null Beeld

Batman v Superman: Dawn of Justice

Een trip die we niet hadden willen missen.

Erik Stockman

Het voelt een beetje vreemd om in deze tijden te gaan kijken naar ‘Batman v Superman: Dawn of Justice’. Van een wereld waarin luchthavens aan flarden worden geblazen en metrostellen tot ontploffing worden gebracht, komen we terecht in een universum waarin wolkenkrabbers ineenstorten, kinderen in een mist van stof en gruis om hun moeder staan te roepen, gewonden op brancards worden weggevoerd en burgers ter nagedachtenis van de slachtoffers zwijgend kaarsjes omhooghouden. Cinema behoort een uitweg uit de realiteit te bieden, hoor je weleens zeggen – escapisme! Maar wie dezer dagen gaat kijken naar ‘Batman v Superman’ lijkt – met die explosies waarvan je de luchtverplaatsing voelt tot in je ziel - net terecht te komen in een verwrongen uitvergroting van de realiteit. Lijntjes als ‘Ontruim het gebouw! Onmiddellijk!’ en ‘Goede mensen leven in angst’ krijgen onbedoeld een extra aangrijpende lading. We vonden het aanvankelijk niet gemakkelijk om de buitenwereld weg te denken en de film op zijn eigen merites te beoordelen, maar gaandeweg wist de ‘grootste gladiatorenwedstrijd ooit’ ons helemaal op te slorpen.

Normaal staan we nogal huiverig tegenover het samenbrengen van twee verschillende fictiewerelden – van ‘Alien vs. Predator’ krijgen we nog steeds braakneigingen - maar in dit geval wérkt het: wij vonden ‘Batman v Superman’ echt een Ervaring. Het begin deed ons nochtans zuchten: was het nu echt nodig om wéér in te gaan op de origin story van Batman en om wéér te laten zien hoe de ouders van de kleine Bruce Wayne bij het verlaten van de bioscoop door een boef worden doodgeschoten? Wij hadden die informatie niet opnieuw nodig, al vonden we het wel een fijne touch dat we eindelijk eens te zien krijgen welke film het precies is die de Waynes net hebben gezien: ‘Excalibur’, de nummer zeven uit onze eigen Top 100 van beste films aller tijden! Een detail dat ons eigenlijk onmiddellijk voor de film innam. Het hielp ook dat regisseur Zack Snyder de Michael Bay in zichzelf deze keer binnen de perken houdt, en de begaafde frescoschilder die ook in zijn bast huist opnieuw lijkt te ontdekken. ‘Batman v Superman’ bestaat in feite uit één lange stroom van grauwschilderingen, waarvan sommige echt indruk maken: Bruce Wayne die zich na de ineenstorting van de Wayne Tower laat opslokken door de ontploffingsnevel; de kleine Bruce die door een zwerm vleermuizen als in een levitatie naar het licht wordt geduwd; Superman die na de redding van een kind wordt omstuwd door knielende mensen. Op die momenten neemt de film de mystieke allure aan van een machtig visioen; wat ons betreft is dit Snyders beste werk sinds ‘300’.

En Ben? Zeer aanvaardbaar. Als Bruce Wayne voel je hem onderhuids trillen van verdriet en wraakzucht (hij heeft een verdomd goeie reden om op Superman in te hakken); en als Batman ademt hij zoals dat hoort een imposante dreiging uit – zeker wanneer hij die outfit met die lichtogen mag aantrekken. Henry Cavill op zijn beurt geeft Superman in sommige scènes een onwezenlijke uitstraling mee – alsof hij met zijn innerlijke oog visioenen staat te aanschouwen die wij, mensen, nooit zullen begrijpen. De climax, een veel te lang durend gevecht tegen één van die CGI-monsters waar Hollywood het patent op lijkt te hebben, stelt jammer genoeg dik teleur. Maar het échte hoogtepunt hadden we op dat moment al gezien, namelijk (hoor de spoilersirene loeien!) wanneer Batman de stiefmoeder van Superman (Diane Lane), Martha Kent, uit een lastig parket komt redden. Op het moment waarop hij Martha de hand reikt, zodat hij haar uit het puin kan trekken, horen we Batman het mooiste, het ontroerendste, en het meest verlossende zinnetje uitspreken uit de hele film: 'Geen zorgen, mevrouw. Ik ben een vriend van uw zoon.'


Lees ook: Batman v Superman: tien duels op leven en dood

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234