Back In Black: Hooverphonic

doorgaans moet het nieuws van een personeelswissel bij een Belgische rockgroep volstaan met een signalement in de krant - een paar regels, meer niet. Maar zoveel witte rook als er opsteeg toen Hooverphonic aankondigde dat hun zoektocht naar een nieuwe zangeres voorbij was, hadden we niet meer gezien sinds Joseph Alois Ratzinger tot paus verkozen werd.

Scherpenheuvel-Zichem represent: Hooverphonics zevende studioplaat heet ‘The night before’, en het is een indrukwekkende proeve van Wolfs longinhoud geworden. We hebben afspraak in een vergaderzaal van platenfirma Sony, op wandelafstand van de openbare omroep, waar Callier vanuit een bezemhok ooit de klank van de rechtstreekse Lotto-uitzendingen verzorgde. vandaag wordt het grote lot (ze drinkt Cécémel) ostentatief in het midden geplaatst.

HUMO Het is al meermaals in druk verschenen: ‘Dit was onze laatste kans. Als het met deze zangeres niet lukt, is het gedaan.’ Waarom? Wat belet jullie om, indien nodig, nóg drie keer van frontvrouw te veranderen?

Raymond Geerts (50) «Dat overleef ik niet.»

Alex Callier (37) «Weet je wel hoe zwak zijn hart is?»

Geerts «Twee weken geleden, nadat noémie haar vuurdoop in ‘De laatste show’ met glans doorstaan had, is een immens pak van mijn hart gevallen. Je hebt geen idee met hoeveel stress die hele zaak ons heeft opgezadeld: zullen we wel een goede zangeres vinden, zal ze aanvaard worden, zal ze de druk aankunnen? Dat wil ik geen vijf keer meer meemaken. Laten we hopen dat dit de bezetting blijft tot het einde van Hooverphonic.»

Callier «Of minstens tot het einde van Raymond Geerts.»

Geerts «Ik stop er alleen mee als ik dood ben. of als ik in een rolstoel het podium moet worden opgeduwd.»

HUMO Jullie hebben meer dan duizend kandidaturen van zangeressen gekregen, ook uit pakweg Amerika, Kenia, Israël en Rusland. De besten werden een jaar geleden uitgenodigd voor een auditiedag in de AB in Brussel.

Callier «Er waren die dag meerdere goede zangeressen, maar de meesten konden duidelijk niet om met de fuss die eromheen hing. Noémie was de enige die echt lef toonde. Ze kwam binnen en dacht: ‘Hoe marcheert dat spel hier?’»

Noémie Wolfs (22) «Het vreemde is: zelf herinner ik me niets meer van die dag. Alsof ik in een vlaag van verstandsverbijstering verkeerde. naar verluidt stikte het van de cameraploegen, en op één of andere manier heb ik die allemaal gemist. Ik weet alleen nog dat de an-dere kandidates stuk voor stuk iets zeiden in de trant van: ‘We waren al járen fan van Hooverphonic, en we vonden het heel spijtig toen Geike vertrok.’ Ik leek wel de enige die dacht: ‘natuurlijk vind ik dat níét spijtig. Ik kom verdomme voor haar plaats solliciteren!’»

Callier «een typisch belgisch euvel: valse bescheidenheid. Heb ik ook altijd veel last van gehad (lacht).»

HUMO Waren er ook kandidates die met slinkse truken of omkoop pogingen een voetje tussen de deur probeerden te krijgen?

Callier «Ik had dat wel verwacht, maar nee: er is mij niemand een blowjob of een horizontal mambo komen aanbieden.»

Geerts «Terwijl, als we eerlijk zijn, dat nu net de reden was waarom we die hele auditie georganiseerd hadden.»

Callier «Pas op, je moest eens weten wat noémie allemaal gedaan heeft om de job te krijgen.»

Wolfs (lacht) «Ze hebben mij vooraf wel volledig gescreend. Alex heeft zelfs gebeld naar de studio waar mijn auditietape was opgenomen, om te checken of er niet mee gesjoemeld was. of er geen Auto-Tune aan te pas was gekomen (software die valse noten kan corrigeren, red.).»

