Bastille: 'Samen op tv komen met een lichtgevende marshmallow, zo had ik me mijn leven niet voorgesteld'

Oefen alvast uw ‘eh-eh-oh-eh-oh’: Bastille komt binnenkort naar Werchter, met naast wereldhit ‘Pompeii’ ook hun derde plaat ‘Doom Days’ onder de arm. Frontman en songschrijver Dan Smith over de nieuwe plaat en de vreemdste momenten van de afgelopen maanden: ‘Samen op tv komen met een lichtgevende marshmallow, zo had ik me mijn leven niet voorgesteld.’

'Ik stak iedereen met een luier een hart onder de riem: daar had ik meteen spijt van'

Dan Smith zit in zijn keuken in Zuid-Londen na te denken over mijn vraag naar het opmerkelijkste moment van de afgelopen maanden. De concurrentie is groot, zegt hij, maar zijn verrassingsoptreden op de Brit Awards dit jaar, waar hij een duet heeft gezongen met P!nk, de winnares van de Lifetime Achievement Award, steekt er toch bovenuit. ‘Blijkt dat ze een enorme fan is, wat ik helemaal niet wist,’ zegt de schrijver van ‘Pompeii’, een hit waar in 2013 nergens ter wereld aan te ontsnappen viel.

Dan Smith «Het was al raar genoeg toen het telefoontje binnenkwam, maar toen ik voor de eerste repetitie een vliegtuighangar binnenwandelde waar honderd dansers stonden en ik P!nk aan een trapeze zag hangen, werd het helemaal onwezenlijk. De eerste keer dat ze in mijn ogen keek – mijn hint om te beginnen zingen – was ik zo nerveus dat ik mijn lyrics vergat. In vergelijking daarmee was het optreden op de Brit Awards zelf makkelijk.»

– Ik had gedacht dat je het optreden op oudejaarsavond vorig jaar op Times Square in New York zou noemen: je stond in de stortregen te zingen voor duizenden mensen en miljoenen kijkers konden alles live thuis volgen.

Smith «Dat was ook indrukwekkend, ja. Mensen staan de hele dag in de rij om binnen te raken. En als je eenmaal binnen bent, mag je niet vertrekken. Ongelofelijk, want er zijn zelfs geen toiletten. Terwijl ik stond te zingen, keek ik in de menigte en plotseling zag ik dat veel mensen een luier voor volwassenen droegen (lacht). Ik kon aan niets anders meer denken. Toen Ryan Seacrest (presentator van het tv-programma, red.) me vroeg wat ik het publiek wilde zeggen, raakte ik in paniek. Toen stak ik maar iedereen die zo’n luier aanhad een hart onder de riem. Ik had er meteen spijt van (lacht).»

Dat Dan Smith en Bastille in New York mochten optreden, hadden ze niet alleen te danken aan ‘Pompeii’, maar ook aan ‘Happier’, de song die Smith in 2018 met de Amerikaanse producer Marshmello had geschreven en die uitgroeide tot de tweede grootste hit uit zijn carrière. Nochtans was het nummer – platina over de hele wereld – een ongelukje.

Smith «Ik had ‘Happier’ geschreven met de bedoeling dat Justin Bieber die song zou opnemen. We hebben het nummer met mijn stem ingeblikt – je hoort zelfs hoe ik Bieber probeer te imiteren. Daarna heb ik het hem opgestuurd. Uiteindelijk belandde die versie bij Marshmello en voor ik het wist was de song overal te horen. Ik was aan het backpacken door India samen met een paar vrienden, ik stond in een winkel waar het op de radio kwam en ik dacht: wacht eens even, is dat niet mijn liedje? (lacht)»

– ‘Happier’ werd zo’n grote hit in de VS dat je er zelfs een paar weken lang promo-interviews hebt moeten doen samen met Marshmello, een man die in het openbaar altijd een gigantisch masker in de vorm van een marshmallow op zijn hoofd heeft.

