Be Kind Rewind

Films naspelen: in onze vlegeljaren déden wij niets liever. De dag nadat we op BRT 1 'The French Connection' hadden gezien, verkochten wij ons klasgenootje Bart L. op de speelplaats in pure Popeye Doyle-stijl enkele ferme vuistslagen (sindsdien twijfelen wij er niet meer aan dat geweld in films een hoogst schadelijke invloed op het menselijk gedrag uitoefent).

En na het savoureren van - who ya gonna call! - 'Ghostbusters' flansten wij met behulp van een afgedankt stuk stofzuiger, enkele leren riemen en een plastic speelgoedhelm onze eigen ghostbuster-outfit in mekaar. Daar bestaan foto's van, maar het heeft écht geen zin om aan te dringen: we gaan ze níét uploaden.

U zal dus wel begrijpen dat wij, de tranen om onze verloren gegane kindertijd wegvegend, honderduit meeleefden met Jerry (Jack Black) en Mike (Mos Def), de twee hoofdfiguren uit 'Be Kind Rewind'. Na een mislukte sabotageactie op een nabijgelegen krachtcentrale veegt de van kop tot teen gemagnetiseerde Jerry - u begrijpt meteen dat u géén waarachtig sociaal drama hoeft te verwachten - per ongeluk de volledige VHS-collectie uit van de aimabele videotheekeigenaar Mr. Fletcher (Danny Glover). Niet getreurd: Jerry en diens maatje Mike vinden er niets beters op dan alle uitgewiste films, waaronder 'Driving Miss Daisy', 'RoboCop', 'Men in Black' en - who ya gonna call! - 'Ghostbusters' als twee eigentijdse Ed Woods eigenhandig opnieuw in te blikken. Die hilarisch grote videocamera! Die miserabele decorstukken!

De geïmproviseerde guerrillafilmtechnieken van het sympathieke duo zorgen af en toe voor heel veel fun - check hoe ze het roterende ruimtestation uit '2001: A Space Odyssey' nabootsen - en de liefde voor het medium film spat van begin tot eind van het scherm, maar helemaal geslaagd kunnen we 'Be Kind Rewind' toch niet noemen. Van meester-knutselaar Michel Gondry, die ons in het wonderlijke 'The Science of Sleep' nog wist te betoveren met een oceaan van cellofaan en met een apparaat waarmee je precies één minuut terug in de tijd kon keren, hadden we toch wat meer visuele magie verwacht. En ook op narratief vlak voel je dat Gondry, die de succesvolle samenwerking met scenarist Charlie Kaufman lijkt te hebben verbroken, een beetje last heeft om zijn film op de rails te houden (en geef toe: Gondry zonder Kaufman, dat is als Lennon zonder McCartney). Maar de grootste tegenvaller is nog dat we nauwelijks enkele seconden te zien krijgen van de filmpjes die Jerry en Mike in mekaar prutsen. Wie de volledige filmpjes wil zien, zo staat op de eindgeneriek fijntjes vermeld, moet straks maar eens doorklikken naar de website van de film. We hebben nog niet geteld hoeveel pop-ups men daar dient te trotseren, en we zouden niet kunnen zeggen of u uw kredietkaart moet bovenhalen, maar het ruikt sowieso een beetje luizig. Popeye Doyle zou Gondry zonder aarzelen enkele stevige meppen hebben verkocht.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234