Callier «Op dat vlak ben ik een realistische mens. Als ik wéét dat er achterpoortjes bestaan, ga ik er altijd van uit dat die ook gebruikt worden. »eigenlijk ben ik een rare mens, punt. Als ik aan het schrijven ben, in mijn eigen universum, ben ik ’s werelds grootste romanticus. maar als ik dan de studiodeur achter mij dichttrek, word ik plots supernuchter. Dat contrast is voor sommigen behoorlijk choquerend. mijn broers hebben bijvoorbeeld lang alleen die tweede kant van me gekend. Ze zullen wel grote ogen getrokken hebben toen ze sommige van mijn teksten voor het eerst hoorden. Hoewel: ‘But sometimes it’s better to lie’ uit ‘Vinegar & Salt’ zullen ze wél meteen verstaan hebben (lacht).»


Koppig Konijn

HUMO Alex laat geen gelegenheid onbenut om te benadrukken hoe blij hij is met een goed van poten en oren voorziene frontvrouw. Was het geen indrukwekkender statement geweest als jullie ten tonele waren verschenen met een trol van driehonderd kilo?

Wolfs «Mon zei dat hij liever een negenenzeventigjarige dwerg had gehad: dan was hij niet meer de kleinste en de oudste.»

Callier «Moeten we triest zijn omdat we een fantastische stem in een beeldschoon lichaam gevonden hebben? (Krijgt een blozende Noémie in het blikveld) Kijk, nu begint ze zich ongemakkelijk te voelen (lacht).

»Noémie is niet de classic bimbo, hè. Ze heeft persoonlijkheid bij bakken, en dát telt. bij Hooverphonic is alles belangrijk: de muziek, maar ook de foto’s, de video’s, de présence, de looks. Het totaalpakket.»

HUMO Zou het duo achter de frontvrouw volgens diezelfde lo­ gica ook niet moeten bestaan uit twee rijzige adonissen?

Geerts «Maar... Dat zijn we toch?»

Callier «moet dat nu echt? moet je ons eigenbeeld nu zo om zeep helpen?

»Nee, wat dat betreft is de wereld nu eenmaal compleet onfair. Hoeveel mottige vrouwen hebben het al gemaakt in de muziek? Ja, PJ Harvey. en Janis Joplin was ook niet moeders mooiste, maar dan heb je het ongeveer gehad. Terwijl lelijke mannen al eeuwen getolereerd worden. Als ze wat succes hebben, vinden sommige vrouwen hen nog aantrekkelijk ook.»

HUMO Alex zei ooit: ‘Ik heb veel respect voor Geike en Raymond ge­ kregen: ze hebben geleerd hoe ze met mijn moeilijke kanten moeten omgaan.’ Hoe ver is Noémie al ge­ vorderd op die leercurve?

Wolfs «Die vraag snap ik niet. Iedereen heeft toch moeilijke kanten? meer nog: ik ben wellicht net zo moeilijk als Alex.»

Callier «Dat is het ’m net: zij kan perfect om met mijn manier van werken omdat ze zelf óók zo functioneert. buiten mijn Hooverphonic-uren ben ik ook producer, en ik merk daarbij vaak genoeg dat er twee soorten mensen zijn: mensen die je af en toe een schop onder hun gat moet geven en die daardoor beter gaan werken, en mensen die je met zijden handschoentjes moet aanpakken: bij de minste kritiek kruipen ze in hun schulp en is het over met de creativiteit. Geike hoorde tot die laatste categorie. ontzettend moeilijk om tien jaar in een groep te zitten met iemand bij wie je voortdurend op je woorden moet letten.

»Frustratie krop ik nooit op. Als jij dan toevallig in de buurt bent, krijg je misschien een bak stront over je heen, maar je weet tenminste waar je staat. Sinds noémie erbij is, hebben we al een avond meegemaakt waarop we allemaal te veel op hadden en plots ambras begonnen te maken. Handig: wist ik meteen wat voor vlees ik in de kuip had. maar blaffende honden zijn alles ook meteen weer vergeten.»

