Axelle Red: de tien platen die haar leven veranderden

Vijftig jaar nadat ze in Hasselt werd geboren als Fabienne Demal, vijfentwintig jaar na haar debuut ‘Sans plus attendre’, en vijf jaar na haar laatste hit ‘Rouge ardent’, is Axelle Red terug met ‘Exil’.

'Daar stond ik dan, tussen de king of pop, de king of soul en de dochter van de king of rock-'n-roll'


1 Bill Withers: 'Live at Carnegie Hall' (’73)

Axelle Red «Als ik één plaat zou mogen meenemen naar een onbewoond eiland, dan kies ik ‘Live at Carnegie Hall’ van Bill Withers. Hij is de meest complete muzikant die ik ken. Hij slaagt er ook in om het over Belangrijke Waarden als vriendschap en verdraagzaamheid te hebben, op zo’n coole, bijna achteloze manier dat het heel natuurlijk aanvoelt. Dat komt rechtstreeks uit de gospel, hè.

»Wat ik aan deze plaat zo goed vind, naast het feit dat ze klinkt alsof Bill Withers het hele optreden lang op zijn sokken zit te musiceren (lacht), is dat het publiek vanaf het eerste nummer precies op de maat meeklapt. En dan geen simpele klap op de eerste maat, het zijn nét iets complexere ritmes. Zelf probeer ik dat tijdens mijn optredens ook vaak voor elkaar te krijgen. Meestal lukt het aardig, zeker wanneer ik het publiek wat aanmoedig en complimenten geef.»


2 Elvis Presley: 'From Elvis In Memphis' (’69)

Red «Mijn vroegste muzikale herinnering is de stem van Elvis Presley die door het ouderlijk huis schalt. Elvis’ stem is voor mij altijd iets puur fysieks geweest. Ik vond hem vanzelf goed, zonder erbij na te denken. Bij de stem van Dean Martin heb ik dat ook altijd gehad. De stem van Joni Mitchell háátte ik dan weer als kind. Haar heb ik pas op latere leeftijd leren appreciëren. Ik heb dat bij mijn eigen kinderen ook gemerkt, dat ze bepaalde stemmen automatisch goed vonden, en van sommige stemmen een instinctieve afkeer hadden. Zette ik Aznavour of Cabrel op, dan ging dat van: ‘Mama, néé!’ (lacht)»

HUMO Waarom koos je voor ‘From Elvis in Memphis’?

Red «Mijn moeder had een grote platenverzameling, en deze plaat stond vaak op. Ik vind het Elvis op z’n best: in deze periode mengde hij zijn blanke countryroots met een scheut soul, blues en gospel. En dan die stem, hè.»

'Ik zag ABBA het Songfestival winnen, en toen wist ik dat ik zangeres wilde worden'


3 ABBA: 'The Album' (’77)

Red «Als kleuter zag ik ABBA het Eurovisiesongfestival winnen (met ‘Waterloo’, red.), en vanaf dat moment wist ik dat ik zangeres wilde worden. Mijn oudere neven luisterden naar Frank Zappa, en de broers van mijn ABBA-gekke vriendinnetje dweepten met Dylan. Zij lachten met ons, en vonden ABBA iets dwaas voor kleine meisjes. Alles goed en wel, maar zoveel jaar later blijven hun songs nog altijd overeind. Björn en Benny wisten precíés wat ze deden, hè. ABBA mist voor mij wel nog wat soul. Ook in popmuziek vind ik soul belangrijk – niet voor niks ben ik altijd meer fan van The Rolling Stones dan van The Beatles geweest. Maar het zou niet serieus zijn geweest als ik ABBA niet had opgenomen in dit lijstje. Ook al luister ik tegenwoordig veel liever naar Frank Ocean of Kendrick Lamar. Ze komen uit de rap, maar maken de beste popplaten van het moment.»

HUMO ABBA is het nu ook weer niet, maar ‘Exil’ is wel opvallend poppy.

