null Beeld

Azealia Banks - Broke with Expensive Taste

‘I’ve had 2 kids since ‘212’ dropped and I bet my album still comes out first’. Deze sneer van Lily Allen nadat Azealia Banks haar man lelijk genoemd had, zegt alles over de sfeer in de wachtkamer waarin Banks’ muzikale carrière verzeilde tussen het moment dat haar single ‘212’ explodeerde – in 2011 alweer – en ‘Broke with Expensive Taste’.

Uiteraard waren er de ‘1991’-ep en haar ‘Fantasea’-mixtape, maar La Banks spendeerde vooral veel energie aan Twitter-schermutselingen met onder meer Lady Gaga (‘rijmendief’), Iggy Azalea (‘te wit’), Perez Hilton (‘faggot’), Disclosure (‘lelijk’) en Nicki Minaj (‘ondermaatse grammatica’), en aan juridische steekspelletjes met een platenfirma die haar plaat niet wou releasen. Ondertussen veranderde de stroom verse Banks-tracks in een beekje en evolueerden wij van ‘yes, een nieuwe Azealia!’ naar ‘qué?’ naar ‘unfollow@AZEALIABANKS’ naar ‘Azealia wie?’. Maar nu duikt dus plots – met twee jaar vertraging – alsnog haar debuut-cd op.

‘Broke’ is in de eerste plaats véél Azealia, wellicht ietwat té veel. Zestien tracks, veelal mash-ups van UK garage, pophouse en trap, met refreinen en melodieën die herinneren aan dancehitjes uit haar ninetiesjeugd, plus echo’s van dubstep, James Blake-intro’s en Photek-synths (‘Desperado’). ‘Gimme a Chance’ berijdt eerst fluks een bassample van indierockers Enon, maar beslist halverwege dat het toch liever merengue zou zijn. En ‘Nude Beach a-Go-Go’ (met Ariel Pink) solliciteert openlijk naar een plekje in een kauwgumcommercial uit de jaren zestig, in Kodachrome-kleuren. Geen wonder dat ‘Broke’ nooit zelfs maar de indruk geeft dat het tot haar eigen ‘Good Kid, M.A.A.D City’ zou kunnen samensmelten.

Maar Azealia heeft lak aan coherentie en elke schijn van eenvormigheid, en koos met veel flair topproducers uit, die haar van het industriële ‘Heavy Metal and Reflective’ (Lil Internet) via ijzige trap in ‘Ice Princess’ (van AraabMuzik) naar club-banger ‘Miss Camaraderie’ (Lone) leiden. De vocals, die neemt ze op één gaststrofe na allemaal zelf voor haar rekening: Banks is geweldig als ze tegen een lawine van beats in mag zingen – bij de technopop van ‘Chasing Time’ moesten we onwillekeurig aan Technotronic denken. Maar wanneer ze achteloos zowat alle mannelijke collegarappers naar huis snoeft in ‘Ice Princess’ of raps spuwt als ‘Mutts in tux / Deluxe and such / I be in the mirror looking lux and plush’, weten we weer precies waarom we in 2010 stapel werden op haar flow in het minimalistische ‘L8R’.

Lily Allen mag dan inderdaad eerst geweest zijn, ‘Broke’ blikkert en schittert als ‘Diamonds on Anna Wintour / These glaciers glamor and glisten’ – alleen niet een hele plaat lang.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234