Wolfs «Ik heb hem inwendig al vaak genoeg vervloekt en voor eikel uitgescholden.»

Callier «Niet alleen inwendig! Dat soort weerwerk vind ik fantastisch, zeker als we muziek maken. De geschiedenis heeft overvloedig bewezen dat de beste songs ontstaan uit de frictie tussen twee mensen. Lennon en McCartney. Jagger en Richards. niet dat ik me met hen wil vergelijken, maar je begrijpt wat ik bedoel. Love, peace & harmony: mooi allemaal, maar...»

Wolfs «... toch redelijk saai. Ik zie de kop al staan...»

Callier «‘Liefde, vrede en harmonie: niet voor ons.’ (lacht)

»Komt daarbij: noémie is zeer extravert. Als Geike hier nu had gezeten, had ze nog geen woord gezegd. Ik zeg: áls ze hier al had gezeten.»

HUMO Raymond heeft Noémie al getypeerd als een koppig konijn.

Geerts «Als ze iets te zeggen heeft, zégt ze het ook – zelfs als ze weet dat Alex of ik dan eens goed zullen moeten slikken. na tien jaar Geike is dat, euh, aanpassen.»

Callier «Zij is Koppig Konijn, mon is Standvastige Jak, en ik ben Ar-ogante Stier: dat zijn vanaf nu onze totems.

»Kan je geloven dat ik er niet meer op kan komen wat mijn echte totem was, destijds bij de scouts? Ik ben negen jaar lid geweest, van de Kapoentjes tot de Jongverkenners.»

Wolfs «Dan heb je de leukste tak niet eens meegemaakt: de Jins.»

Callier «Pfff, de Jins... Dat is alleen maar smoren en poepen. en dat kon ik als muzikant veel beter.»

HUMO Noem voor de verandering, of anders gewoon voor de aardig­heid, ook eens iets dat Noémie niet en Geike wél heeft.

Callier «Blond haar.

»Ik weet wat sommige mensen zullen zeggen: ‘er hing een mysterieus aura rond Geike.’ maar dat werd op den duur een soort voile waar ze zich achter verborg.»

Wolfs «Het wérkte wel.»

Callier «Misschien. maar noémie zal meer frontvrouw worden dan Geike ooit is geweest, dat is nu al duidelijk. Tijdens optredens was ik vroeger altijd degene die het publiek tussen twee nummers door moest aanspreken: daar zal eindelijk verandering in komen.

»Sommige journalisten hebben noémie al gevraagd: ‘Wanneer spreek je dan eens af met Geike, om haar te leren kennen?’ bizar. Waarom zou ze dat in godsnaam willen doen? Wat is daar de meerwaarde van?»


Aambeienzalf

HUMO Noémie, hoe reageerde je omgeving toen je liet weten dat jij de nieuwe zangeres van Hoover­ phonic was?

Wolfs «eigenlijk was het grof: bijna iedereen heeft het via de media moeten vernemen. over die auditie in de Ab had ik het destijds met één iemand gehad, en die reageerde zo lomp dat ik er van de weeromstuit het zwijgen toe heb gedaan. Ik woon in een kleine gemeente en als ze daar lucht krijgen van ambities, is het nogal snel van: ‘Allez zenne, ze gaat het ook eens maken in de muziek.’ Aanvankelijk vond niet iedereen het fijn dat ik het zo heb aangepakt, maar ondertussen zijn ze wel allemaal enthousiast.»

HUMO Wie is de voorbije maan­ den het vaakst gestorven? Noémie, die in een nieuw avontuur stapte, of Alex en Raymond, voor wie een levensproject op het spel stond?

Callier «Ik weet maar al te goed dat véél mensen zitten te wachten tot we eens goed op onze bek gaan. Als een groep zo bekend wordt als Hooverphonic, heeft iedereen een mening over de volgende stap die je zogezegd móét zetten. maar voor noémie is het nog ingrijpender, echt a life changing experience.»