Red «Net zoals op al mijn platen verwerk ik ook op ‘Exil’ mijn donkere gedachten. Maar er zijn verschillende manieren om zoiets aan te pakken, en nu heb ik het op een lichte manier gedaan. Filip (Van Es, haar man en manager, red.) trok zo nu en dan aan de alarmbel wanneer hij het te zwaar of te donker vond worden. Zo heb ik een nieuwe, meer positieve versie gemaakt van ‘Un ami’, omdat Filip vond dat het een te lange ‘passage in het woud’ had.

»Ik weet niet of je soms naar Disneyfilms kijkt? Zo’n film begint altijd goed, maar al snel gaat het fout: de moeder sterft, of zo. Daarna volgt een gedeelte dat ik altijd fascinerend heb gevonden: de passage in het woud. Nu, die kan soms zo lang duren, dat je toch een deprimerend gevoel aan de film overhoudt, ook al verschijnt de prins aan het einde, en wordt er gekust (lacht). Zo ging het dus ook met de eerste versie van ‘Un ami’.»


4 Massive Attack: 'Blue Lines' (’91)

Red «Hoe geweldig ik Adele en Amy Winehouse ook vind, er is altijd een stemmetje in mijn hoofd dat zegt: ‘Ja ja, zij hebben het makkelijk gehad.’ Toen ik begon – in de periode van Simple Minds, toen muziekstudio’s vol met synthesizers stonden – bestónd er gewoon nog geen muziek waarin de oldskool soul gecombineerd werd met iets nieuws, iets van die tijd. Ik heb lang moeten zoeken naar een vorm, maar Massive Attack, en bij uitbreiding de hele Bristol Sound, heeft me daar ongelooflijk bij geholpen. Toen ik naar Nashville ging om mijn tweede album ‘A tâtons’ op te nemen, hebben we daar een Pro Toolssysteem geïnstalleerd. ‘Rester femme’ was daar één van de resultaten van. Ik heb toen ook gewerkt in de Royal Studios van Willie Mitchell in Memphis. Jaren later is Mark Ronson in dezelfde studio neergestreken om ‘Uptown Funk’ van Bruno Mars op te nemen, met een deel van dezelfde zwarte soulmuzikanten met ik destijds had gewerkt. Eigenlijk is dat dus míjn formule (lacht).»


5 Michael Jackson: 'Thriller' (’82)

Red «Ik ben er een week lang echt slecht van geweest toen Michael Jackson stierf. Die man werd zo onrechtvaardig behandeld! Niemand nam het voor hem op toen hij van pedofilie beschuldigd werd, en toen de hele wereld met hem lachte om zijn uiterlijk – ik herinner me die clip van Eminem (‘Just Lose It’, red.), waarin Michaels neus eraf viel. Nu vindt iedereen hem geweldig en zijn ze allemaal door hem beïnvloed, maar waar waren al die mensen toen hij nog leefde? Michael had hun steun goed kunnen gebruiken, want als artiest was hij erg gevoelig voor wat de mensen van hem dachten. Je wilt graag gezien worden, hè.»

HUMO Jij ook?

Red (knikt) «Dat is één van de redenen waarom ik na één seizoen uit ‘The Voice van Vlaanderen’ ben gestapt: ik voelde me een doelwit. Ik had er moeite mee dat roddelbladen klakkeloos overnamen wat mensen die me niet kenden over me schreven op internet. Dat doet pijn, hoor! Al is dat uiteraard niet te vergelijken met wat Michael Jackson heeft moeten meemaken.»

HUMO Klopt het dat je hem ooit ontmoet hebt?

Red «Ja! In Memphis was dat, toen ik in de studio Isaac Hayes aan het assisteren was – hij wilde in het Frans zingen, wat overigens nooit een succes is geworden. Ineens kwamen Michael en zijn toenmalige vrouw Lisa Marie Presley binnen. Daar stond ik dan, tussen de king of pop, de king of soul en de dochter van de king of rock-’n-roll. Isaac deed alsof ik een wereldster was, waarop Michael zijn witte handschoen uitdeed en me met de grootste eerbied de hand schudde. De wereld op z’n kop.»


