Balthazar - Thin Walls

Balthazar is een groep die zijn hoogtepunt al bereikt leek te hebben: ‘Rats’. Maar wat blijkt: nu hebben ze een plaat gemaakt die nog beter is.

Drie jaar geleden de fenomenale opvolger van debuut ‘Applause’, waarop zij zo veel jaar na hun folky jeugdhuisdeelname aan Humo’s Rock Rally al hadden laten horen te kunnen klinken als niemand anders. ‘Rats’ was helemaal af. Niet alleen klonken ze als niemand anders, ze klonken als Balthazar, wat geen mens hen daarvoor en tot dusver heeft nagedaan. De singles waren hits, de plaat een plaat, met alles erop, eraan en ertussen. Ze wonnen, als ik mij niet vergis, een handvol MIA’s, deden Werchter en de AB daveren, en werden het beste en meest relevante Belgische popfenomeen van het moment. Maar wat blijkt: nu hebben ze een plaat gemaakt die nog beter is.

‘The Queen Is Dead’ na ‘Meat Is Murder’, ‘Let It Bleed’ na ‘Beggars Banquet’, ‘Ziggy Stardust’ na ‘Hunky Dory’. U merkt het, ik ben enthousiast.

‘Thin Walls’ is een plaat waarop duidelijkheid heerst. Zoals bij AC/DC, waarmee ze, laat dat ook duidelijk zijn, voor de rest helemaal niks te maken hebben. Een gitaar is een gitaar, een bas een bas, drums drums, en als er strijkers aan te pas komen, mogen die doen wat ze goed kunnen: lief zijn, of spookachtig weemoedig.

De openingsscène van ‘Thin Walls’ had er één van Martin Scorsese kunnen zijn. Een scène zonder dialoog, iets episch in slow motion, het hoofdpersonage gaat iets doen – wat is niet belangrijk, maar je ziet dat hij vastberaden is. Geen weg terug. Met Dave Gahan aan de microfoon had ‘Decency’, zo heet die opener, een geweldige Depeche Mode- of Soulsavers-song kunnen zijn. In handen van Balthazar is het een Balthazar-song. Balthazar in topvorm.

Dat doen ze als niemand anders: invloeden aantikken, de grote song toelaten, en er dan met onnavolgbare klasse een eigen draai aan geven. Leonard Cohen in de strofes van die fantastische single ‘Then What’ (weer een goeie titel), en dan in de refreinen lekker melancholisch eighties gaan, zonder het hier en nu te verloochenen. Tom Waits en Marc Ribot in de rommeldrums en de droge single note-gitaar van ‘I Looked for You’. The War On Drugs in ‘Last Call’, dat begint met de zinnen: ‘Can I come around this evening, can I have something to believe in / Can I come around to see, if this heart inside of me is still beatin’’. De manier waarop hij (ik denk Jinte Deprez, maar het kan ook Maarten Devoldere zijn, live hou ik ze makkelijker uit elkaar dan op plaat) ‘evening’ zingt, tilt de song naar het hoogste niveau nog voor hij goed en wel begonnen is. Klasse en genialiteit schuilen in de details.

Bij het spaarzame ‘Wait Any Longer’, voorzien van de mooiste cleane gitaarklank van het jaar, moest ik aan Steve Cropper denken, en – na halverwege, als iemand de strijkers heeft binnengelaten – aan The Kinks. Het overkomt me niet vaak tijdens een luistersessie waar geen van beiden aan het werk is.

Nog iets wat we Balthazar ten goede mogen aanrekenen: er worden geen onnozeliteiten verteld. Geen wereldliteratuur, maar popteksten in hun multi-interpreteerbaarste vorm. Dicht bij huis maar open genoeg om iedereen binnen te laten. Het belangrijkste lied op ‘Thin Walls’ is ‘Bunker’ – het minst geschikt als single, maar als albumtrack de lijm die de plaat samenhoudt en klaarmaakt voor de tweede helft – en de mooiste zin zit in ‘True Love’, de laatste song: ‘How can true love ever be civilised?’ Een vraag die elk weldenkend mens, welja, aan het denken zet. Als ‘Thin Walls’ gedaan is, heb ik altijd zin om de plaat meteen opnieuw op te zetten. And guess what? Dááág.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234