Wolfs «Ik was vooral bang voor een haatgroep op Facebook.»

Callier «Of een ‘Wij willen Geike terug’-groep. opnieuw waarom we iemand zochten met ballen. Geen fragiel dingske dat weggeblazen wordt door alle aandacht en vooroordelen. Al neemt dat natuurlijk niet weg dat ze de impact nog altijd niet helemaal kan inschatten.

»Soms is dat schattig. Als ze bijvoorbeeld zegt: ‘Deze zomer had ik geen kaarten voor Werchter, maar geen probleem: dan ga ik volgend jaar wel.’ Alsof ze dan nog gewoon tussen het publiek kan staan zonder voortdurend aangeklampt te worden door stiepelzatte festivalgangers. Ik heb het weleens geprobeerd, maar geloof me: dan kan je geen vijf minuten van een optreden genieten.

»En dan valt het hier in belgië nog bijzonder goed mee als je vergelijkt met onze noorderen zuiderburen en hun paparazzicultuur. Hier kan je nog perfect naar de Delhaize gaan zonder dat de mensen je lastigvallen. Je ziet hoogstens aan hun blik dat ze je herkennen. op dat gebied is de belg zeer beschaafd.»

HUMO Ik maak me toch sterk dat je snel de haast professionele gêne ontwikkelt om pakweg geen aambeienzalf meer open en bloot in je winkelkarretje te leggen.

Callier «Dan zeg ik gewoon dat ik het gebruik om de wallen onder mijn ogen weg te werken (lacht). Héb ik ooit gedaan.

»We spreken Dordrecht ’96. Hooverphonic was nog een beginnend groepje, op de rand van de doorbraak, en door alle stress had ik last van aambeien. Die ochtend waren we nogal gehaast vertrokken uit onze hotelkamer, en in de gauwte had ik mijn tube zalf in het borstzakje van mijn hemd gestopt. omdat er die dag geen tijd was om ons om te kleden, moesten we voor één keer in jeans en hemd het podium op – toen al deden we voor elk concert een net pak aan. er was niet verschrikkelijk veel volk, maar ambiance genoeg, en op het eind, tijdens ‘barabas’, ben ik het publiek ingesprongen. bon, alles goed verlopen, en na het optreden staan we backstage wat schouderklopjes aan elkaar uit te delen – tot ik plots voel dat die fucking zalf niet meer in mijn hemdzakje zit.

»Ik had die zalf nódig, want de tour zou nog drie dagen duren, en dus ben ik terug de zaal ingeslopen om zo onopvallend mogelijk de vloer te inspecteren, mijn hoofd voorovergebogen. Tot iemand die tube onder mijn neus duwde. Ik keek op en zag de prachtigste ogen van de mooiste nederlandse vrouw die ik ooit...»

Geerts (kucht)

Callier «Ik bedoelde dus: de mooiste nederlandse ná mijn vriendin.

»Wel, die godin zei: ‘Is dit misschien wat je zoekt?’ Het enige wat ik kon stamelen was dus: ‘Da’s voor mijn wallen!’ Zonder concurrentie het meest embarassing moment uit mijn hele carrière.»


Rampen jubelscenario’s

HUMO Wie van jullie is de schaakliefhebber? Je moet al behoorlijk wat zetten vooruit kunnen denken om eerst met slaande deuren bij Sony te vertrekken, een rondje hard to get te spelen, en vervolgens opnieuw bij Sony te tekenen. Maar niet vóór betere voorwaarden uit de brand te hebben gesleept.

Callier «Eerlijk: je moet er eerst en vooral voor zorgen dat je een fantastische plaat of een ongelooflijke demo in handen hebt. De vier grote belgische platenfirma’s die nog investeren in lokaal talent – Universal, Sony, PIAS en emI – hebben gevochten om ons bij hen te laten tekenen, en dat doen ze niet voor onze mooie knieën. en dat we weer voor Sony gekozen hebben: tja, they made us an offer we couldn’t refuse.

