Beach House - 7

Als je jezelf na 77 songs en dertien jaar in dezelfde band geen vragen gaat stellen, dan doen anderen het wel in jouw plaats. Volstaat het om de ene uitstekende plaat na de andere uit te brengen, zonder ooit écht van koers of aanpak te veranderen? En mag je op je lauweren rusten wanneer je een compleet nieuw genre op de muzikale kaart hebt gezet, met platen als ‘Teen Dream’ en ‘Bloom’ die in geen enkele droompop-top 10 mogen ontbreken? Neen, besloten Victoria Legrand en Alex Scally. Maar in plaats van hun band of hun sound op te blazen, besloten ze om simpelweg méér als Beach House te klinken, door de beperkingen die ze zichzelf vroeger hadden opgelegd en de gewoontes die er met de jaren waren ingesleten overboord te gooien.

Live drums roffelen ‘7’ op gang, waarna drummer James Barone de hartslag van openingstrack ‘Dark Spring’ resoluut de hoogte instuwt. Scally’s gitaar snijdt door Legrands fluisterzang als een alarmsirene. We horen – vóélen – de opwinding van de vroege My Bloody Valentine, en toch is dit nog altijd pure Beach House. De liedjes contrasteren feller dan op hun vorige platen: ‘Lemon Glow’ gaat schuil in een verleidelijke, maar giftige synthesizergloed, met Victoria in de rol van de koele Nico, terwijl haar zanglijnen in de sublieme intro van ‘L’Inconnue’ heerlijk tikkertje spelen. In ‘Drunk in L.A.’ dwaalt ze dan weer met enkel een sissende drumcomputer als kompas door nachtelijk Los Angeles. Waar Beach House vroeger van plaat naar plaat sprongen voor- en zijwaarts maakte, doet het dat op ‘7’ van song naar song.

Ook nieuw: de vorige Beach House-platen wikkelden zich om de luisteraar als een cocon, die de buitenwereld tot verwaarloosbare achtergrondruis degradeerde, maar op ‘7’ sijpelt voor het eerst de verwarring en duisternis van deze Trump- en #MeToo-tijd binnen. Wanneer we halverwege ‘Dive’ volop synoniemen voor ‘fluwelig’ en ‘weemoed’ aan het verzinnen zijn, doet Scally de song plots oorverdovend luid opstijgen. ‘Black Car’ bestrijdt de oprukkende chaos met een sinister scifimelodietje en elegante tristesse, en zelfs ‘Pay No Mind’, dat ogenschijnlijk heerlijk traag uit de speakers walst als vintage Beach House, zoemt en vonkt onderhuids.

Wanneer ‘Last Ride’ ons ten slotte helemaal bovenaan het reuzenrad parkeert, schiet ons te binnen dat de zevende plaat van Beach House er geen is om naar te luisteren terwijl je de stofjes telt in de lichtbundel die door een kier tussen de gordijnen naar binnen vallen. Het is er één om die gordijnen bij open te trekken, de ramen open te gooien, en de volumeknop een flinke draai naar rechts te geven. ‘7’ is een Beach House-plaat die hoofd én hart én – voor het eerst – buik aanspreekt. Wij vinden dat spannend.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234