Avro Close Up: David Bailey

The Rolling Stones, The Beatles, Andy Warhol, Jane Birkin, Bob Dylan, Jack Nicholson: 't zijn maar een paar van de sterren die poseerden voor de lens van David Bailey (73). Op zijn negentiende wist hij een job te versieren als assistent van studiofotograaf John French, en nauwelijks twee jaar later sierde één van z'n foto's al de cover van het modeblad Vogue. Hij legde de Swinging Sixties voor het nageslacht vast, waardoor hij al snel even beroemd werd als wie hij voor de lens had.

En net als alle groten was hij een notoir vrouwenliefhebber: hij heeft ontelbare liefjes gehad en stond viermaal voor het altaar, éénmaal met Cathérine Deneuve. Enkele jaren geleden bracht hij nog een boek uit met foto's van vrouwelijke genitaliën: mannen die de controverse niet schuwen, we mogen ze wel.

David Bailey «Aanvankelijk wilde ik ornitholoog worden - ik heb nog honderden papegaaien gehad - maar ik was dyslectisch, dus die droom werd snel weer opgeborgen. Op mijn veertiende wilde ik de nieuwe Chet Baker worden, maar trompet spelen lag me niet, dus dat ging ook niet door. Maar het heeft me toch in de richting van de fotografie geduwd: ik ontdekte dat Bill Claxton de man was achter de foto's op Bakers sublieme platenhoezen. En toen ik op m'n zeventiende een foto van Cartier-Bresson onder de neus kreeg - drie vrouwen die uitkijken over de Indusvallei - wist ik het zeker: ik moest en zou fotograaf worden.

(lacht)

- En u hebt er ook veel modellen mee tussen de lakens gekregen: u stond bekend als een vreselijke flirt.

Bailey «Vréselijk? Een ongelooflijk goede flirt! Ik schat dat ik toch met een honderdtal modellen geslapen heb. Ik werd benijd door hópen mannen - de rest zat me achterna omdat ik het deed met hun vrouw (grijnst). In die jaren deed er een rijmpje de ronde: 'Bailey makes love daily.' Laten we zeggen dat ik blij ben als ik tegenwoordig drie keer per week haal. Maar ik voel me nog steeds vijfendertig. Ik noem mannen zoals Jack Nicholson en mijzelf 'de nieuwe oudjes': de eerste generatie die zich op zijn oude dag nog rot amuseert.»

- Genoteerd. Hoe was het om door te breken in de sixties?

Bailey «Ik was geen typisch product van de jaren zestig: ik hield meer van jazz dan van rock en ik werd meer beïnvloed door Picasso dan door popart. Wat niet wegneemt dat ik me gewéldig geamuseerd heb. Ik ben een man van excessen. Ik dronk drie flessen wodka per dag en rookte wel tweehonderd sigaretten - op een gegeven moment ben ik daar wel mee gestopt, want het beïnvloedde mijn werk.»

- U heeft over de hele wereld tentoongesteld en verschillende awards in ontvangst mogen nemen. Wat is de kern van uw succes?

Bailey «De emoties die uit mijn foto's spreken. Nu lijken m'n foto's niet meer zo revolutionair, maar toen sloegen ze in als een bom: mensen werden voordien vooral statisch geportretteerd. (Mijmert) Wat heb ik dat de andere fotografen toen niet hadden? Tja, waarom was Billie Holiday een betere artieste dan Ella Fitzgerald, die nochtans beter kon zingen? Eén woord: magie.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234