null Beeld

Bart Peeters in Rwanda, dag 4

Afgelopen weekend vertrok Bart Peeters met Artsen Zonder Vakantie naar Rwanda. Tijdens zijn trip houdt hij voor ons een dagboek bij. Vandaag: dag 4.

We bezoeken vandaag een verpleegstersschool. Als “Kennis Geneest”, moet die kennis natuurlijk helder doorgegeven worden. In het Muhanga-district komen we terecht in de 'Saint Elisabeth School for Nursery and Midwifery', dat plotse Engels verrast niet alleen ons. Madame Domitille, de directrice, vertelt ons dat de omschakeling nog in volle gang is. Het gaat om economische en politieke slagkracht, sterk staan tegenover Kenya,Tanzania en de wereld.

De school zit vol Rwandese twenty-something-beauties. Ze spreken thuis Kinyarwanda, ze spraken tot voor kort Frans op school, maar nu moeten ze hun examens afleggen in het Engels. Het gaat de dames, die dromen van het vroedvrouwschap en Beyoncé, beter af dan de directrice.

Als je wat dan ook zegt; wordt er klassikaal op vriendelijke dreuntoon geantwoord, wat de vermeende Rihanna-attitude van de meisjes toch wat ontluistert. Op het bord staat 'Get into the vagina', het lijkt een songtitel van Madonna, maar het is stap 18 van een vroedprocedure. De oefenlijken en demonteerbare mannen zijn allemaal wit, donaties uit het Westen, het skelet is multiculti.

Op het bureau van Directrice Domitille hangen drie grote portretten; president Kagame, de Paus en Jezus. Als ik vraag wie haar echte chef is antwoord ze zonder aarzelen: Jezus! Er is nog een vierde portret, ene Dorothée. Zij was de voorgangster van Mevrouw Domitille, ze werd vermoord tijdens de genocide. Op de binnenplaats van de school staat een kleurrijk graf met verse bloemen; het graf van Dorothée (1952-1994). Pablo opereert de oefenpop, en krijgt ze niet meer perfect in elkaar gepuzzeld, dus snel de lijkwade erover en over naar wat volgt.

In de bibliotheek staan ook boeken over dierkunde, zit ook in het lessenrooster. Er staan ook wat ontspanningsboeken, 'Tien Kleine Negertjes' van Agatha Christie ziet er beduimeld, dus vaak uitgeleend uit.

De Artsen Zonder Vakantie komen hier lesgeven. Mevrouw Domitille vertelt begripvol dat ‘Les Sans Vacances' vaak gehaast zijn, ze komen soms in de springuren tussen de operaties door. Maar als ze er zijn, wordt het lessenrooster met plezier omgegooid. Hun ervaring en hun heldere stap-voor-stap methodes zijn onschatbaar. Hun beperkte tijd neemt Mevrouw Domitille er graag bij.

Vanmiddag werden we verwacht in het Home de la Vierge des Pauvres in Gatagara. Gehandicapten komen zich hier van heinde en verre aanmelden. Ze worden soms gebracht per kruiwagen en wàndelen vaak terug naar huis, zij het lang niet altijd op eigen benen. We zien alle vormen orthopedische gehandicapten, volwassenen maar ook veel kinderen: doodarme mensen in rolstoelen, met prothesen, op krukken, een schilderij van Brueghel maar dan in het zwart.

Monsieur Evans (eigenlijk een Keniaan) leidt ons rond in een prothesen-fabriekje. Hij informeert ons over kunstbenen, klompvoetschoenen, beenverlengers, en constructies die een verlamd been overeind houden, alsof het allemaal wereldprimeurs zijn. Hij toont de wonderprothese die de patiënt met de hand moet vergrendelen om rechtop te staan, en die in ontgrendelde toestand stoelbezit en zelfs toiletbezoek toestaat. De namaakvoetjes, die het geheel visueel afwerken, zijn zwart. Hij houdt een donderpreek tegen de laminaat-prothesen die hij vroeger maakte, en een lofzang over de lichtheid en zachtheid van de nieuwe kunststof, waarvan ik de naam alweer niet begrijp. In de afdelingen waar rolstoelen hersteld worden, volgt een heus 'I have a dream-moment'. Voorlopig worden rolstoelen ingevoerd, gedoneerd. Maar ooit wil hij... 'I have a dream!'

Monsieur Evans wil nog even kwijt dat het samenwerken met 'The Without Vacations' zo goed verloopt. Hij respecteert hen, maar zij respecteren ook zijn werk, voor een man die zo bevlogen zijn vak uitvoert lijkt me dat heel belangrijk.

De Artsen Zonder Vakantie hebben hier deze week 40 orthopedische operaties uitgevoerd, de patiënten worden nu opgevolgd door Dokter Jean Paul, de enige echte dokter in dit centrum met honderden patiënten. De meeste hebben nog veel gips en kiné nodig, maar ze zullen kunnen lopen, op één of andere manier.

We zien Alicia ,een mooi kindje met verlamde benen, ze leert voor het eerst lopen met beenverstevigers en krukken, wanneer ze er wankelend in slaagt om naar de mama te pikkelen die een meter verder staat, glimlacht ze übertriomfantelijk.

In de kiné-afdeling staan twee bluesbrothers met zonnebrillen in witte jassen, het lijken aanstellers want het is er donker. Ze werden opgeleid door de AZV-mensen, ik kom terecht in de mop van de twee blinde kinesisten. Het zijn zelf jokers, dus voor ik heb kunnen vragen hoe een blinde kiné verloopt, lig ik op een bed en geven ze een demonstratie. Zij weten niet wat ze zien, ik weet niet wat ik voel, no more sukkelrug anymore, tot nadere orde.

Het medische personeel draagt witte jassen van de Colruyt. Dokter Jean Paul vindt dat een detail, het gaat om mensen die weer kunnen lopen. Dat blijft een mirakel. Hij kijkt nu al uit naar de ploeg 'Sans Vacances' van volgende week. Dokter Jean Paul heeft ook nooit vakantie, teveel boulot, punt. AZV slaagt erin de lokale medici in hun eer te laten: ook dat blijft een mirakel.

Ondertussen heeft Pablo ontdekt dat gehandicapte kinderen die Kinyarwanda spreken ook leuke speelkameraadjes kunnen zijn. De good vibes leiden warempel tot een liedje. De hoofdverpleegster vertaalt; We maken een paradijs van Rwanda! Rwanda! Mijn tegenzang is 'Kanda? Kanda?', de kinderen herhalen 'Kanda! Kanda!',misschien bedoelen ze 'Yes we can!', misschien ook niet.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234