»Trouwens, we zijn hier pas met slaande deuren vertrokken na de merge van Sony en bmG. Plots kwamen buitenlanders zich met alles moeien, en met hen hadden we totaal geen voeling – met de mensen van Sony zelf zijn er nooit problemen geweest. ondertussen is het weer een compleet nieuwe firma geworden: de merge is iets van het verleden, ze zitten in een nieuw gebouw en er is een nieuwe dynamiek.»

HUMO Waarom moest het een major worden?

Callier «‘The night before’ is een beduidend poppyer plaat dan onze vorige, ‘The President of the LSD Golf Club’: we willen zo veel mogelijk mensen bereiken. In een tijd dat iedereen op platenfirma’s zit te kappen, beseffen wij donders goed dat je een major nódig hebt om internationaal iets te betekenen. We hebben alles al meegemaakt: we kunnen vergelijken.

»Ik hoor Jonathan ‘Milow’ Vandenbroeck graag zeggen dat hij alles zelf doet, maar in het buitenland zit hij ook bij Sony en Universal. We moeten daar niet naïef over doen. De mensen zeggen: ‘met het internet kan je tegenwoordig toch goedkoop je eigen pr verzorgen?’ Ik geloof dat wel, maar tast maar ’ns in je zakken om zelf een advertentie op Google te betalen: je zal láng mogen tasten.»

HUMO Op ‘The Night Before’ omhelzen jullie ongeremd de meest weelderige, somptueuze melodieën. Is het helemaal de plaat geworden die jullie in gedachten hadden?

Callier «We zijn ons er erg van bewust dat we in het iTunes-tijdperk leven: mensen kopen liedjes, weinig platen. Daarom wilden we twaalf catchy songs schrijven, zodat luisteraars erop gebrand zijn om ze allemaal te downloaden. In elke song zit wel iets dat je verleidt om die eerste hap te nemen. Tegelijk zitten er voldoende laagjes in die ervoor zorgen dat je daarna ook effectief het hele bord wilt opeten, en sterker nog: dat je de volgende keer naar ons restaurant terugkeert om die plat nog eens te bestellen. en nog eens. en nóg.»

HUMO Je kan ‘The Night Before’ niet uitspreken zonder automatisch te denken aan de dag die erop volgt.

Callier «‘The night before’ gaat over het gevoel dat je hebt als je de dag erna iets belangrijks staat te wachten. Je kan niet slapen, bent op van de stress, en er schieten voortdurend allerlei rampen jubelscenario’s door je kop. Het leek ons een voor de hand liggende titel, gezien de drastische veranderingen in de groep. Zoals ‘The magnificent Tree’ zo heette omdat het de eerste plaat was nadat we van vier naar drie leden waren geslonken. of zoals ‘(no) more Sweet music’ verwees naar de mierzoete plaat die eraan was voorafgegaan (‘Hooverphonic Presents Jackie Cane’, red.).»

HUMO Enkele nieuwe songs zijn ontsproten aan een songwriterskamp in Noorwegen, zoals ‘George’s Café’.

Callier «Met Hooverphonic brachten we vroeger nogal wat tijd in Londen door, en op een dag heeft een plaatselijke medewerker – die ons sissies noemde omdat we altijd zo posh gingen ontbijten – ons meegetroond naar George’s Café, een ontbijtcafé voor de werkende mens in Fulham. om eens goed te greasy spoonen. Het bleek een nogal vieze, vettige plaats. Toen ik brown toast bestelde, zei de gast achter de toog: ‘Does this look like the kind of place that serves healthy food? We deep-fry everything.’ en toen ik voorzichtig vroeg of ik mijn thee ook zonder melk kon krijgen, gooide hij er nog een smerige blik achteraan. Waarna hij de beker thee voor me liet neerploffen. mét melk. Geike heeft daar niets aangeraakt, laat staan opgegeten.