6 The Staple Singers: 'Be What You Are' (’73)

Red «Ik heb twee favoriete soulzangeressen: Aretha Franklin en Mavis Staples. Staples vind ik misschien nog net dat tikje beter, omdat ze iets dierlijks heeft in haar manier van zingen. Ze heeft ook die typische ‘fuck it’-attitude die je wel vaker ziet bij zwarte zangeressen. Ze kan je echt op je plaats zetten, je als een kleuter doen voelen die door mama wordt berispt. Zelfs de grootste macho’s gaan voor haar door de knieën.»


7 Bob Dylan: 'Slow Train Coming' (’79)

Red «Ik heb veel met zwarte muzikanten uit Memphis gewerkt, nog altijd trouwens, en de meeste van die mannen zijn gelovig. Tussen de opnames door wordt er dus al eens over dat thema gepraat. Mij best, al zeg ik hen altijd: ‘Eigenlijk zingen we over hetzelfde, maar ik vervang het woord ‘God’ door ‘leven’ of ‘liefde’. Toch kan ik wel begrijpen waarom Dylan zich op een gegeven moment tot het christendom heeft bekeerd, en een religieus geïnspireerde plaat als ‘Slow Train Coming’ heeft gemaakt: je wordt nu eenmaal beïnvloed door de mensen met wie je samenwerkt. Hoe dan ook vind ik het een heel warme plaat, misschien wel de eerste waarop Dylans nasale stem me niet op de zenuwen werkte.»

HUMO Jij hebt twee platen gemaakt met Stu Kimball, de vaste gitarist van Dylan. Praatte je weleens met hem over hoe zijn baas in de omgang is?

Red «Nee, dat zou ik nogal ongepast vinden. En trouwens, Dylans muzikanten hebben allemaal een contract getekend waarin staat dat ze het niet over hem mogen hebben. Ik vraag me wel af of hij een aangename persoon is. Een paar jaar geleden woonde ik een concert van hem bij, en ik vond hem helemaal niet genereus: hij zat de hele tijd achter z’n orgel, en heeft maar één bekend nummer gespeeld. Zelf zing ik naast mijn nieuwe nummers nog altijd graag mijn oude hits. Ik vind dat ik het niet alleen verplicht ben tegenover mijn publiek, het doet me ook goed om te zien dat ik er de mensen een plezier mee doe.»

'Na één seizoen ben ik uit 'The Voice van Vlaanderen' gestapt omdat roddelbladen klakkeloos overnamen wat mensen die me niet kenden over me schreven op internet'


8 Minnie Riperton: 'Come To My Garden' (’70)

Red «Er zijn wel meer zangeressen die acrobatische toeren uithalen met hun stem, maar bijna altijd is het opschepperij: ‘Kijk eens wat ik allemaal kan!’ In het geval van Minnie Riperton, die veel te vroeg gestorven is, stonden de vocale acrobatieën helemaal ten dienste van de song. De meeste mensen kennen haar enkel van haar liedje ‘Lovin’ You’, en da’s jammer: een plaat als ‘Come To My Garden’, die van grote invloed is geweest op ‘Jardin Secret’, verdient een groot publiek. Die arrangementen zijn zó geniaal.»


9 Nick Cave: 'Push The Sky Away' (’13)

Red «Dat je zo’n mooie plaat kunt maken wanneer je al zoveel mooie platen gemaakt hebt, vind ik bewonderenswaardig. Het is ook een vorm van respect om jezelf telkens opnieuw te proberen overtreffen, zowel tegenover jezelf als tegenover je publiek.

»Ik wil ook enkel een nieuwe plaat maken als ik ervan overtuigd ben dat die beter zal worden dan mijn vorige. Ik wéét bijvoorbeeld dat ik nog blijf groeien in teksten schrijven.»

HUMO Voor hetzelfde geld had jij in het Engels gezongen. Nog voor je bij een Franse platenfirma tekende, heb je je kansen in Engeland gewaagd: je zou daar met Mick Ronson, oud-gitarist van David Bowie, gaan samenwerken.

