken hét pijnpunt van de film vormen en dat de elastiek van onze suspension of disbelief tijdens die scènes zo ver werd uitgerokken dat hij bijna knapte. Eens die horde genomen en we Captain America ‘Zes stenen, drie teams, één kans!’ horen uitroepen, zijn we evenwel vertrokken voor een weergaloze aflevering die we nog het best kunnen omschrijven als een kinetische men-on-a-mission-movie. Straf eigenlijk: over ‘Endgame’ en over het mogelijke vertrek van enkele helden is al zóveel gezegd en geschreven, dat de eigenlijke film bijna niet anders kón dan teleurstellen.

En tóch komen de regisserende broers Russo aanzetten met een film die verrast en imponeert en ontroert en die alles bij mekaar zelfs méér kippenvelmomenten telt dan alle vorige episodes van het MCU samen. De aangrijpende openingsscène, met die hallucinante stilte nadat zelfs de vogeltjes zijn opgehouden met fluiten. Het landschap van monumenten voor zij die verdwenen zijn. De glorieuze intrede van die ene blondine die door Thor wordt omschreven als ‘die nieuwe griet’.

Ook op puur filmisch vlak bevat ‘Endgame’ machtige beelden, zoals het IMAX-schermvullende schip van Thanos - welke booswicht gaat ooit nog kunnen tippen aan hém? - dat zich van een groene nevelkolk losmaakt. En heeft u die rare, veelbetekenende, vol voorgevoelens zittende blik gezien die die twee personages op een bepaald moment uitwisselen?

Na afloop verlieten we de cinema op flanellen benen en met licht trillende vingers. Hadden we, na meer dan drie uren zonder mondvoorraad in de IMAX-zaal te hebben gezeten, last van een hongerklop? Of hadden we zonet een schitterend, uiterst bevredigend, en nog lang nazinderend sluitstuk van een episch tweeluik gezien? Wat denkt u?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234