null Beeld

Bart Moeyaert - Gedichten voor gelukkige mensen

Je zou het hem niet nageven, maar 't is al een kwarteeuw geleden dat Bart Moeyaert zijn debuut 'Duet met valse noten' op lezend jong Vlaanderen losliet. Haast eigenhandig heeft hij onze jeugdliteratuur sedertdien een nieuw gezicht gegeven, en vandaag schudt hij zich nog steeds los van conventies zoals kinderen dat doen.

Sinds 2003 is-ie ook poëet. 'Verzamel de liefde', dat ene warme rode boekje, volstond om 't Schoon Verdiep overstag te doen gaan: begin 2006 mocht hij Lanoye en Nasr opvolgen als stadsdichter van Antwerpen. Te oordelen aan 'Gedichten voor gelukkige mensen' (Querido), dat zijn achttien stadsgedichten paart aan negen andere, is hem dat ambt niet in de kouwe kleren gekropen. Moeyaert is gegroeid.

In tegenstelling tot zijn voorgangers is Moeyaert (geboren in Brugge) wars van het grote gebaar: liever under your skin dan in your face. Als een ouderwetse dorpsomroeper fietste hij twee jaar door de wijken, kwam onder de mensen, zocht naar wat hen bond, liet ze spreken door zijn pen. Dat hij hopen zieltjes won voor de poëzie zal weinigen verbazen - Moeyaert schrijft toegankelijk in de beste zin van het woord.

Maar dat de politiek ongevraagd in zijn verzen zou sluipen, had hij wellicht zelf geeneens vermoed. Zonder partijen te noemen of partij te kiezen, legt zijn liefdevolle audit een breuklijn bloot tussen binnen en buiten - lees: tussen sinjoren en anderen. Sommige 'Gedichten voor gelukkige mensen' lijken soft maar zijn het verre van, en in andere vallen er zelfs harde woorden: 'Als het bot moet, / stelt hij dingen scherp.' En dan slaat de titel van deze bundel ineens op shiny happy people, bange lui die hun weelde slechts node delen.

Tussen twee kartonnen kaften houdt de oogst van al dat stadsdichten wonderwel stand: je hoeft geen leven lang over de ijzeren noodbrug gesjeesd te hebben om erg stil te worden van 'Brug', en lang na 0110 en Hans Van Themsche zullen de speerpunten 'Kies' en 'Vrouw en kind' tot zelfonderzoek blijven manen.

Een strengere selectieheer had Moeyaert mogen hoeden voor een cliché hier en een niemendalletje daar, maar dat doet amper iets af aan de verdienste van een man die zijn verwondering voor geen geld prijsgeeft. Zie hem wijzen naar het water met de zon erboven: 'Wij moeten zeer de moeite zijn, / als zelfs de zee tot hier komt / weggaat / en zich weer bedenkt.' Lees en luister, 'A'.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234