»George’s Café had, kortom, nogal een indruk nagelaten, en in noorwegen ben ik erover aan de praat geraakt met de britse celliste Janie Price – artiestennaam: Bird. Zij kende die plek ook, en we vonden het een geweldig idee om er een song naar te vernoemen. Uiteindelijk heb ik hem helemaal alleen afgewerkt op mijn laptop, op een zaterdagochtend, toen iedereen nog voor pampus lag van het feestje van de avond ervoor.»

Wolfs «om eerlijk te zijn: toen ik ‘George’s Café’ inzong, had ik toch een wat meer classy uitspanning voor ogen – ik dacht vooral aan ‘nighthawks’, dat schilderij van Hopper. Pas achteraf ontdekte ik dat het om een nogal dwaze diner ging. vond ik toch een beetje balen.»

Callier «Pas op, ik heb George’s Café in de tekst met opzet wat geromantiseerd. In onze verbeelding is het een Humphrey Bogart-achtige keet geworden, die als decor in een film noir zou kunnen dienen. ’t moet wel bij Hooverphonic passen, natuurlijk.»

HUMO Wat heb jij eigenlijk te zoeken op zo’n songwriterskamp?

Callier «’t Is gewoon ontzettend boeiend om in een kamer gezet te worden met mensen die je van haar noch pluim kent, met wie je vaak bitter weinig gemeen hebt, maar met wie je toch iets moet zien te maken.

»Mijn eerste opdracht kreeg ik samen met een Deen en een nederlander. Die Deen is een broodschrijver die elk jaar naar nashville trekt om voor countryartiesten te schrijven: niets mis mee, maar zelf heb ik nog nooit compromissen moeten sluiten, en qua smaak stonden we sowieso al regelrecht tegenover elkaar. eigenlijk had die nederlander, Tjeerd Bomhof van het in eigen land nogal bekende Voicst, dan de knopen moeten doorhakken, maar hij trok net in twijfel wat we deden. ’t Was voortdurend op eieren lopen, en toch hebben we daar een onwaarschijnlijk catchy lied uit gepuurd: het verschijnt binnenkort op Tjeerds soloplaat.»


De zaak alzheimer

HUMO Noémie heeft nog nooit een Hooverphonic-concert gezien en weet dus niet wat ze kan verwachten: je zou dat als een nadeel kunnen inschatten.

Callier «Wat hebben we eraan als ze kopieert wat al bestond? Ze moet haar eigen ding doen.»

Wolfs «Raymond en Alex bereiden me zelden voor op de nieuwe situaties. Ze duwen me gewoon onder het voetlicht: ‘Doe maar, kind.’»

Callier «Als je in ‘De laatste show’ aan een microfoon kan staan en een liedje zingen, kan je dat op een podium ook. Zolang de muziek goed is, blijf je vanzelf overeind. ooit, in een club in münchen, viel tijdens ons optreden de elektriciteit voortdurend uit: we hebben het concert dan maar op akoestische gitaar afgewerkt. eén gast mailt me nog altijd om te zeggen dat hij dat ons allerbeste optreden vond.»

Geerts «Een andere keer viel onze toenmalige drummer, Mario Goossens, onverwacht uit: hij had het aan zijn rug gekregen tijdens het hinkelen en moest meteen naar het ziekenhuis. Dat gebeurde ongeveer twee uur voor ons optreden in een uitverkochte club in Zwitserland – capaciteit: duizend man. Gelukkig had onze backliner wat drumambities: hij heeft het van mario overgenomen.»

Callier «Dat zijn superconcerten: alles puur op spontaniteit. Het is sowieso fijn om van de originele songs af te wijken, ook als er niets fout loopt. een intiem ‘battersea’, een akoestisch ‘Inhaler’, ‘mad About You’ met mellotron: zoiets is vaak immens boeiend. van teleurstelling bij sommige mensen – ‘Ik had toch liever de gewone single gehoord’ – kan ik me helaas niets aantrekken. Dat ze de plaat opleggen.

»Vroeger, toen ik nog op kot zat, ging ik om dezelfde reden graag naar concerten van Giant Sand: altijd een verrassing.»

