Backstage met The Hickey Underworld

Het Depot in Leuven. The Hickey Underworld speelt vanavond zijn eerste concert sinds de release van de nieuwe plaat, ‘Ill’. De derde plaat, dus grafisch gezien is die titel mooi meegenomen, maar eigenlijk is het ‘ill’, ziek.

Wij zijn hier voor een interview met de groep. De sfeer is ontspannen, de begroetingen hartelijk, maar vraaggesprekken zullen nooit tot de favoriete bezigheden van The Hickey Underworld behoren. De bandleden komen druppelsgewijs binnenvallen. Zanger-gitarist Younes Faltakh, drummer Jimmy Wouters (die zich, voor we eraan beginnen, echter weer uit de voeten maakt), en, sinds nog niet zo heel lang aan boord: Tim Vanhamel. Vanhamel is de vervanger van medeoprichter Jonas Govaerts (de regisseur van ‘Welp’), die vanwege een even mysterieuze als ernstige gehoorziekte noodgedwongen de gitaar aan de wilgen heeft moeten hangen. Bassist Georgios Tsakiridis zal wat later de gelederen vervoegen en heeft daar, zo zal blijken, een geldige reden voor.

'De plaat heet 'Ill' omdat het een zieke wereld is' Younes Faltakh

‘Kunnen we dit niet plezant maken?’ vraagt Vanhamel. ‘Kunnen we geen muziekkwis doen of zo?’ We bedienen hem op zijn wenken.

HUMO Wat is de echte naam van Elvis Costello?

Tim Vanhamel «Euh… David iets? Is dat een Jood?»

Younes Faltakh «Nee, zeg het maar.»

HUMO Declan Patrick MacManus.

Faltakh «Een Ier?»

Vanhamel «Nee, Engelsman. En de echte naam van Bob Dylan? Ik ga het zeggen: Bob Zimmerberg!»

HUMO (lacht)

Vanhamel «Nee? Bob Savenberg dan?»

Faltakh «Zimmerman! Robert Zimmerman

Vanhamel «En Guy Kokken (onze fotograaf, die net de kleedkamer is binnengekomen, red.), wat is die zijn echte naam?»

Guy Kokken «Eindelijk ontmaskerd: het is Guido De Cock

Plezant, plezant, plezánt is het, maar er moet ook gewerkt worden en dus sturen wij de, euh, conversatie richting het belangrijkste nieuwsfeit binnen The Hickey Underworld: de toetreding van Tim Vanhamel op gitaar.

Faltakh «Eigenlijk zit hij al anderhalf jaar bij de groep. September 2013 was de eerste repetitie. Maar we hebben het pas recent officieel aangekondigd. Hij zit vast nu.»

En dan schieten we alweer een andere richting uit, dankzij Georgios Tsakiridis, die binnenkomt op krukken en met zijn knie in het gips.

Georgios Tsakiridis «Een basketbalongeluk. Twee ligamenten en mijn meniscus volledig gescheurd. Een tijdje geleden al hoor, maar ik ben pas opnieuw geopereerd. Ik zal vanavond zittend moeten spelen.»

Vanhamel «Ik heb het ook ooit meegemaakt met dEUS, midden in de ‘The Ideal Crash’-tour. Been gebroken en de rest van de concerten achteraan op een stoel gezeten. De manier waarop ik dat been heb gebroken: very embarrassing. Echt een héél belachelijk voorval.»

HUMO Waarover wij nu uiteraard alles willen horen.

Vanhamel «Ik heb het al weleens eerder verteld. We waren ‘Theme from Turnpike’ aan het spelen, de lange outro waarin iedereen begint rond te freaken. Het was de tijd met Danny Mommens, en Craig Ward zat ook nog in de groep. Iedereen ging loos, ik was aan het soleren, en voor de fun, in the heat of the moment, trapte ik op één van Craig zijn gitaarpedaaltjes. Dat viel slecht. Zijn stoppen sloegen door en hij bitch-slapte mij op het podium. Péts, een klets in mijn gezicht. Ik, 22 jaar of hoe oud zal ik geweest zijn, flipte op mijn beurt helemaal: ‘What the fuck is dit man! I don’t get bitch-slapped on stage! Fuck deze shit, ik ben hier weg.’ Waarop ik van het podium liep, van de trap viel en mijn been brak. Maar goed, zullen we maar eens aan het interview beginnen? (lacht)»

HUMO Younes en Tim, jullie hebben lang geleden nog samen in een groep gezeten?