Smith «Dat licht zelfs op in verschillende kleuren. Nu ik erover nadenk: op de bank zitten in één of andere ochtendshow op tv met naast je een lichtgevende marshmallow, dat was het vreemdste moment van de voorbije twaalf maanden (lacht).»

– Heeft het succes van ‘Happier’ een invloed gehad op jullie nieuwe plaat ‘Doom Days’? Het is in ieder geval de meest conventionele popplaat tot nu toe.

Smith «Neen, we hebben nooit een fuck gegeven om genres. Mijn allereerste interview eindigde in een discussie over wat voor band we eigenlijk waren. Dat vat het nog altijd goed samen. Haal mijn zang weg en elk nummer van Bastille is anders.»

– Dat geldt zeker voor de titeltrack, een donker num-mer met trapinvloeden waarin jij steeds heftiger tegen de complexiteit van het moderne leven tekeergaat.

Smith «Dat is het laatste nummer dat ik heb geschreven en ik kon niet stoppen, zelfs toen we op het punt stonden om de plaat af te werken. We zaten op een vlucht naar Australië, ik kon niet slapen en toen we landden, had ik dertig strofes gepend. Ik moest ze opnemen om ze uit mijn hoofd te krijgen. ‘Doom Days’ was bedoeld als intermezzo, maar ik heb uiteindelijk twintig strofes overgehouden.»

– Je klinkt wel heel geïrriteerd over de moderne wereld.

Smith «Ja en nee. Voor een deel maak ik grapjes over hoeveel iedereen klaagt, ook ikzelf. Ja, we leven in gekke, verwarrende tijden, maar veel van onze technologie is geweldig. Tegelijk levert het ook zoveel slechts op, dingen waar niemand nog grip op heeft. De eerste helft van de plaat gaat over ontsnappen, over wegvluchten van de werkelijkheid door alles om je heen te blokkeren. De tweede helft gaat meer over hoe je troost kunt vinden bij anderen, bij echte mensen. De uiteindelijke boodschap is dat je technologie moet omhelzen, maar dat je ook verder moet kijken dan dat.»

– Ooit heb je gezegd dat je niet kunt zingen, maar op ‘Doom Days’, het onstuimige ‘Bad Decisions’ en het prachtige ‘4am’ klink je geweldig.

Smith «Ik heb absoluut geleerd hoe ik beter kan omgaan met het rare instrument dat mijn stem is. Ik probeer ook zoveel mogelijk mijn grenzen te verleggen, maar ik weet nog steeds niet zeker of ik kan zingen.»

– Anderhalf jaar geleden werd een nummer dat je voor Craig David had geschreven, ‘I Know You’, een hit voor hem toen het werd uitgebracht ‘featuring Bastille’. Wiens idee was dat?

Smith «Dat weet ik niet meer. Maar ik was in ieder geval niet van plan om het te weigeren. Craig is een jeugdheld van mij. Het enige probleem was dat ik samen met hem moest improviseren in de studio. Niemand improviseert zoals Craig, ik was doodsbang om een slechte indruk te maken.»

Smith denkt nog even na en komt met nog een vreemd moment uit het afgelopen jaar: ‘Opgeblazen worden in Los Angeles met Will Smith.’

Smith «Nadat ik de song ‘World Gone Mad’ had geschreven voor ‘Bright’, die actiefilm op Netflix met Will Smith, kreeg ik de vraag om een video met hem op te nemen. Alleen besefte ik niet hoe groot die film was, tot ik op de set arriveerde en zag hoe ze hele straten in het centrum van Los Angeles hadden afgesloten. Overal stonden auto’s, kranen en honderden figuranten. Ik moest opgeblazen worden en ik mocht eerst een paar keer oefenen, maar toen het zover was, heb ik het helemaal verknoeid. Stuntmannen en puin vlogen voorbij, maar ik viel gewoon voorover en staarde per ongeluk recht in de camera. Door mij hebben ze alles twéé keer moeten opnemen, wat de rekening serieus heeft doen oplopen. Lang verhaal kort: Hollywood heeft me nog niet teruggebeld (lacht).»

© The Sunday Times. Vertaling en bewerking: Stefaan Werbrouck

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234