HUMO Howe Gelb is gewoon al lang vergeten hoe de plaatversie klinkt.

Callier (lacht) «Dat is toch geweldig? Je kon die mannen zonder problemen om het halfjaar op-nieuw gaan bekijken, en telkens was het volledig anders. Zo bekeken is muzikant wellicht het enige beroep waarin je je voordeel kan doen met alzheimer.»

HUMO Er gaapt een generatie tussen elk van de drie Hooverphonicleden: is dat ergens aan te merken, behalve dat Raymond vaker wordt nagefloten op straat?

Geerts «Zwijg stil. Ik ben dat gefluit zó beu.»

Callier «Je merkt dat vooral aan de keuze van de nummers die op ‘The night before’ zijn beland. Toen ik net muziek begon te maken, had ik misschien wel genoeg talent, maar de helft van de tijd wist ik begot niet wat ik deed. Ik kende bijvoorbeeld geen zak van programmeren: het was trial-and-error. met ouder worden krijg je dat beter in de vingers, maar daar staat dan weer tegenover dat je aan spontaniteit verliest. Ik kan wel goed inschatten of harmonieën kloppen, maar niet meer hoe de gemiddelde luisteraar ernaar luistert. noémie heeft de blik van een buitenstaander, haar frisse benadering is noodzakelijk voor ons geworden.» Wolfs «Ik heb alléén maar buikgevoel. ook qua zangtechniek: ik heb nooit les gevolgd, en de helft van de tijd weet ik niet hóé ik iets gezongen krijg. Ik weet alleen dát het lukt.»

Callier «Dat gebrek aan ervaring is ook een belangrijke reden waarom we haar gekozen hebben: haar stem is nog niet om zeep geholpen door zangleraars die er alle leven uitkloppen.

»Je merkt ook dat ze jong is als ze begint te klagen als ik op de autoradio van zender verander wanneer onze nieuwe single passeert. Ik heb dat nummer tijdens het mixen al zo’n tweehonderdduizend keer horen passeren: voor mij volstaat dat. maar zij grijpt me dan meteen bij de kraag: ‘Laat dat staan, jong!’ (lacht)»

Geerts «We zijn allemaal een rijtje opgeschoven: noémie is nu zo oud als Alex in het begin, en Alex heeft ongeveer de leeftijd die ik toen had.»

Wolfs «Ik ben nu het ongeleide projectiel.»

HUMO Even polsen hoe groot de kans is dat de toekomst van Hooverphonic door amoureuze perikelen gehypothekeerd wordt: val je op oudere mannen, Noémie?

Wolfs «Ik heb een zwak voor Tom Waits. Dus: ja. Mon, we have a problem! (lacht)

»Grappig: maanden voor publiek werd gemaakt dat ik de nieuwe zangeres zou worden, hebben we met z’n drieën een paar uitjes gedaan, om elkaar beter te leren kennen. op den duur dook ik zo vaak in het Waasland op dat de mensen dachten dat ik de nieuwe vriendin van Alex was.»

Callier «Het hád gekund: ik heb ongeveer de leeftijd voor een midlife crisis. We hebben dat waanidee maar wat laten sudderen. Liever dat dan dat voortijdig uitlekte wie de nieuwe Hooverphonic-zangeres zou worden.

»Nog één keer over dat leeftijdsverschil: eigenlijk blijven muzikanten altijd kleuters. Als je raymond in de studio twee minuten niet ziet staan, kan je er vergif op nemen dat hij snel even op de PlayStation zit te spelen.»

Wolfs «Gelukkig voelt geen van beiden de nood om zich als een vaderfiguur over mij te ontfermen. eén papa is al meer dan genoeg.»

Callier «Raymond is overigens van plan om er binnenkort vandoor te gaan met haar moeder (lacht). maar volgens mij kunnen we dat wel aan. Hooverphonic: de groep, de sound, de Griekse tragedie.»

'Mad About You'

The World Is Mine

Sometimes

Circles

Eden

Gentle Storm

Dirty Lenses

Jackie Cane

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234