Faltakh «The Winners. In 2007, één keer gerepeteerd, één keer opgetreden. Twee covers en twee eigen nummers.»

Vanhamel «Die beter waren dan de covers.»

Faltakh «Dat valt te betwisten. Twee covers van The Jesus Lizard overigens.»

Tsakiridis «Ik was daar toen, ik stond in de zaal. Het Werkhuis in Borgerhout. Ik heb de groep gehoord maar niet gezien: alleen maar rook en stroboscooplicht.»

Vanhamel «We heetten The Winners, maar onze eerste match hebben we meteen verloren, en dan zijn we er maar mee gestopt.»

Faltakh «Het was een nevenproject van The Hickey Underworld, waarmee we een jaar eerder de Rock Rally hadden gewonnen.»

Vanhamel «Ik weet nog waar en wanneer ik Younes en Jonas voor het eerst heb ontmoet. In Brussel, op het hoofdkantoor van MaoMagazine. (Tegen Younes) Jullie waren twee piepjonge kids, en jij tegen mij: ‘Heb je geen zin om samen eens iets te doen?’ Weet je dat nog? Ik vond dat te gek dat je dat gewoon vroeg.»

Faltakh «Jonas schreef voor Mao en ik was fotograaf.»

Vanhamel «Die ene heel bekende foto van Mao, die is van Younes.»

'Ik vond het eerlijk gezegd nog te vroeg om officieel een nieuwe gitarist aan te stellen. Maar als je Tim Vanhamel kunt krijgen, dan zeg je geen nee' Younes Faltakh

HUMO Is Tim in The Hickey Underworld verzeild geraakt of is er een officiële vraag geweest?

Vanhamel «Mag ik dat vertellen, Younes, of is dat te persoonlijk? (Zonder het antwoord af te wachten) Het was na mijn sabbatperiode van anderhalf jaar – veel rondgereisd, overal mee gestopt, geen idee of ik ooit nog met muziek wilde bezig zijn. Ik stond ergens op een feestje aan de bar en ineens komen Younes en zijn vriendin op mij afgestapt. Margot, te gekke vrouw trouwens, tussen haakjes. (Met officiële stem) Achter elke sterke man… Soit, Margot stompt hem in zijn zij en zegt: ‘Komaan Younes, vraag het nu.’ En Younes, zoals hij is: ‘Euh, wel, euh…’ Waarop ik, nog voor hij iets had gevraagd: ‘Ja, ik doe het.’ Ik wist natuurlijk dat Jonas ermee zou stoppen, we kennen mekaar vrij goed. Ik moet ook toegeven dat het voor mij op dat moment perfect uitkwam, met makkers het clubhuis in: te gek! Het was bijna levensreddend, omdat het de ketel van de pot losliet. Of de fluit van de ketel, hoe is dat weer? Zoek het op, hè!»

Faltakh «Ik vond het eerlijk gezegd nog te vroeg om officieel een vervanger aan te stellen. Maar het was uiteraard een uitgelezen kans: als je Tim kunt krijgen, dan zeg je daar geen nee tegen.»

HUMO Was er een shortlist?

Faltakh «Een hele korte shortlist: Tim was de enige die erop stond.»

Vanhamel «Goeie songschrijvers met stamina, zoals Younes, die zorgen ervoor dat groepen blijven bestaan, en of ik dan gitaar speel of iemand anders, maakt in principe niet zo veel uit. Ik ben blij dat ik deel uitmaak van deze groep, maar ook zonder mij was The Hickey Underworld blijven bestaan.»

HUMO De dynamiek is niet noemenswaardig veranderd?

Faltakh «Dat zal wellicht pas merkbaar zijn op onze vierde plaat, deze was al grotendeels geschreven voordat Tim erbij kwam. Maar Tim gaat deze zomer ook een nieuwe soloplaat maken, Georgios gaat de songs schrijven en bassen, ik ga drummen, zingen, gitaar spelen en de strijkersarrangementen maken.»

'Ik ga The Hickey Underworld niet door elkaar schudden. Als dat mijn bedoeling zou zijn, kunnen we samen beter iets anders beginnen' Tim Vanhamel

Vanhamel (ernstig) «I’m here to serve. Ik ga mijn ideeën niet opdringen, dit is Younes zijn groep. Ik ga The Hickey Underworld niet door elkaar schudden – als dat mijn bedoeling zou zijn, kunnen we samen beter iets anders beginnen. Toen ik daar op dat feest heb toegezegd, was dat als soldier en music lover: (salueert) ‘Sir, yes Sir!’

