null Beeld

Bazart - 2

Ze dwalen, zij die denken dat de enige verdienste van Bazart is dat ze de falsetstem, 40 jaar na ‘Stayin’ Alive’ van de Bee Gees, weer in ere hebben hersteld. Zij die denken dat Bazart de eerste échte supergroep is die in het Nederlands zingt ook, want Doe Maar was eerst.

Op hun debuut werd nog wat aarzelend gereageerd. De combinatie van donker gekleurde kleinkunst, geschraagd op moderne ritmes en blieps, met refreinen die als zomerse teken op zoek gingen naar vers jongemeisjesbloed, was nieuw. Een modernistische versie van Frank Boeijen die veel naar David Sylvian en The National geluisterd heeft en gekleed wordt door Helmut Lang: daar had het naast gelegen. Wat het ook moge zijn: iedereen ging snel voor de bijl, en terecht.

‘Liever snel naar de hel dan traag naar de hemel’: de boodschap uit hun de hemelen en hitparades bestormende festivalanthem ‘Goud’ werd een mantra voor deze tijd, en zorgt op concerten nog altijd voor uitzinnige scènes waarbij vrouwen zich de kleren van het lijf rukken en mannen ook. Ambiance!

Ze verleiden moeiteloos heel Vlaanderen: van Pukkelpop tot eender welk met stereofonie uitgerust ouderlingentehuis, iedereen behalve Clement Peerens is gek op Bazart.

De plaat – hun tweede – heet ‘2’ en het eerste nummer ervan heet ‘Intro’. Geniaal!

‘Intro’ doet qua intro van de plaat helemaal zijn werk: het is een verdomd irritante synthesizerriedel, die je na twee keer luisteren niet meer uit je hoofd krijgt, en het heeft een tekst die net ver genoeg in de mix zit om ’m haast onverstaanbaar te houden, wat de charme zeer verhoogt.

De truc van Bazart is, om het enigszins oneerbiedig te formuleren: een beetje empathisch mompelen in de strofen en dan geweldig uitbreken in de refreinen, die op onverantwoord schandalige wijze meezingbaar zijn.

‘Grip (omarm me)’, de single, heeft een leuke, trage beat ‘maar ge kunt er wel goed met uw gat op shaken.’ Dat zeg ik niet, dat zeiden de jongens zelf toen ze hun single deze zomer kwamen voorstellen bij StuBru. En wie ben ik om hen tegen te spreken?

‘Onder ons’ is een duet van Mathieu Terryn met Eefje de Visser en had ook van Yazoo kunnen zijn: huppelend met z’n twee op een trampoline van een song. Daarna ‘Ademnood’: van hetzelfde laken een broekpak, weer een onweerstaanbaar refrein.

‘Neem mijn hand en breng me naar de overkant, je maakt van mij een beter man,’ klinkt het in ‘Zonde’. De vrouw die daar niet van gaat zwijmelen, moet nog geboren worden. ‘Het doet me toch iets’ is pure, trage, klagende soul. ‘Vijf dagen’ is dan weer een uptempo klaagzang van een man alleen.

‘Zoveel weggegeven, zoveel weggegooid,’ klinkt het licht wanhopig op een jagende beat van de excellente ritmetandem van Daan Schepers (bas) en Robbe Vekeman (drums), samen met Oliver Symons oud-studenten van die fantastische muziekhogeschool in Hasselt (factuur volgt).

Afsluiten doet de band met het intrigerende en tegenritmische ‘Nodig’. ‘Zet mijn hoofd niet uit, anders doof ik uit’: het is een einde in schoonheid.

Bazart? Grand Bazart, ja!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234