Bat For Lashes - The Bride

Op de IMDb-pagina van Natasha Khan staan soundtracks en een regiedebuut genoteerd, maar het is een kwestie van tijd eer daar ook acteerwerk bij komt: ze duikt nogal graag in de verkleedkoffer. Op oude plaat ‘Two Suns’ speelde ze de blonde bimbo Pearl, nog geen jaar geleden was er het tussendoorse zijstapje als Sexwitch, een psychotische, Björkiaanse harpij. En eigenlijk is Bat For Lashes, haar alledaagse outfit, ook al een soort vermomming: ‘Op het podium is geen plaats voor het alledaagse leven.’ Allemaal samen vormt dat één rechte lijn naar ‘The Bride’, haar vierde en – vooruit – haar beste tot nog toe.

‘The Bride’ is een (bij voorbaat excuses voor al wie door het woord constipatiegevaar loopt) conceptplaat, het verhaal van The Bride, een vrouw wier verloofde op de trouwdag aan zijn einde komt, in een auto-ongeluk op weg naar de kerk. Voor The Bride het sein om ijlings weg te vluchten – weg van haar verdriet, weg van de in familieverband georganiseerde rouw, weg van de rekening van de trouwtaartenbakker – en de geboekte huwelijksreis alleen af te werken. Op zoek naar zichzelf en naar afleiding. Daar komen dertien songs van, en één overkoepelende sound: tegelijk treurig en sensueel, zwartgallig en groots.

Dat laatste geldt ook voor Khan zelf: op ‘The Bride’ klinkt ze krachtiger, zelfverzekerder, gevarieerder en beter dan voorheen. De pianoballad ‘If I Knew’ vertolkt de paniekerige vertwijfeling van The Bride met verbluffend aplomb, en met een krachtige, van treurnis dooraderde falsetto. ‘In God’s House’ is claustrofobisch en gezwollen tegelijk, de treurzang ‘Joe’s Dream’ larger than life. ‘Honeymooning Alone’ gaat beats en stemming lenen bij ‘Third’ van Portishead, en slaat daarbij geen mal figuur.

‘The Bride’ bevat geen bloederige ‘Kill Bill’-vendetta, maar de hoofdfiguur is wél pissed off. Op het noodlot, op de wereld en op iedereen die stomweg gelukkig en met een debiele glimlach door het leven wandelt. Dat bezorgt deze Bat for Lashes hoogdringendheid, en ons – bij momenten – kamerbreed kippenvel. En als de kalmte terugkeert, dan met een intensiteit die aan Karen Carpenter herinnert. Iemand heeft de plaat trouwens al omschreven als de spirituele zuster van ‘Wuthering Heights’: moet kunnen.

Wie beelden van The Bride wil: dat kan ook. Vorig jaar regisseerde Khan de kortfilm ‘I Do’ – één van de zes delen van ‘Madly’, een mozaïekfilm over de liefde – en daarop heeft ze nu ‘The Bride’ gebaseerd. Wat ze over dat ‘I Do’ zei – ‘It’s very countryside, weird, English, surreal’ – is hier evengoed van toepassing.

Kaarten op tafel: wij waren nooit de grootste Bat-fans. We vonden haar – hoewel getalenteerd – doorgaans te theatraal, te berekend en te melig om ons een plaat lang te kunnen boeien. Maar met ‘The Bride’ heeft ze ons in één flukse beweging in een dubbele nelson genomen. Met een dubbele portie theatraliteit, met een berekend concept en met een – op papier – melig zaterdagavondfilmverhaaltje. Het werkt.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234