»Het zijn voor mij natuurlijk ook geen onbekende moves, grooves en ritmes die die mannen spelen. We houden allemaal van dezelfde muziek, ook degene die niet noodzakelijk in The Hickey aan bod komt. We kennen elkaar al langer, spelen samen in verschillende groepen, spreken elkaars muzikale taal. Georgios en Younes spelen bijvoorbeeld ook met mijn zus in Hazy Hands (van wie u hieronder het nummer 'Crappy Birthdays - Welcome to the House of Nudie' kunt beluisteren), waarmee ze nog de Rock Rally gewonnen hebben, 60.000 euro in de pocket (lacht).»

Tsakiridis «Weet je, Jonas is ook niet echt uit de groep natuurlijk, hij kan alleen geen gitaar meer spelen. Bij al de rest is hij nog steeds betrokken.»

Faltakh «Ik ken Jonas al sinds mijn 12de, constant samengespeeld in bands, het was heel raar om dat door een ziekte waar we geen controle over hadden te zien wegvallen. Maar ik check nog steeds alles bij hem: songs, riffs, titels, de hoes, clips, alles.»

Tsakiridis «We hebben eerst nog een reeks optredens gedaan met z’n drieën en eigenlijk was dat ook best wel leuk.»

Vanhamel «Zeg, kunnen we nog een béétje van de mythe intact houden? Mijn inbreng hoeft nu ook weer niet helemaal van tafel geveegd te worden.»

Faltakh «In de zomer van 2013 hebben we vier of vijf festivalshows als trio gespeeld, en dat was inderdaad wel fantastisch. Veel meer plaats voor mij om te soleren en andere dingen te doen. Maar toch: onze songs zijn gemaakt voor twee gitaren, dus er moest iemand bij.»

Vanhamel «Fijn. (Begint te improviseren op zijn gitaar) I’ll give you a secret song man, for the dictaphone!»


Blutsen uit Spanje

De conversatie wordt hervat maar begint nu wel heel abstracte vormen aan te nemen. Niet erg, er moet nog dringend gegeten worden, anderhalf uur voor showtime. Aan tafel blijven de wilde ideeën heen en weer vliegen. Tim wil voor vanavond een intromuziekje en stelt iets voor van de groep Ween: ‘Buenas tardes amigo’ (hieronder te beluisteren). ‘Weet je wat ze daarin zingen? ‘Cinco de Mayo’s on Tuesday’. Vijf mei op een dinsdag. En welke dag is het morgen? Vijf fucking mei, op een dinsdag! Ja man, we gaan dat doen!’ Iemand van Het Depot die mee aan tafel zit roept ‘Chocolate and Cheese’ van Ween uit tot de mooiste hoes aller tijden. Ter illustratie bladert hij ze tevoorschijn op zijn smartphone. De blote buik van een bevallige dame met onderaan het logo van de groep en vanboven een stel gezonde tieten waarvan de tepels evenwel net buiten het gezichtsveld blijven. ‘En dat vind jij de mooiste hoes aller tijden?’ ‘Ik was 14 toen die plaat uitkwam, dit was een hoes waar je iets mee kon.’

Na het eten verhuizen we naar het rokersdak van Het Depot voor een fotosessie, en dan kan het ijsberen beginnen. Iedereen bereidt zich voor op zijn manier. Younes verdwijnt, Georgios belt in het Grieks met vader Tsakiridis, die wil weten of hij op de gastenlijst staat (vertelt hij ons later, ons Grieks is niet meer wat het eigenlijk nooit geweest is) en Jimmy Wouters loopt af en aan in de nu lege gang waar de bestelwagens worden binnengereden om de instrumenten te lossen. Guy Kokken probeert ’m ongemerkt te fotograferen maar dat mislukt, en Wouters voelt zich betrapt. ‘Zeg, laat mij eens met rust. Ik moet dadelijk nog een show spelen, hè. Dat is pompen hoor. En zo meteen ga ik ook nog effe letterlijk pompen, zodat ik er helemaal klaar voor ben.’ ‘En na de show?’ vraagt Kokken. ‘Neuken, hè. Altijd maar weer neuken, da’s vaste prik.’

Tim speelt gitaar, en komt een babbeltje slaan, terwijl hij gewoon verder speelt. Het is de Millionaire-gitaar, oningeplugd, een ouwe Telecaster van vele oorlogen waarmee wij hem, als wij ons niet vergissen, al een eeuwigheid niet meer hadden gezien.

