null Beeld

Bavo Claes - Vijftig

Flashback naar het jaar 1997: met Dolly werd het allereerste zoogdier gekloond, en in Vlaanderen liep er met Bavo Claes ineens een bonafide anker van ‘Het journaal’ met een romandebuut rond: ‘Kraai’. Kortom: spannende tijden. ‘Kraai’ was een precieus geschreven portret van een stervende vader: het werd geprezen, bekroond én vaak genoeg verkocht, het was een succes.

En: nu is Bavo terug! Dat zijn tweede roman achttien jaar op zich liet wachten, heeft naar verluidt met gezondheidsproblemen, te veel afleiding en de zoektocht naar een uitgever te maken, maar dat zijn onze zaken niet. Er valt aan het boek hoe dan ook te zien dat er lang aan gewerkt werd: de taal is aldoor keurig, de details zijn rijkelijk.

Eén Bavo-kenner schreef een paar jaar geleden al dat Claes een controlefreak is, en niets wil lossen als het niet perféct is. Probleem: wie op zijn computer te lang naar dezelfde woorden tuurt, ziet op de duur alleen nog letters dansen en behoudt niet langer het overzicht. ‘Vijftig’ (Vrijdag) blinkt van de gewilde slimmigheid, de auteur lijkt aldoor in zijn nopjes om de taalvondsten en verbergt de onzekerheid met een zonevreemde, bijna laatdunkende toon – en het is geen goede roman geworden.

Claes schetst het leven van twee mannen die 50 worden in het jaar 2000 (wat ook de auteur overkwam), en het blijkt weinig vrolijkmakend. Vincent Velings is, behalve een steeds archaïscher wordende televisiepresentator, ook een lingeriesetjes in bulk kopende womanizer: vief genoeg om een jonge vrouwelijke collega in het kwartier na kennismaking tot een pijpbeurt in de voorraadkast te verleiden. Zijn pad kruist dat van Jan Cleyman, een door het leven puffende krantenjournalist met twee voorname passies: een secuur bijgehouden verzameling tettenfoto’s en een vleesworstkleurige Cadillac. En al hebben ze elk hun eigen problemen – impotentie, het gevoel misbegrepen te worden, niet langer aansluiting vinden met de tijdgeest – het is pas na hun eerste ontmoeting dat hun lot een definitieve, tragische knauw meekrijgt. Een redelijk solide uitgangspunt, maar de uitwerking laat te wensen over. De personages zijn cartoonesk, de onverwachte wendingen te verwacht, de trots op de nagestreefde ouderwetse degelijkheid is te vervelend, de humor belegen (in één scène gaat het over marketinglullo’s die bij het zogenaamde COCK werken, of – snurk – het Centrum voor het Ontwikkelen van een Creatieve Kijk) en de sfeer die van de bladspiegel opdampt is – ah, le mot juste – muf. ‘Vijftig’ is de KNT-versie van de gemiddelde avonturenroman voor 12-jarigen, afgerond naar beneden.

Bestaan de Bad Sex in Fiction Awards nog? Claes zit er heel hongerig naar te hengelen in ‘Vijftig’; de talrijke tepelfetisj- en naaktscènes scherpen in elk geval zelden de appetijt aan. Hier en daar worden ‘orgasmen liefdevol bij elkaar gesabbeld’ – qua omschrijving voor cunnilingus lijkt ons dat behoorlijk kut. Haha, ‘kut’, hébt u ’m?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234