Red «Ik ga eens iets vertellen wat ik nog nooit verteld heb. Dat het in Engeland niks is geworden, kwam ook – naast het trieste feit dat Ronson in ’93 overleden is – omdat ik er op een rotzak was gestoten met wie ik niks te maken wilde hebben. Hij was de baas van het label dat me wilde tekenen, Red Bus Records, een regelrechte #MeToo-figuur. Ik negeerde zijn avances, maar de tweede keer dat ik in Londen was, begon dat duidelijk op z’n zenuwen te werken: ‘Als je je regels hebt, hoef je hier niet meer te komen.’ Dat soort mensen kom je niet alleen in Hollywood tegen, je hebt ze zeker ook in de muziekwereld.»

HUMO Ook bij de artiesten?

Red (knikt) «Daar ook, ja. Een jaar of vijftien geleden heb ik met een aantal grootheden van het label Stax opgetreden in Antwerpen en Parijs. Ik herinner me dat Wilson Pickett één van de achtergrondzangeressen bijna verkrachtte. Een agressieve man, echt geen fijne mens: sindsdien luister ik toch wat minder graag naar zijn muziek. Maar ik ben ook al veel mooie mensen tegengekomen in de muziek. Stu Kimball, bijvoorbeeld, is een echte teddybeer. Of Isaac Hayes, zó’n mooie mens. En een goeie mens ook: als hij geld had, gaf hij auto’s cadeau aan zijn muzikanten. Een vrouwenzot, dat ook, maar niet onrespectvol.»


10 Gérard Manset: 'Manset' (’75)

Red «Gérard Manset is het best bewaarde geheim van de Franse muziek. Hij heeft nooit de carrière gehad van de echte groten, maar zijn teksten zijn meesterlijk – luister maar naar ‘Il voyage en solitaire’. Toen ik bekendmaakte dat ik met hem ging samenwerken voor mijn plaat ‘Un coeur comme le mien’ waren de Fransen verwonderd: ‘Die moeilijke mens wil toch met niemand werken?’ Met mij wilde hij dat dus wel: hij had respect voor mijn teksten, voor het feit dat ik zélf ideeën aandroeg, en zag dat ik me niet zomaar liet kneden door de platenfirma. En een moeilijke mens... Ik vind ’m in al zijn zelfverzekerdheid vooral heel aandoenlijk.»

HUMO Toch was je niet helemaal tevreden over jullie samenwerking.

Red «Het idee was dat ik de muziek zou maken, en hij de tekst zou schrijven. Daar zijn mooie nummers uit voortgekomen, maar het bleek toch niet altijd even gemakkelijk: hij kon zich moeilijk ten volle aanpassen aan mijn songs. Mijn muziek is dan wel in het Frans gezongen, maar ze is tegelijk gedrenkt in de Amerikaanse soul, waar ik al sinds mijn kindertijd naar luister.. In Frankrijk is dat uniek. Ik ben mijn hele carrière lang naar manieren blijven zoeken om tegelijk ‘chic’ Frans te gebruiken, en toch soulvol en Angelsaksisch te klinken. ‘Sensualité’ bijvoorbeeld, mijn eerste grote hit, heeft een Motown-achtige vibe, en moest dus ook een Motown-achtige tekst hebben. Geen sinecure, hoor!»

HUMO Een vriend vertelde me ooit dat de Fransen het kostelijk vonden hoe jij dat woord uitsprak: sensu-walité.

Red «Dat waren de Walen, niet de Fransen. In Frankrijk ben ik ‘Chevalier dans l’Ordre des Arts et des Lettres’: daar spotten ze niet met mijn uitspraak, hoor! (lacht) Maar serieus, ook in Wallonië hebben ze me altijd gerespecteerd, hoor. Ik voel me niet voor niks een echte Belg.»


Axelle Red speelt op 2 juni in de Ancienne Belgique. Info & tickets: abconcerts.be

‘Exil’ van Axelle Red is uit bij Universal Music.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234