null Beeld

Bart Moeyaert - De melkweg

Met 'De melkweg' (Querido) heeft Bart Moeyaert
een kinderroman geschreven, maar daar laat het ding zich zelden op voorstaan. Al een stuk of wat decennia bouwt de schrijver aan een papieren universum waar het aangenaam toeven is voor iedereen die leeftijd niet als een determinant beschouwt.

Het zijn de hondsdagen van een niet nader geduid jaar. De lome hitte trilt ongemakkelijk tussen de regels, en drie kinderen proberen de verveling van zich af te ranselen middels steeds terugkerende mopjes en door routine in te bouwen in hun verbeelding: de broers Oskar en Bossie, en hun vriendin Geesje.

Ze brengen hun dagen door boven op een uitgekiende muur in de buurt, stampen een denkbeeldig clubhuis uit de grond en dichten vaste voorbijgangers nieuwe levens en namen toe, met de bejaarde Nancy Sinatra, d'r twijfelende voeten en de schuifelende teckel Jeckyll als argeloze steracteurs.

'These boots are made for walking': wat er ook gebeurt - een tante die overlijdt, een broer die zijn hormonen tijdelijk de bovenhand geeft, een moeder die d'r tijd liever doorbrengt bij enkele Italiaanse lijpo's dan bij het eigen gezin - we moeten toch allemaal door. En er moeten verder maar niet te veel woorden aan vuil gemaakt. Zij het vooral omdat niemand weet wélke woorden überhaupt in aanmerking komen voor zo'n smeerpartij.

Moeyaert daarentegen weet precies hoe hij zijn basismateriaal tot goede zinnen moet kneden, en hoe hij zware begrippen als vergankelijkheid en verlatingsangst in handzame regels kan dwingen zonder de pret te drukken. 'De melkweg' is ook een kleine relativiteitstheorie voor preadolescenten.

Alles is betrekkelijk. Vader mag dan nog wel rondwaren in huis, de journalist zit vaker wel dan niet in zijn eigen hoofd. De meeste mensen zijn tegelijk vriend en vijand. En de kinderlijke vlucht in de fantasie duurt net zo lang tot het échte leven – die vereenzaamde, zelden tot vrolijkheid stemmende overbuurman met z'n kromme vingers – op de deur komt kloppen. Er is hoop, veel zelfs, maar je moet ze willen zien.

De voormalige stadsdichter van Antwerpen is op dit moment in de running voor zowel de Astrid Lindgren Memorial Award (voor de negende keer al) als de Hans Christian Andersen Award (ten vierde male), twee prijzen met een zinderende internationale renommé.

Daarmee staat hij de facto aan de top van het Europese jeugdschrijversgild. Moeyaerts reactie is gepast: 'Zal ik eens op tafel dansen?' 'De melkweg' is het bewijs dat hij niet hoeft te vrezen dat iemand z'n solotango binnen afzienbare tijd zal onderbreken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234