Vanhamel «Ik had ze niet meer aangeraakt sinds we met Millionaire gestopt zijn. De koffer in, nieuwe gitaar gekocht en sindsdien daarop gespeeld. Tot ik onlangs die flightcase nog eens zag liggen. Ik deed ze open en… my baby. Daar lag ze en ik dacht: ‘Fuck zeg, die moet mee naar The Hickey.’ Ze was helemaal ontregeld, maar ik heb ze in orde laten zetten door een gast in Mechelen en nu speelt ze weer als nieuw. (Nog steeds riffjes spelend tussen zijn zinnen door) Ik heb lang gedacht dat je als gitarist op elke gitaar moest kunnen spelen, en er zíjn dingen die je op elke gitaar kunt spelen (slaat een G-, C- en D-akkoord aan), maar nu weet ik ook dat iedereen zijn instrument moet vinden. De ene wil een wat smallere hals, of dunnere snaren, of een dikkere body. Het gaat erom wat je met je instrument wil doen. Deze is ideaal voor mij. Gekocht met het prijzengeld van Limbomania, gewonnen met mijn toenmalige groepje Sister Poo Poo. 16 was ik. (Houdt de gitaar omhoog en bestudeert de blutsen en deuken) Deze was in Spanje denk ik, en deze in Zwitserland als ik mij niet vergis.»

De bassist van voorprogramma Massis, dat de klus intussen geklaard heeft, komt erbij staan en zegt dat hij het eerste concert van Tim met Evil Superstars op Pukkelpop nog heeft gezien. Hij herinnert zich zelfs de versterker waar Tim toen op speelde: een Hughes & Kettner.

Vanhamel «Een dikke, lompe bak, maar hij was luid genoeg. Gekregen van mijn pa. ‘Pukkelpop? Hier menneke, pak dat maar mee.’ We wisten pas van de dag ervoor dat we daar toen moesten spelen. Chokri had gebeld, of we Ash wilden komen vervangen. Ik was in alle staten, niet geslapen die nacht. Mauro bleef gewoon zijn coole zelve. Ik had thuis een hele oude, krakkemikkige gitaar staan, een Welson, niets mee aan te vangen eigenlijk. Mauro: ‘Daar speel ik morgen op!’ De eerste paar minuten van het concert was er alleen maar gepiep en gefluit van die gitaar te horen. De toon was meteen gezet.»


***

Stage time. Het optreden zelf is een bommetje. Het verkleinwoord staat er omdat het kort is. Een klein uur, bissen inbegrepen. Veel songs van de nieuwe plaat, hier en daar een oudje, overgave te over. Faltakh en Vanhamel vullen elkaar perfect aan. Beide gitaren perfect en helder in de mix, Wouters pompend zoals hij had beloofd, en zelden iemand al zittend op een stoel zo tekeer zien gaan als Georgios Tsakiridis (enkel in sommige Amerikaanse staten komt het naar verluidt weleens voor). De recensie vindt u hier.

Wij flitsen terug naar de backstage, post-pompen, waar Guy Kokken, zoals hij het zelf noemt, ‘zweetfoto’s’ probeert te maken. Alleen: de groep is al naar de kleedkamer gevlucht. Enkel Tsakiridis komt weerloos van het podium geklauterd. ‘Klik,’ zegt Kokken, en krijgt een kruk naar zijn hoofd. Geen gewonden.

Ik probeer na een korte afkoelperiode nog een gesprek, maar, zo had ik uit ervaring al kunnen weten, dat neemt binnen de kortste keren metafysische afmetingen aan. Hier kwam nog een publiceerbaar antwoord op:

HUMO Waarom heet de plaat ‘Ill’ (links de hoes)?

Faltakh «Omdat het een zieke wereld is, Jurgen

En nog een laatste kwisvraag:

HUMO Hoe heette de doodgeboren tweelingbroer van Elvis?

Vanhamel «Aaron

HUMO Nee, dat was Elvis zelf.

Faltakh «Jesse

HUMO Jesse Garon Presley.

Vereeuwigd in een song van Scott Walker (hierboven te beluisteren) waarin die in de huid van Elvis kruipt en roept: ‘Jesse are you listening? Alive, I’m the only one left alive.’ Bij The Hickey Underworld leeft iedereen nog, zelfs zij die er niet meer bij zijn, en zij die niet meer op hun benen kunnen staan. But people, are you listening?


Beluister 'Ill' van The Hickey Underworld op Deezer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234